Przesyłka królewska

[Alfred Fabian]

Kilka chwil po odejściu kierownika portier przyglądał się przywiezionym skałom. 

 

- No proszę, kto by się spodziewał, że to takie duże będzie - podrapał się po głowie, wiedząc już, dlaczego przed pałacem wycięto te kilka drzew, których już dawno nikt nawet nie przycinał, a w środku nawet wiewiórka zamieszkać nie chciała.

 

Miał iść do Jego Królewskiej Mości do sali jadalnej, gdzie akurat spożywał kolację, niemniej został uprzedzony przez Jego Wysokość.

 

- Co to za hałasy do diaska? - zdenerwowany krzyczał do portiera już ze schodów - to już w spokoju zjeść nie można? - jego emocje jednak drastycznie zmieniły się, gdy zobaczył przez okno ciemność. O tej porze zazwyczaj słońce jeszcze wlewało się do pomieszczenia, muskając twarze przechodzących przez pomieszczenie figlarnymi promieniami.

 

- Ach, delegacja z Kotliny już była? Wspaniale - Alfred nie pytając się, wziął od portiera list, który miał mu przekazać, przeczytał go łapczywym wzrokiem i uśmiechnięty wyszedł przed pałac.

 

- Są piękniejsze niż się spodziewałem - powiedział na głos, po czym nakazał robotnikom umieszczenie ich w miejscach do tego przeznaczonych. Wiedział, że te menhiry, które przybyły tutaj będą wspaniałym zdobieniem wejścia pałacu, dając przyjemny zacich w te upalne letnie dni, a zimą będą stanowiły idealną zaporę przed śnieżycami, aby można było na spokojnie i bezproblemowo wyjechać z pałacu.