Koronacja JKM Jerzego I Izaaka

[Adelajda Radziwiłłówna]

Tak, przysięgam. Tak mi dopomóż Bóg.

[Mateusz Żmigrodzki]

K: Czy przysięgasz otaczać matczyną opieką cały Naród Winkulijski oraz Naród Volkianu i dbać o jego dobro, niezależnie od sytuacji?

[Adelajda Radziwiłłówna]

Tak, przysięgam. Tak mi dopomóż Bóg. - przyrzekła ponownie.

[Mateusz Żmigrodzki]

K: Czy przysięgasz strzec dobra dynastii Hohenburgów i działać na rzecz dobra rodu panującego Winkulią?

[Adelajda Radziwiłłówna]

Tak, przysięgam. Tak mi dopomóż Bóg. - powtórzyła.

[Mateusz Żmigrodzki]

Prymas znowu zamoczył kciuka w świętym olejku.

K: Adelaido, namaszczam Ciebie o tym świętym olejem, aby Duch Święty wspomógł Ciebie w Twojej przysiędze. Amen.

Kreśli na jej czole znak krzyża, po czym znowuż obmywa rękę. Służba przynosi drugą koronę, mniejszą, lecz za to całą wysadzaną diamentami, wydobytymi na Wielkiej Pustynii Winkulijskiej. Chwyta ją w obie ręce i mówi:

K: Na znak złożonej przez Ciebie przysięgi oraz Twojego namaszczenia, poprzez autorytet nadany mi przez święty Kościół winkuliokatolicki, przyoblekam Twoją głowę tą oto koronę. Przez Chrystusa Pana Naszego. Amen.

Nakłada na jej głowę koronę. Królowa-Małżonka wstaje i zasiada na tronie, tuż po prawicy swojego małżonka - Jego Królewskiej Wysokości Jerzego I Izaaka.

Cała katedra wstaje i prymas z całej siły intonuje:

K: Niech żyje Król!

W: Niech żyje Król! Niech żyje Król! Niech żyje Król!

[Alfred Fabian]

Wiwat! Niech Żyje Król! Niech Żyje Królowa!

[Artur Kardacz]

Niech Żyją!!

[Henryk Wespucci]

W całej Katedrze pw. św. Szymona Pustelnika słychać było okrzyki niezwykłej radości wiwatujące ku chwale Króla i Królowej! Niech żyje Król i Królowa! Niech Bóg błogosławi Królowi i Winkuli! Wtem duchowni wspólnie z organistą i obecnym chórem zaczęli śpiewać hymn królewski do granej właśnie melodii.

PIEŚŃ O POMYŚLNOŚĆ DLA KRÓLA
Boże wspieraj, Boże ochroń
Naszego Króla i nasz kraj,
Tarczą wiary rządy osłoń,
Państwu Jego siłę daj.
Brońmy wiernie Jego tronu,
Zwróćmy wszelki wroga cios,
Bo z Hohenburgów tronem złączon
Jest na wieki Winkulii los.

Obowiązkom swoim wierni
Strzeżmy pilnie świętych praw
W ich obronie niech się spełni
powołanie do cnych spraw!
Pomni, jak to skroń żołnierza
Świetnie zdobi lauru krzew
Nieśmy chętnie za Monarchę,
Za Ojczyznę mienie, krew

[Jerzy I Izaak]

Nowy król siedział w pełnej okazałości na tronie. Obserwował gości. Po jego twarzy nie dało się odczytać jego uczuć, ale wewnętrznie odczuwał entuzjazm, stres i zmęczenie