"Historia przedinternetowa Marsylii"

[August vHS]

CZĘŚĆ IX: ROZPAD KONSULATU

Po Retroniuszu urząd konsularny przynależał do zatwardziałych, konserwatywnych demokratów z jego otoczenia: Markiusza Alpiusza (1551-1628), rzekomego potomka dynastii Alpiuszów, urzędującego w latach 1596-1606, Lamusa Antykwarii (1543-1619, konsul 1606-1616) i Nadżima Alalali (1570-1627, konsul 1616-1627). Ich rządy charakteryzowały się marazmem, ale i stabilnością. Alpiusz i Antykwaria rozparcelowali ziemie Konsulatu pomiędzy swoich stronników, lecz Alalala się od nich odwrócił, przeprowadzając w latach 1620-1625 czystkę wśród "potencjalnie nielojalnej" administracji. Jej ofiarą padł między innymi Juliusz Alpiusz (1575-1623), syn Markiusza. Po tym, jak w 1626 roku Nadżim wymógł na Zgromadzeniu wybranie go konsulem na drugą kadencję, niezadowoleni możni ateńscy ogłosili go uzurpatorem i obrali konsulem syna Retroniusza, Petroniusza Retroniusza Skauta (1569-1628). Sprzeciwił się temu sędziwy już Markiusz Alpiusz, ogłaszając się królem Atenium. Rozpoczęła się wojna domowa. Markiusz opanował północ kraju i 23 grudnia 1627 roku przypuścił nocny atak na Marsylię. W jego trakcie zbłąkana kula trafiła Alalalę, którego dobito bagnetami. Delegaci w obleganym budynku Zgromadzenia obrali nowym konsulem Tragika de Fetisttę (1570-1628), lidera opozycji antyalalalowej. Ten zaproponował Markiuszowi rozejm i wspólną walkę przeciwko Skautowi oraz mianował go współrządcą, na co ten przystał i na dowód przymierza oddał mu swoją siostrzenicę, Marynę (1593-1679) za żonę. Huczna ceremonia zaślubin rozpoczęła się w południe (2 stycznia 1628 roku) przed Pałacem Konsularnym, lecz w połowie jej trwania pojawili się oficerowie Nawii, którzy spędzili uczestników zaślubin do budynku i zaczęli strzelać z arkebuzerów. Pan młody w osobie konsula de Fetistty zginął wraz ze zgromadzoną rodziną, zaskoczony takim obrotem spraw. Markiusz bronił się długo wraz ze swą strażą przyboczną, lecz również poległ. Oszczędzono jedynie rotryjskich kleryków, członków Zgromadzenia oraz Marynę. Sprawcą hekatomby był dowódca Pałacowej Gwardii Konsularnej, Balthazare Deceitfulle (1590-1628). Zmusił Zgromadzenie do ogłoszenia go konsulem, a Maryny marionetkową królową Atenium i zbrojnie wyruszył na ziemie Skauta. Zginął jednak w zasadzce 12 kwietnia 1628 roku i władza trafiła do dotychczas lekceważonej Maryny, którą ogłoszono "czcigodnym, najjaśniejszym konsulem Marsylii". Zawezwała ona Skauta na rozmowy pokojowe. Gdy ten przybył, zginął z rąk członków Gwardii Konsularnej, którą niedługo potem rozwiązano, a jej członków stracono, tak jak maruderów z armii poległych pretendentów do stanowiska konsula. Tak oto 18 czerwca ogłoszono koniec krótkiego, lecz burzliwego okresu, zwanego później Rozpadem. Jednym z jego skutków była marginalizacja wpływów politycznych Zgromadzenia, sprowadzonego do roli fasady dla autorytarnych dążeń oraz roli społecznej znacznie przetrzebionej szlachty, zastąpionej przez wolnych chłopów (pödætčö, amat. rolnik, obywatel uprawiający pole, forma uproszczona podatco).