[Trinitz i okolice] Ostatnie szwy

[Burek]

Nieopodal mieszkał Ingo Guntarssun Amata, wielkiej sławy jasnowidz i znachor, z którym Burek miał już przyjemność współpracować podczas odbudowy lüsesbergskiego zamku. Po gościnie u Irenbera burmistrz wraz ze swoim kompanem udali się do leśnej chaty Inga. Udało się go przekonać dość prędko.

 

Po zrekrutowaniu Inga, Burek i Adlmus wybrali się do rodzinnej miejscowości tego ostatniego - małego przysiółka Muse. Ten położony był w głębi lasów, prawie dwadzieścia kilometrów na wschód od Trinitzu. Poprowadziła ich tam leśna ścieżka, niejednokrotnie musieli się przedzierać przez mokradła i gąszcze, ale w końcu - w niemałej mierze dzięki temu, że Mus dobrze znał drogę - udało im się dotrzeć na miejsce. W Muse było tylko kilka chat, ustawionych na planie koła wokół niewielkiej przesieki, wszystkie były zbudowane z drewna. Zamieszkujący wioskę ród Musów przyjął wędrowców na wieczerzę (gdy dotarli było już dość późno). Adlmus przywitał się ze swoimi rodzicami, wujostwem i innymi krewnymi. Po zjedzeniu, wypiciu i wypoczęciu, burmistrz i młody Mus udali się do wiekowego prastryja Adlmusa  - blisko dziewięćdziesięcioletniego Musira Musinssuna. Tak uzyskano kolejnego członka dla rady. 

 

Po nocy spędzonej w Muse towarzysze udali się do Trinitza. Towarzyszyła im większa część klanu Musów wraz ze starym Musirem, mając zamiar udać się na nadchodzący Ländting. Będąc już w Trinitzu, Burek wpadł do głowy kolejny potencjalny rekrut - Niklas Gul, kustosz Muzeum Regionalnego. Po pewnej dozie przekonywań i ten był gotów przystać na propozycję.