+- Związek Winkulijski (http://forum.winkulia.eu)
+-- Dział: Podziemia Zamku Królewskiego (http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=39)
+--- Dział: Fora Archiwalne pozostałych państw (http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=949)
+---- Dział: Cesarstwo Insulii (http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=862)
+----- Dział: Terytorium (http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=872)
+------ Dział: Królestwo Voxlandu (http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=654)
+------- Dział: Księstwa (http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=657)
+-------- Dział: Księstwo Marsylii (http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=739)
+--------- Dział: Marsylijski Uniwersytet Ludowo-Biznesowy (http://forum.winkulia.eu/forumdisplay.php?fid=792)
+--------- Wątek: "Historia przedinternetowa Marsylii" (/showthread.php?tid=4155)
Strony:
1
2
"Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 11 Maj 2021
CZĘŚĆ I: CZASY KIRYMU. OKRES WCZESNY
Historia Konsulatu Marsylii jest dużo dłuższa niż samego miasta Marsylia. Miejscami spowijają ją nieprzeniknione warstwy legend i mitów o herosach i tytanach. Z tych właśnie legend wyłania się obraz Pierwszego Konsula, legendarnego przybysza, który ucywilizował i zorganizował plemię Kirów w środkowo-wschodniej Voximie, a następnie założył miasto Kirym. Według naukowców samo powstanie owego miasta było raczej procesem stopniowym, który zakończył się przypuszczalnie około roku 950 przed naszą erą. Wtedy to Kirym przybrał formę samorządnego miasta-państwa. Jego ustrój opierał się na powierzeniu najwyższej władzy konsulowi (nazwa urzędu pochodzi przypuszczalnie od kirskiego zwrotu "shull", oznaczającego przewodnika), wybieranemu przez aklamację zapewne spośród bogatszych i bardziej wpływowych mieszkańców miasta. Wedle legendy, Kirymem miało rządzić kolejno dwustu konsuli, jednakże w rzeczywistości było ich zapewne około stu siedemnastu. Informacje o zdecydowanej większości z nich są fragmentaryczne i nieskładne, a z pierwszych konsuli najwięcej informacji mamy o Arkadiusie Konsumie Germańskim Starszym, który był generałem armii konsularnej i geniuszem strategii, co ukazał w wojnie z Germanami (ok. 895-880 p.n.e.), od której wziął swój przydomek. Po wygranej w owej serii konfrontacji zbrojnych, został obrany trzydziestym pierwszym konsulem. Jego rządy zleciały na wojaczkach z okolicznymi plemionami, w tym z Rzymianami, których wioski były w owym okresie niemal notorycznie łupione przez ludzi konsula, co przełożyło się na późniejszą nienawiść Rzymian do Kirów. Arkadius po swojej abdykacji narzucił możnym wybór swojego syna, noszącego to samo imię, co zaczęło epokę nadużyć, korupcji i naruszeń systemu prawnego.
