"Historia przedinternetowa Marsylii"

[August vHS]

CZĘŚĆ VIII: WOJNY ZEMSTY I REFORMY RETRONIUSZA

Początkowy okres rządów Majorhausa minął na podzieleniu terytorium kraju na strefy wpływów państw koalicji antymarsylijskiej, z czego lwia część  przypadła Rzymowi i Kralkowi jako protektorat - kondominium. Bezwzględnie rozpędzono Zgromadzenie Ludowe. Jego ocalali członkowie uciekli z Marsylii do Aten, gdzie już w roku 1556 wzniecili rebelię, przeciwko której stanęły wojska Majorhausa, Kralku, Rzymu i Świętego Cesarstwa Niemieckiego. Buntownicy prowadzili walkę partyzancką do czasu rozłamu pomiędzy siłami interweniującymi i wycofania się ostatniego z wymienionych państw z wojny w roku 1558. Tymczasem pomniejsze powstania wybuchły też w centralnej części Konsulatu. W zdobytych Atenach nowo obrane Zgromadzenie Ludowe ogłosiło, że prawowitą władzę nadal dzierżą pozostający na wygnaniu Alaner i Kapie Muzryja, którzy niedługo potem powrócili do kraju. Po bitwie pod Granicznem (28 czerwca 1560), w której wojska rebelianckie dowodzone osobiście przez Kapie Muzryja odniosły zdecydowane zwycięstwo, Majorhaus zaproponował zawarcie rozejmu i mianowanie dwóch konsulów współwładcami oraz zerwanie wszelkich więzi z Kralkiem i Rzymem, na co przystano i 12 lipca owego roku ogłoszono tą decyzję publicznie. W świeżo uformowanym triumwiracie faktyczną władzę sprawował Kapie Muzryja, który to przeforsował swoją koncepcję "wojny z okupantami", którzy dotąd przyglądali się sytuacji z zaskakującą biernością. Tak oto rozpoczęła się I wojna zemsty (1561-1563), w czasie której regularna armia oraz ludowe milicje wypchnęły wojska Świętego Cesarstwa Niemieckiego z jego strefy wpływów w północno-wschodniej części Konsulatu i zmusiły cesarza do zrzeczenia się protektoratu nad owymi terenami. Rok później zagraniczne wsparcie dla nieudanej próby buntu zorganizowanej przez Majorhausa (który przypłacił ją życiem) spowodowało wybuch II wojny zemsty (1564-1571), która pomimo wybuchu epidemii, której ofiarą padł Alaner, przebiegała wyjątkowo pomyślnie, aż do tajemniczego otrucia Kapie Muzryja podczas szturmu na Rzym 20 maja 1571 roku. Nowym konsulem obrano Petroniusza Retroniusza (1523-1603), zamatoryzowanego Rzymianina ze znamienitego rodu. Doprowadził on do zniesienia protektoratów rzymskiego i kralkowskiego, założył pierwszą w Marsylii odlewnię armat oraz powołał Nawię, marynarkę wojenną Konsulatu. Przyznał również większe kompetencje Zgromadzeniu, utworzył przynależącą do Nawii Pałacową Gwardię Konsularną oraz ustanowił w 1596 roku dziesięcioletnią kadencję konsula po czym ustąpił ze stanowiska.