Acta Etnografica Winqulica

[Erik Otton von Hohenburg]

Słowo o ziemi anaterskiej

 

Integracja dawnego faraonatu Neb Tawi z reszta winkulijskiego państwa przez wiele lat stanowiła nie tyle przedmiot politycznego sporu czy filozoficznych rozważań, jak to miało miejsce w przypadku wszystkich innych obszarów naszego państwa, ile po prostu temat tabu, całkowicie obcy ojczystej publicystyce.  Egzotyczna struktura państwa faraonów z rodu ik Lihtenštán i jej otoczka fabularna latami skutecznie opierała się jakimkolwiek próbom choćby częściowej asymilacji z resztą społeczeństwa. Na przeszkodzie ku dalszemu degradowaniu regionu w strukturze związku winkulijskiego stanęła przeprowadzona przez rząd Henryka Wespucciego reforma samorządu i przywrócenie tradycyjnych form podziału administracyjnego. Na nowo ożyła problematyka odrodzenia tożsamości regionalnych, historycznych i próby pogodzenia ich w jednoczącym się ludzie winkulijskim. Region środkowo-wschodniej Winkulii popularnie zwany tez Nebtawią czy tez Ziemią Anaterską jest terenem na wskroś winkulijskim – to właśnie w tym miejscu znajduje się ścisłe centrum winkulijskiego wszechświata, a zatem stołeczny Kanugard założony jako szymonnicka twierdza na początku XIV wieku w trakcie krucjat albiońskich przeciwko państwu Saracenna. Wkrótce potem, to niewielkie miasto w dolnym Nebtawi stało się stolicą państwa zakonnego, a po uprawomocnieniu się ogłoszonej przez Folkstag w roku 1658 ustawy o kasacji zakonu szymonnitów, region ów trawił pod władze udzielnych książąt, wywodzących się z przybyłej z Lumerii linii Ramsesso. W XIX wieku region ten został ostatecznie przyłączony w skład winkulijskiej korony, i właśnie wtedy to nastąpił dynamiczny rozwój Nebtawii, a w szczególności stołecznego Kanugardu. W sąsiedztwie pozostawionych przez szymonnitów pałaców i kościołów, pięły się kominy fabryczne, do pałacu Wielkiego Mistrza wprowadził się winkulijski król i jego rząd, a miasto stało się kosmopolityczną metropolią monarchii Hohenburgów, gdy tymczasem nadanaterska prowincja nadal obstawała przy swoich starożytnych tradycjach. Co prawda ludność Neb Tawi przyjęła wiarę rotriokatolicką, jednak nadal posługiwała się na co dzień odziedziczoną po przodkach mową nebtawską, zbliżoną do realnie istniejącego semickiego języka maltańskiego, z naleciałościami winkulijskimi. Wciąż popularne było święto Opet, aczkolwiek utraciło ono stricte religijny wymiar. W ruinę przeobrażały się dawne monumenty pozostawione przez słabo poznaną cywilizacje Nebtawską, częściowo za sprawą szymonnitow, którzy prześladowali ludność miejscową. Na przełomie wieków XIX i XX odrodziło się zainteresowanie kulturą i cywilizacją Nebtawską, która utożsamiano z przodkami Winkulijczyków i która stalą się źródłem inspiracji dla rodzącego się winkulijskiego nacjonalizmu, podjęto próby stworzenia winkulijskiego stylu narodowego opartego nebtawskie inspiracje. W czasach współczesnych Nebtawczycy podjeli się próby utworzenia własnego państwa, czerpiącego z tradycji przedszymonnickich w roku 2011. Próba ta okazała się kleską i region ponownie pogrążył się w chaosie. Przyczyny tego stanu rzeczy należy upatrywać się w tym, ze Nebtawczycy stanowią zdecydowaną mniejszość na zajmowanych przez siebie terenach, stanowiąc zaledwie 180 tysięczna populacje z czego znajomość języka nebtawskiego deklaruje zaledwie 56 tysięcy. Obecnie podejmowane są próby rewitalizacji języka po wielosetletnich prześladowaniach. Tym samym spuściznę kulturalną i historyczną regionu można w przybliżeniu porównać do Malty i podobnych do niej regionów śródziemnomorskich z silnymi wpływami standardowej kultury winkulijskiej.

Sobekemsaf - dawna stolica Nebtawii i państwa szymonnitów