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 11 Maj 2021
CZĘŚĆ II: NARODZINY DYNASTII HELMUTÓW
Kolejny okres niespowity mrokiem zapomnienia zaczyna się dopiero około 93 r. p.n.e., wraz z przejęciem władzy przez Jakusa Nijakusa Podpublikusa (ok. 135-63 p.n.e.). Był on liderem frakcji populistów w Imperium Kirymskim. Po przejęciu władzy rozpoczął on podboje, znacząco powiększając imperium. Zginął on w zamachu przeciwników politycznych, jednakże uprzednio zadbał, by władzę po nim przejął Helmut Cezar (panował 63-31 p.n.e.). Ów konsul najpierw rozgromił oponentów, aby następnie dokończyć dzieło przeciwnika w ciągu wielkiej kampanii zachodniej (57-44 p.n.e.), w czasie której opanowana została cała południowa i środkowa część Voximy, oraz kampanii północnej (40-32 p.n.e.). Tak oto zjednoczył on całą Voximę, by rok później abdykować. Jego panowanie zapamiętano z napływu jeńców z podbitych narodów, sprawnego systemu urzędniczego, militaryzacji życia społecznego i częstych powstań Rzymian. Następcy Helmuta Cezara okazali się nie dorównywać mu talentem. Do walki o władzę stanęli Zhazdrosnus, Niemądrus, Augustus i Phierdołłus - krewni i potomkowie władcy. Pierwszy z nich panował od 31 r. p.n.e. do 29 r. p.n.e., będąc władcą tak fatalnym, iż został ponoć zdetronizowany przez własne wojsko. Niemądrus (ok. 50-29 p.n.e.) panował zaledwie przez miesiąc, od czerwca do lipca 29 roku przed naszą erą. Ratunkiem dla Kirymu przy jego rosnącej destabilizacji mógł okazać się Augustus (61-24 p.n.e.), zdolny administrator, gromiący wielki bunt podbitych narodów, lecz i on nie dzierżył władzy nazbyt długo. Tak oto najwyższe stanowisko imperium trafiło w ręce pechowego (i nierozważnego) Phierdołłusa (43-12 p.n.e.), który to spędzał czas głównie na zabawach w stolicy, nie przejmując się secesją Rzymu i jego ekspansją. Za ten właśnie błąd zapłacił 1 marca 13 roku przed naszą erą, w jedenastym roku panowania, gdy wynajęci przez Rzymian najemnicy wdarli się do pałacu konsularnego, porywając urzędników i paląc całą okolicę. Tak oto upadł Kirym, który, pozbawiony konsula, padł przed hordami najeźdźców. Rozpoczęło się dzielenie jego terenów przed byłych poddanych: Germanów, Spartan, Rzymian... Płomień wolności jednak nie zgasł ostatecznie, albowiem w 50 roku naszej ery, okresie rywalizacji plemion, Kirowie wzniecili powstanie i dynastia Helmutów odzyskała tron, rządząc jednak zaledwie cieniem dawnego hegemona. Sześcioletnie panowanie Helmutusa Nijakusa nie było tym, czego oczekiwał odrodzony naród. Powitał on zatem z radością przewrót Aleksandrusa z Novakii (35-?) w 56 roku, jednak w wyniku autokratycznych rządów tegoż osobnika nad krajem zawisła groźba upadku. Ratunkiem było wygnanie Aleksandrusa i przywrócenie prawowitej dynastii w 69 roku. Dokonał tego Bufonus (36-77), odnowiciel, wojownik i obrońca niezależności Kirymu w wojnie z Rzymem w 72 roku. Ten dobry władca utorował drogę dla kolejnego bohatera narodowego...
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 12 Maj 2021
![[Obrazek: 1620736029727.png]](https://cdn.discordapp.com/attachments/707556466613289033/841949268792180736/1620736029727.png)
Mapa Voximy w okresie panowania Helmuta Cezara z ukazaniem najważniejszych miast i plemion oraz narodów. Lokalizacje przybliżone według danych MUL-B.
