Zrzeczenie się obywatelstwa

[Mateusz Żmigrodzki]

Drogi Eriku, rzecz jasna zacznę od tradycyjnego sformułowania, abyś sprawę jeszcze przemyślał. Jednak z tego, co rozumiem już ją dosyć dobrze przemyślałeś i motywy za nią stojące są dla mnie jak najbardziej zrozumiałe. Każdy człowiek bowiem przynajmniej raz w życiu dochodzi do takiego ślepego zaułka, w którym już nie ma innego wyboru niż tylko zakończyć swoje dzieło i zejść ze sceny, niż zamęczać swoją duszę desperackimi podrygami. Winkulia wraz z Tobą traci wiernego swojemu krajowi obywatela, patriotę i męża stanu, który odcisnął trwały ślad nie tylko w naszej Ojczyźnie, ale i także w całym Mikroświecie. Wspomnieć bowiem trzeba także Twój epizod w Księstwie Sarmacji, gdzie dostąpiłeś najwyższego stanowiska cywilnego - urzędu Kanclerza, czy też ś.p. Pierwszej Federacji Nordackiej, której byłeś prezydentem.

Osobiście mam nadzieję, że Twoje rozstanie z nami nie jest ostateczne i że kiedy nabierzesz sił witalnych oraz uporasz się z trudami świata realnego, znowuż będziemy mogli razem współdziałać w naszej małej winkulijskiej społeczności. Chciałbym podziękować ze swojej strony za Twoje rady i wspólne dyskusje, których odbyliśmy tyle, że chyba jednego pudła by nie wystarczyło, aby zmieścić w nich zapisy rozmów. Kiedy tylko tego potrzebowałem zawsze służyłeś mi radą i na pewno tego będzie mi w pewnym stopniu brakować.

Podsumowując, dziękuję Tobie za Twoją służbę i przyjaźń. Nigdy przenigdy żaden z nas się na Tobie nie zawiódł i każdy z nas zawsze mógł na Ciebie liczyć. Życzę wszystkiego dobrego i wszelakiego powodzenia. Do zobaczenia w przyszłości!