Odezwa do narodu

[Erik Otton von Hohenburg]

Winkulijczycy! 

    Nie widzę sensu w dalszym kreowaniu narracyjnego konfliktu pomiędzy władzą centralną, a konkurencyjnymi republikańskimi ośrodkami. Tym bardziej tego sensu nie dostrzegam, bo zrozumiałem, że konflikt ten może przerodzić się w poważniejszy rozłam wewnętrz naszego kraju. Z dniem dzisiejszym abdykuję i udaje się na emigrację wewnętrzną, ale przedtem nakazuje złożenie broni przez wojska wierne koronie. Życzę nowemu przywództwu Związku Winkulijskiego sukcesów w sprawowaniu władzy nad państwem, a zwłaszcza w wyciąganiu naszego kraju z marazmu, z jakim ja dotychczas starałem się walczyć. 

[Franpader]

Bardzo żałuję zakończenia tego przewrotu. Nie ukrywam, że byłem zaskoczony przejmowaniem władzy w momencie gdy (prawie) cała władza należała właśnie do was. Sytuacja nie jest najłatwiejsza. Skumulowały się różne oczekiwania społeczeństwa co do Winkulii. Nie będzie niestety jednoznacznej drogi wyjścia. Już długo Winkulia trwała na zasadzie ustępstw i ciągłego dążenia do zadowolenia wszystkich. Dziś wszyscy stajemy przed wyborem: zjeść ciastko czy mieć ciastko...