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 31 Sie 2021
CZĘŚĆ III. PANOWANIE HELMUTA II CEZARA I TFUKRAJ
Historia człowieka do dzisiaj znanego w Marsylii jako półlegendarny heros zaczęła się dość skromnie. Otóż urodził się on najprawdopodobniej jako syn młynarza w Novakii około roku 45. Znanych jest wiele opowieści traktujących o jego dzieciństwie i zdradzaniu przed niego już wówczas przejawów niespotykanej inteligencji i sprytu, lecz nie da się z nich wysnuć nic pewnego. Zapewne w wieku dwudziestu lat trafił do wojska, a niedługo później dostał się do gwardii przybocznej Aleksandrusa z Novakii. Nie wiadomo, czy uczestniczył w tłumieniu buntów obciążonej podatkami ludności, lecz można przypuszczać, że aktywnie wspierał uzurpatora, szybko bowiem stał się dowódcą jego straży. Po przejęciu władzy przez Bufonusa został on zdegradowany i po wybuchu wojny z Rzymem wysłany na front. Tam dzięki układom, sprytowi i zdolnościom taktycznym szybko na powrót wspiął się po szczeblach kariery, jednocześnie zyskując przychylność ludu. W latach 72-75 był wojskowym zarządcą świeżo zdobytej Colonii Romany. Konsul nie mógł dłużej ignorować jego rosnącej popularności, lecz zamiast umożliwić mu zostanie urzędnikiem cywilnym, wolał wydać za niego swoją siostrzenicę. Krótko po ślubie nowożeńcy powrócili potajemnie do Kirymu, jednak po kilku miesiącach ich obecność tam została ujawniona. Bufonus był tym mocno zirytowany, lecz zanim poczynił jakiekolwiek działania, został zakłuty mieczami własnych gwardzistów, prawdopodobnie nakłonionych do tego przez Helmuta, który zaraz potem na fali popularności ogłosił się konsulem i potomkiem Helmuta I Cezara, przyjmując imię Helmut II. W opisach pierwszych lat jego rządów mity znów górują nad faktami. Pewne jest, iż walczył zaciekle o utrzymanie władzy, a w 81 roku postawił w stolicy imperium kolumnę upamiętniającą jego zwycięstwo nad innymi pretendentami. Zasłynął szybko jako patron artystów i uczonych, którzy to obdarzyli go tytułami "Ojca Wiedzy" czy "Wzoru Oświecenia". Miał otwarty umysł, czego dowodem jest patronowanie pionierowi spirytuzmu Budrynowi Arpenowi. Odnosił też wielkie sukcesy militarne, pokonując Spartan, Atenów i Germanów oraz tłumiąc wiele buntów rzymskich. Nie zdołał jednak na powrót zjednoczyć Voximy ani zyskać szacunku podbitych ludów. Gdy w 125 roku abdykował, za jego błędy zapłacił syn władcy, Anowiusz Katastrofiusz (86-126), który padł razem z nim ofiarą buntu koalicji rzymsko-germańsko-ateńskiej, zwanej Tfukrajem.Słowo to do dziś pozostaje w regionie synonimem niegodziwości, chaosu i katastrofy. Niebezpodstawnie, ponieważ przyczyniła się ona do kolejnego upadku Kirymu, zaprowadzając zamęt i chaos na jego niegdysiejszych terenach. Nie zachowało się o nich nazbyt wiele informacji, zapewne przez domniemaną niepiśmienność owych ludów. Stworzonych przez nich organizm pseudpaństwowy spory wewnętrzne rozerwały około roku 250. Nastał okres supremacji Rzymu.
![[Obrazek: 1630428299649.png]](https://media.discordapp.net/attachments/707556466613289033/882305489759764480/1630428299649.png)
Mapa Voximy za panowania Helmuta II Cezara.
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 05 Wrz 2021
CZĘŚĆ IV: OKRES RZYMSKI I WIEKI CIEMNE
