Edelstein der Meere - jacht rodu Cargalho

[Alfred Fabian]

Z Kanugardu do Leziel był spory kawałek drogi, szczególnie, kiedy Alfred nie zdecydował się na tak krótki lot swoim służbowym samolotem, wybierając limuzynę oraz kolej. Nie wiedział w sumie, czy będzie jeszcze potrzebny w Marinie, ale w sumie lubił Joachima i nie chciał, żeby gość z Edelweiss pierwszą noc balował sam. Gdy przybył na miejsce, jego jacht już stał w porcie. Piękny jacht, białe żagle powiewały na wietrze, podkreślając kadłub tego samego koloru. Dzieło winkulijskich rączek, było już po kilku rejsach wzdłuż wybrzeża, zarówno przez testerów, jak i samego właściciela.

 

Gdy dotarł na miejsce, Joachim właśnie kończył kolejny test. Był wprawnym żeglarzem, ciężko mu było zaprzeczyć, że majestatycznie wyglądał za sterem. Pomachał w jego kierunku, oczekując, że podpłynie do brzegu i się przywita. I szybko podpłynął, w jego oczach było widać błysk, jaki towarzyszy awanturnikom w trakcie przygody w nieznanym. Gdy tylko zszedł z pokładu, Alfred uścisnął bardzo szybko wyciągniętą w jego kierunku rękę. Jego gość długo nie czekał, zasypując go pytaniami.

 

- Jasne, są cudowne. Spodziewałem się czegoś smuklejszego, pozytywnie mnie zaskoczyło, że jednak są trochę inne. Na szczęście chłopcy sobie poradzili - zaśmiał się - okolica spokojna, chociaż wcale nie ma tutaj aż tyle miejsca. Na pełne morze jest kilka minut spokojnej żeglugi. 
 
Szybko wyciągną z torby jeszcze jeden drobny prezent - czapkę marynarską. 
 
 
- Przyda ci się w trakcie żeglowania - powiedział nakładając ją na głowę Joachima. Pasowała prawie jak ulał. No... Może była ciutkę za ciasna, ale nie było aż tak źle. Przynajmniej sztorm jej nie zdmuchnie. 
 
- No cóż, dowódcy się nie popisali, ale jeszcze nie wszystko stracone - Alfred nadal czuł niesmak, że wszyscy marynarze z Winkulii z nim na czele, odnoszą porażki z chłopakiem z gór. - No, ale gdzie Lieselotte? Może i zostaniesz wilkiem morskim, ale ona pewnie cię ze smyczy nie spuszcza za często.