Wizyta Ministra Stanu u przywódców protestów

[Adam Aleksander II]

Przewodniczący rządu królewskiego umiał postawić się w sytuacji Albiończyków, a przynajmniej tak uważał. Wiedział jednak, że konflikt wewnętrzny nie posłuży nikomu ani Albionowi, ani Winkulii, ani też w końcu mieszkańcom Winewy. Oprócz tego istniało ryzyko zaognienia stosunków ze Zjednoczonym Państwem, co byłoby czynnikiem uniemożliwiającym zjednoczenie Nordaty pod jednym sztandarem. I o ile ewentualny konflikt zbrojny nie powinien być problemem, gdyby już do takiego musiało być, po tym gdy pióro zawiedzie, to właśnie nie spodziewał się pozytywnej reakcji ze strony pozostałych państw Kontynentu Północnego.
-Nie chcemy jej likwidacji, a ścisłego podporządkowania Królewskim Siłom Zbrojnym. Właśnie po to, by zażegnać ten konflikt, jak i unikać podobnych, wewnętrznych zatarć w przyszłości. Nikt by nie stracił pracy, a jedyną zmianą byłby przedłużony łańcuch dowodzenia. Gwarantowałoby to siłom Albionu lepsze wsparcie logistyczne od rządu, jak i lepsze skoordynowanie wspólnych działań wojskowych. Osoby zarządzające Związkiem Albiońskim wciąż będą miały bardzo szerokie kompetencje co do zarządzania swoimi byłymi-obecnymi oddziałami i przemysłem wojskowym- wierzył w to co mówił, liczył też, że osoby, które przed nim stały również zrozumieją jego pozycje w obecnej sytuacji, jak i profity niesione z tego projektu.
-Nikt was nie próbuje uciszyć, rząd w Kanugardzie nie chce jedynie niepotrzebnie przelewać krwi Winkulijczyków i innych narodów zamieszkujących ziemie naszego państwa. Proszę mi uwierzyć, że będziemy robić co w naszej mocy, by zażegnać ten konflikt.- O ile zajęcie wyspy nie byłoby dużym problemem, patrząc po tym, że już znajduje się pod ponad miesięczną blokadą, o tyle, Minister Stanu obawiał się, czy nie stanie się to przykładem dla innych, którzy znaleźliby się w podobnej sytuacji i wybraliby rozwiązanie sporu siłą.