Dla Kirów nastały trudne czasy, których symbolem stało się wydarzenie ostatecznie łamiące wolę walki ich narodu - najazd na Kirym. W okresie, gdy było zajmowane przez Tfukraj, miasto to było traktowane jako swoisty skansen dla Kirów i miejsce względnie spokojne w tym burzliwym okresie. Rzymianie jednak nie mieli zamiaru respektować nieformalnej autonomii tego miejsca i tak już w roku 251 miasto najechały ich wojska, grabiąc je, paląc i burząc do samej ziemi. Do dzisiaj niepewnym jest, gdzie mogą dokładnie znajdować się ruiny Kirymu. To niewątpliwie tragiczne zajście skłoniło Kirów do emigracji na południe, na niekontrolowane wówczas przez Rzym ziemie Colonii Atenium, dawnego miasta kirymskiego, po upadku imperium opanowanego na powrót przez plemię Atenów. Osiedli tam, asymilując się z rdzennymi mieszkańcami i dając początek nowemu narodowi, który to Rzymianie po opanowaniu tychże ziem około roku 300 nazwali Amatorami, od ich oporu wobec romanizacji. Pierwszym ich narodowym wodzem był Tragikonus (Trægičæñüš), charyzmatyczny kupiec, który zawezwał lud do powstania, trwającego od 314 do 322 roku roku. Zryw ten, choć nieudany, ugruntował odmienność kulturową Amatorów, jak również ich wojowniczość. Wszczynali jeszcze rebelie w 347-351, 367, 398-405 i 432 roku. Wolność nadeszła jednak dopiero z upadkiem Rzymu w 476 roku. Wyzwolenie oznaczało dla ludu regionu Colonii Atenium walki o terytorium i szybkie opanowanie terytorium Półwyspów Ateńskiego i Cyplowskiego. Tak oto w roku 494 powstało Królestwo Atenium, rządzone przez dynastię Alpiuszów, prawdopodobnie będącą pochodzenia rzymskiego, pochodzącą od wodza narodowego i pierwszego króla (494-527) Alpiusza (ok. 450-527), który ostatecznie wyparł resztki rzymskich armii z północnego zachodu kraju i opanował założoną przez bandytów nad zatoką małą osadę, zwaną Albremem. Po jej rozbudowie w VI-VIII wieku zyskała ona na znaczeniu. W X wieku przybysze z kontynentu, być może Brodryjczycy Voxlandzcy, nadali jej nowy obraz, czyniąc ją Mapcylią/Mapcynią, miastem otoczonym prymatem centrum Królestwa w wiekach przyszłych.
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 11 Wrz 2021
CZĘŚĆ V: AMELODIUSZ I ROZŁAM WŚRÓD AMATORÓW
W roku 988 w bitwie z Germanami zginął Retrostaros (ok. 950-988), ostatni przedstawiciel dynastii Alpiuszów. Wobec chaosu wewnętrznego i najazdu wrogich plemion wojsko ogłosiło nowym władcą swojego dowódcę, Amelodiusza (958-1009), który przybrał tytuł "Sægæñæ Æmætöréñiščh" (Sagan Amatorów, sagan - pospolite określenie wodza, samoproklamowanego przywódcy, opierającego podstawy swojej władzy o własny autorytet). Amelodiusz pokonał najeźdźców i konkurentów i koronował się na króla Atenium, lokując jednak swoją stolicę w Mapcynii. Za swoich rządów znacznie ją rozbudował, jednak najbardziej zasłynął ze swoich wypraw na Kralek (1000-1009), przez które to zyskał przydomek Rötröræböš (rabujący rotrystów). Dowodził z pierwszej linii wraz ze swymi synami: Melomanem Amelodionem (977-1005), Prokrastynatem Tragikosem (979-1057), Albremem Szpadowładaczem (982-1007), Nibygłupcem Jednaknieidiotą (982-1016) i Grajkonem Barbarzyńcą (985-1062). W piątym roku kampanii wojennej zginął jego najstarszy potomek i potencjalny następca, Meloman, a zszokowany tym Prokrastynat uciekł na Nordatę. Amelodiusz uczynił zatem swojego trzeciego syna, Albrema, współwładcą, jednak ten po dwóch latach zginął z rąk przekupionych najemników, a jego miejsce zajął Nibygłupiec. 25 kwietnia 1009 roku Amelodiusz poległ w wygranej bitwie. Prawo do władzy rościli sobie wszyscy pozostali przy życiu synowie, w tym powracający z kontynentu Prokrastynat, który zawarł z Nibygłupcem pakt przeciwko Grajkonowi, za co otrzymał tytuł sagana i funkcję współwładcy. Razem wyparli siły Grajkosa na Półwysep Ateński. Ten w 1016 roku, dzień po siódmej rocznicy śmierci Amelodiusza, wysłał na dwór Nibygłupca swoich dyplomatów, by przekazać swoją kapitulację, jednak ci samowolnie przeprowadzili udany zamach na gospodarza i ogłosili swego zwierzchnika królem. W reakcji na to Prokrastynat ze swoimi wojskami i częścią poddanych wycofał się na Nordatę. Tak oto powstał nordacki Saganat Amatorii i voximskie Królestwo Mapcynii.
