Królewski rejs

[Artur Kardacz]

13 sierpnia 2024 roku
Wybrzeże Winkulii 

Nim na dobre wyruszyliśmy w morze, Winkulia wyciągnęła ku mnie swe dłonie. Musimy wracać, aby odpowiedzieć na wezwanie i dopełnić najważniejsze obowiązki. Wracając, ułożyłem ten oto wiersz. Nie tylko morze skradło me serce. 

Wśród północnych wiatrów, gdzie morze szepcze,  
Gdzieś na skraju świata, wśród cichej mgły,  
Tam myśli me biegną ku Tobie, najdroższa,  
Tam serce me pragnie Twej bliskości i sny.

Jesteś jak gwiazda, co nocą rozświetla,  
Jak blask księżyca na spokojnym morzu,  
I choć dzieli nas przestrzeń, jak mgła niewidzialna,  
Chcę zdobyć Twe serce, zbliżyć się ku Tobie.

Miłość, co rodzi się w ciszy i w mroku,  
Jak płomień, co w sercu nieustannie płonie,  
Nie zna granic, nie zna czasu ni miejsca,  
W niej kryje się wszystko, co najdroższe i jasne.

Pragnę być tym, który przy Twoim boku,  
Odnajdzie drogę wśród nieskończonych dróg,  
Być cieniem Twym w blasku, w ciszy, w zmroku,  
Być tym, co serce Twe otuli, jak miękki puch.

Niech każdy dzień przyniesie nam bliskość,  
Niech miłość nasza wzrasta, jak kwiat na wietrze,  
Bo w mym sercu żyje jedno pragnienie,  
By zdobyć Twe serce i złączyć w jedną ścieżkę.