Królewski rejs

[Artur Kardacz]

8 sierpnia 2024 roku
Vihres

Nim wyruszę w podróż, muszę poczynić niezbędne przygotowania. Nie mogę się doczekać, aż znów wypłynę w morze. Ależ do tego tęskniłem. Przytłaczający bezkres dający nieograniczoną wolność. Wróciły w pamięci czas, gdy na czele ekspedycji badawczej zdobywałem zapomniane lądy. Ile bym dał, aby ponownie zaszyć się w dżungli bez trosk i wielkiego brzemienia, jakim jest dbałość o Winkulię.  Razem ze mną wypłynie kilku zaufanych marynarzy i członków ochrony. Naszym pierwszym przystankiem będzie Nan Di. U naszego przyjaciela nie dzieje się najlepiej. Cesarz, spowity chorobą, zaszył się w zakątkach Niebiańskiego Pałacu. Nie liczę na doniosłe przyjęcie. Wyruszamy jutro z samego rana. 

[Artur Kardacz]

9 sierpnia 2024 roku
Vihres 

Odnowionym jachtem "Ścigacz" wypłynęliśmy rankiem z portu w Vihres. Niesieni wiatrem ruszyliśmy na północ, ku rozległym wybrzeżom Nan Di. Po konsultacji z załogą zdecydowałem, że zatrzymamy się w Południowej Twierdzy (mieście Nanfang Yaosai). Nie sposób opisać tego uczucia, gdy zewsząd otacza cię błękitna otchłań. Morze to niekończąca się opowieść wody i wiatru, gdzie fale jak niespokojne myśli unoszą się i opadają w rytmie oddechu świata. Jest jak wielka tajemnica, której nikt nie potrafi do końca zgłębić, kryjąc w sobie opowieści z dawnych czasów, szeptane przez syreny do ucha podróżnych. Brzegi otula grzmotem fal, które rozbijając się o skały, śpiewają pieśń o wiecznym trwaniu i przemijaniu. Woda lśni w słońcu jak rozlana nadzieja, a nocą, gdy gwiazdy schylają się ku niej, staje się zwierciadłem marzeń. Morze to nieskończona przestrzeń wolności, która jednocześnie przyciąga i przeraża swoją potęgą, przypominając, że choć jest piękne, to nigdy nie podda się woli człowieka. W moim sercu morze pozostawało żywe, przypominając o wolności, o której marzę, o podróżach bez końca i o chwilach, kiedy wszystko inne traci znaczenie. W snach wracałem na brzeg, czując pod stopami chłodny piasek, patrząc na wodę, która rozciąga się aż po horyzont. Ta tęsknota była nie tylko pragnieniem powrotu, ale i potrzebą zanurzenia się w przestrzeni, która jest tak samo tajemnicza, jak i znajoma. Morze wołało, a ja słuchałem jego głosu, czekając na dzień, kiedy znowu poczuję jego bliskość, kiedy szum fal znów zagłuszy wszystkie inne dźwięki, a ja będę mógł zapomnieć o wszystkim, oprócz niezmierzonych wód, które wzywają mnie do siebie. Ten dzień naszedł dzisiaj....

[Artur Kardacz]

13 sierpnia 2024 roku
Wybrzeże Winkulii 

Nim na dobre wyruszyliśmy w morze, Winkulia wyciągnęła ku mnie swe dłonie. Musimy wracać, aby odpowiedzieć na wezwanie i dopełnić najważniejsze obowiązki. Wracając, ułożyłem ten oto wiersz. Nie tylko morze skradło me serce. 

Wśród północnych wiatrów, gdzie morze szepcze,  
Gdzieś na skraju świata, wśród cichej mgły,  
Tam myśli me biegną ku Tobie, najdroższa,  
Tam serce me pragnie Twej bliskości i sny.

Jesteś jak gwiazda, co nocą rozświetla,  
Jak blask księżyca na spokojnym morzu,  
I choć dzieli nas przestrzeń, jak mgła niewidzialna,  
Chcę zdobyć Twe serce, zbliżyć się ku Tobie.

Miłość, co rodzi się w ciszy i w mroku,  
Jak płomień, co w sercu nieustannie płonie,  
Nie zna granic, nie zna czasu ni miejsca,  
W niej kryje się wszystko, co najdroższe i jasne.

Pragnę być tym, który przy Twoim boku,  
Odnajdzie drogę wśród nieskończonych dróg,  
Być cieniem Twym w blasku, w ciszy, w zmroku,  
Być tym, co serce Twe otuli, jak miękki puch.

Niech każdy dzień przyniesie nam bliskość,  
Niech miłość nasza wzrasta, jak kwiat na wietrze,  
Bo w mym sercu żyje jedno pragnienie,  
By zdobyć Twe serce i złączyć w jedną ścieżkę.