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 14 Wrz 2021
CZĘŚĆ VI: DYNASTIA GRAJKONA I REWOLUCJA MARSYLIAŃSKA
Grajkon (zwany też Grajkosem) po niechcianym wyniesieniu do władzy w Królestwie szybko został przez tę władzę zwiedziony, popadając w paranoję, dodatkowo podsycaną przez jego ambitną małżonkę, Kajenę (ok. 995-1076). To właśnie ona skłoniła go do zaprowadzenia terroru z lat 1016-1041, kiedy to przeciwników władzy skazywano na pozostawianie na morzu w dziurawej łodzi. Karę tą zwano "wygnaniem prokrastynackim". Jej ofiarą padł nawet najstarszy syn Grajkona, Tragediusz (1014-1034). Jego następcy kontynuowali terror, rozszerzając go na uczonych, przez co okres do roku 1450 jest opisywany głównie w mało wiarygodnych legendach. W owym roku 1450 Mapcynia, przechrzczona już (tak jak całe królestwo) przez lud na Marsylię była miejscem odizolowanym i zacofanym, nienawiązującym jakichkolwiek relacji z pozostałymi państwami Voximy i kontynuującym archaiczne prześladowania rotrystów na swoim terytorium. Wtedy to Marsylią rządził Absurdiusz (ok. 1420/1430-1493), młody władca, z którym poddani wiązali wielkie nadzieje, on natomiast ich zawiódł, okazując się wiernym kontynuatorem polityki przodków, do której to dodał wysokie podatki nakładane na poddanych. Trwało to aż do przełomowego okresu rewolucji, w którym to wyróżniają się dwie główne, charyzmatyczne postaci: Konsum (1463-1541) i Konsulik (1459-1545), stereotypowi przedstawiciele mieszczan marsylijskich. Pierwszy pochodził z rodziny kupieckiej, drugi za przodków miał między innymi mistrza kowalstwa. Mieszkali niedaleko od siebie i pozostawali pod swym wzajemnym wpływem. Jeden po drugim wyemigrowali i zwiedzili Voximę. Szybko stali się swoistymi liderami emigracyjnego ruchu antymonarchistycznego, postulując ustanowienie "republiki odnoszącej się do chwalebnej przeszłości ludu dawnego Kirymu". Gdy powrócili ze swoimi zwolennikami do kraju, obawiający się ich wpływów Absurdiusz nakazał swej straży przybocznej ich pojmać. Nocą 25 lipca 1493 roku wywlekli przedstawicieli grupy Konsuma i Konsulika z domu, budząc tym innych mieszkańców, którzy to podburzeni okrzykami chwytanych zaatakowali straż, ostatecznie doprowadzając wojów do kapitulacji, a następnie ruszyli na siedzibę króla i wtargnęli do niej, porywając władcę. Po walkach z nielicznymi stronnikami monarchii następnego dnia Konsum i Konsulik proklamowali powstanie Konsulatu Marsylii. Tak oto zaczął się nowy etap w dziejach regionu.
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 18 Wrz 2021
CZĘŚĆ VII: KONSULAT ZA CZASÓW KONSUMA, KONSULIKA I KUMA ORAZ CZASY OCHLOKRACJI
Z krótkotrwałego chaosu na szczeblach władzy, który nastąpił krótko po proklamacji Konsulatu, wynurzyło się Kolegium Marsylijskie. Organ ten, złożony z najbardziej znanych mieszkańców miasta przyznał sobie prawo do obierania konsula, administrującego państwem w imieniu ludu. Faktyczną władzę dzierżył jednak tandem Konsum - Konsulik, z czego ten pierwszy stał się konsulem. Otworzył on Marsylię na świat, importując liczne rozwiązania z zachodniej Voximy i sprowadzając do kraju wykwalifikowaną kadrę roboczą, jak również rotryzm. Hojnie wspierał on finansowo prywatne manufaktury, w tym te tworzące nową broń - arkebuzy. Stworzył podstawy systemu edukacji, zwalczał analfabetyzm, a w roku 1502 rozpoczął budowę Pałacu (lub jak kto woli Ratusza) Konsularnego. Był jednak zarazem człowiekiem bezwzględnym dla przeciwników, z czasem doprowadzając do wygnania coraz większej liczby osób. Ponadto w kręgach władzy obracać zaczął się Kum (1478-1550), który to zasłynął podczas rewolucji marsyliańskiej, gdy, mając wtedy lat piętnaście, podpalił zbrojownię rojalistów. Przyjęty w szeregi armii, prędko został mianowany porucznikiem i stał się doradcą oraz protegowanym tak Konsuma, jak i Konsulika. W 1508 roku mianowano go członkiem Kolegium, w owym roku ożenił się również z siostrzenicą Konsuma, Dramatią (1488-1562), z którą miał syna, Kapie Muzryja (1512-1571), jednak w 1516 roku, po rozpadzie rządzącego tandemu, rozwiódł się z nią. Wywołało to oburzenie wśród sfer panujących. Dodatkowo Kolegium rozjuszyło ujawnienie ambicji Kuma, który chciał przejąć władzę i przywrócić monarchię, co udowodnił, kierując nieudaną próbą przewrotu niezadowolonych oficerów w owym roku. W przeciwieństwie do większości uczestników puczu, nie został zgładzony, a jedynie wygnany, ze względu na poparcie, jakim cieszył się w uznającym go za "swojego człowieka" społeczeństwie. Azyl znalazł w Kralku, gdzie mieszkał do ułaskawienia w 1518 roku, uczynionego ze względu na falę niepokojów społecznych w Marsylii. Pomógł on odsuniętemu na boczny tor Konsulikowi zyskać poparcie ludności, w wyniku czego tego drugiego mianowano w 1523 roku honorowym współkonsulem, po tym jak doprowadził do wejścia w życie uchwały o dożywotniej kadencji konsula, natomiast Kuma przywrócono do grona członków Kolegium. Później został na dwie dwuletnie kadencje jego przewodniczącym (1529-1533) oraz zastępcą konsula (1536-1540). Jego odwołanie z tego stanowiska spowodowało powrót zamieszek i tak oto 25 lipca 1540 roku lud wtargnął do Pałacu Konsularnego, wywlekając z niego bezczynnego od dłuższego czasu Konsuma i wtrącając go wraz ze świtą do lochu, gdzie ten w następnym roku zmarł. Kolegium natomiast odwołało go z funkcji konsula, mianując nowym władcą zniedołężniałego, zależnego od Kuma Konsulika, a samego Kuma obwołując "Szlachetnym Regentem, Opiekunem Konsula". Szlachetny Regent przy pomocy konsula obsadził Kolegium swoimi zwolennikami, przemianował je na Zgromadzenie Ludowe, a jego marszałkiem mianował swego syna, Kapie Muzryja, co jednak uczynił wyłącznie ze względów utrzymania wizerunku dobrotliwego ojca. Po śmierci sędziwego Konsulika w 1545 roku nowym konsulem stał się oczywiście Kum, który ożenił się w rok później z wnuczką obalonego przez rewolucję króla Marsylii, Androną (1511-1550), co wywołało gniew Kapie Muzryja, którego odwołano z funkcji marszałka i zastąpiono sędziwym kombatantem Wojnusem (1565-1546), który jednak zatamował monarchistyczne dążenia Kuma, który w odpowiedzi w październiku owego roku rozpędził przy użyciu armii Zgromadzenie. Zbiegły marszałek zginął z rąk wściekłego na całość władzy tłumu po tym, jak próbował namówić go do rewolucji. Rok później dla uspokojenia nastrojów Kum rozpoczął wojnę z Kralkiem "ku pomszczeniu Kirymu". Z początku odnosił on sukcesy, lecz po kilku latach dziura budżetowa oraz niezadowolenie armii i ludu podburzanego przez Kapie Muzryja dały o sobie znać z pełną mocą. Lud ponownie ruszył na Pałac Konsularny, wtargnął do niego i wybił wszystkich się tam znajdujących, w tym żonę Kuma, który zbiegł, lecz później znaleziono go powieszonego w koszarach. Ocalał jedynie jego małoletni syn, Alaner (1547-1566). Restaurowane zgromadzenie mianowało jego i Kapie Muzryja konsulami i współwładcami, przy czym ten drugi miał zarazem sprawować regencję do czasu dojścia pierwszego do lat sprawnych. Taki układ utrzymał się jednak zaledwie rok, bowiem w 1551 roku lud wygnał władzę z kraju, rozpoczynając okres anarchii zwany ochlokracją. Trwało wtedy chaos, nie istniały urzędy i władza centralna. Państwa okoliczne wszczęły w 1554 roku wojnę i ustanowiły rządy swojego "kandydata", Majorhausa (1511-1564) oraz spacyfikowały buntowników. To był koniec ochlokracji. Nie był to jednak koniec Konsulatu ani Marsylii...
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 21 Wrz 2021
CZĘŚĆ VIII: WOJNY ZEMSTY I REFORMY RETRONIUSZA
Początkowy okres rządów Majorhausa minął na podzieleniu terytorium kraju na strefy wpływów państw koalicji antymarsylijskiej, z czego lwia część przypadła Rzymowi i Kralkowi jako protektorat - kondominium. Bezwzględnie rozpędzono Zgromadzenie Ludowe. Jego ocalali członkowie uciekli z Marsylii do Aten, gdzie już w roku 1556 wzniecili rebelię, przeciwko której stanęły wojska Majorhausa, Kralku, Rzymu i Świętego Cesarstwa Niemieckiego. Buntownicy prowadzili walkę partyzancką do czasu rozłamu pomiędzy siłami interweniującymi i wycofania się ostatniego z wymienionych państw z wojny w roku 1558. Tymczasem pomniejsze powstania wybuchły też w centralnej części Konsulatu. W zdobytych Atenach nowo obrane Zgromadzenie Ludowe ogłosiło, że prawowitą władzę nadal dzierżą pozostający na wygnaniu Alaner i Kapie Muzryja, którzy niedługo potem powrócili do kraju. Po bitwie pod Granicznem (28 czerwca 1560), w której wojska rebelianckie dowodzone osobiście przez Kapie Muzryja odniosły zdecydowane zwycięstwo, Majorhaus zaproponował zawarcie rozejmu i mianowanie dwóch konsulów współwładcami oraz zerwanie wszelkich więzi z Kralkiem i Rzymem, na co przystano i 12 lipca owego roku ogłoszono tą decyzję publicznie. W świeżo uformowanym triumwiracie faktyczną władzę sprawował Kapie Muzryja, który to przeforsował swoją koncepcję "wojny z okupantami", którzy dotąd przyglądali się sytuacji z zaskakującą biernością. Tak oto rozpoczęła się I wojna zemsty (1561-1563), w czasie której regularna armia oraz ludowe milicje wypchnęły wojska Świętego Cesarstwa Niemieckiego z jego strefy wpływów w północno-wschodniej części Konsulatu i zmusiły cesarza do zrzeczenia się protektoratu nad owymi terenami. Rok później zagraniczne wsparcie dla nieudanej próby buntu zorganizowanej przez Majorhausa (który przypłacił ją życiem) spowodowało wybuch II wojny zemsty (1564-1571), która pomimo wybuchu epidemii, której ofiarą padł Alaner, przebiegała wyjątkowo pomyślnie, aż do tajemniczego otrucia Kapie Muzryja podczas szturmu na Rzym 20 maja 1571 roku. Nowym konsulem obrano Petroniusza Retroniusza (1523-1603), zamatoryzowanego Rzymianina ze znamienitego rodu. Doprowadził on do zniesienia protektoratów rzymskiego i kralkowskiego, założył pierwszą w Marsylii odlewnię armat oraz powołał Nawię, marynarkę wojenną Konsulatu. Przyznał również większe kompetencje Zgromadzeniu, utworzył przynależącą do Nawii Pałacową Gwardię Konsularną oraz ustanowił w 1596 roku dziesięcioletnią kadencję konsula po czym ustąpił ze stanowiska.
RE: "Historia przedinternetowa Marsylii" - August vHS - 02 Paż 2021
CZĘŚĆ IX: ROZPAD KONSULATU
Po Retroniuszu urząd konsularny przynależał do zatwardziałych, konserwatywnych demokratów z jego otoczenia: Markiusza Alpiusza (1551-1628), rzekomego potomka dynastii Alpiuszów, urzędującego w latach 1596-1606, Lamusa Antykwarii (1543-1619, konsul 1606-1616) i Nadżima Alalali (1570-1627, konsul 1616-1627). Ich rządy charakteryzowały się marazmem, ale i stabilnością. Alpiusz i Antykwaria rozparcelowali ziemie Konsulatu pomiędzy swoich stronników, lecz Alalala się od nich odwrócił, przeprowadzając w latach 1620-1625 czystkę wśród "potencjalnie nielojalnej" administracji. Jej ofiarą padł między innymi Juliusz Alpiusz (1575-1623), syn Markiusza. Po tym, jak w 1626 roku Nadżim wymógł na Zgromadzeniu wybranie go konsulem na drugą kadencję, niezadowoleni możni ateńscy ogłosili go uzurpatorem i obrali konsulem syna Retroniusza, Petroniusza Retroniusza Skauta (1569-1628). Sprzeciwił się temu sędziwy już Markiusz Alpiusz, ogłaszając się królem Atenium. Rozpoczęła się wojna domowa. Markiusz opanował północ kraju i 23 grudnia 1627 roku przypuścił nocny atak na Marsylię. W jego trakcie zbłąkana kula trafiła Alalalę, którego dobito bagnetami. Delegaci w obleganym budynku Zgromadzenia obrali nowym konsulem Tragika de Fetisttę (1570-1628), lidera opozycji antyalalalowej. Ten zaproponował Markiuszowi rozejm i wspólną walkę przeciwko Skautowi oraz mianował go współrządcą, na co ten przystał i na dowód przymierza oddał mu swoją siostrzenicę, Marynę (1593-1679) za żonę. Huczna ceremonia zaślubin rozpoczęła się w południe (2 stycznia 1628 roku) przed Pałacem Konsularnym, lecz w połowie jej trwania pojawili się oficerowie Nawii, którzy spędzili uczestników zaślubin do budynku i zaczęli strzelać z arkebuzerów. Pan młody w osobie konsula de Fetistty zginął wraz ze zgromadzoną rodziną, zaskoczony takim obrotem spraw. Markiusz bronił się długo wraz ze swą strażą przyboczną, lecz również poległ. Oszczędzono jedynie rotryjskich kleryków, członków Zgromadzenia oraz Marynę. Sprawcą hekatomby był dowódca Pałacowej Gwardii Konsularnej, Balthazare Deceitfulle (1590-1628). Zmusił Zgromadzenie do ogłoszenia go konsulem, a Maryny marionetkową królową Atenium i zbrojnie wyruszył na ziemie Skauta. Zginął jednak w zasadzce 12 kwietnia 1628 roku i władza trafiła do dotychczas lekceważonej Maryny, którą ogłoszono "czcigodnym, najjaśniejszym konsulem Marsylii". Zawezwała ona Skauta na rozmowy pokojowe. Gdy ten przybył, zginął z rąk członków Gwardii Konsularnej, którą niedługo potem rozwiązano, a jej członków stracono, tak jak maruderów z armii poległych pretendentów do stanowiska konsula. Tak oto 18 czerwca ogłoszono koniec krótkiego, lecz burzliwego okresu, zwanego później Rozpadem. Jednym z jego skutków była marginalizacja wpływów politycznych Zgromadzenia, sprowadzonego do roli fasady dla autorytarnych dążeń oraz roli społecznej znacznie przetrzebionej szlachty, zastąpionej przez wolnych chłopów (pödætčö, amat. rolnik, obywatel uprawiający pole, forma uproszczona podatco).