Państwo na rozdrożu

[Erik Otton von Hohenburg]

To akurat nadinterpretacja moich słów — nie zamierzałem negować obranej ścieżki rozwoju, gdyż przynajmniej jak na tą chwilę integracja z innymi państwami wydaje mi się być rozsądną opcją. Chodziło mi bardziej o to, że cel nawet jeśli nie zostanie zrealizowany, to przynajmniej wygeneruje odrobinę "ruchu", ale nie będę tutaj rozwijał tej myśli, tym bardziej, że cytat jakim się posłużyłem jest może niejako nazbyt dosadny. Chodzi przede wszystkim o podjęcie jakiś konkretnych działań, może i decyzji. Żeby dyskusja zazębiała się o temat pozwolę sobie wyrazić zdanie o stanie naszego państwa. Po pierwsze jeśli chodzi o warstwę biurokratyczną, system lenny i zbudowany na nim ustrój jest niewypałem, który należałoby przynajmniej poprawić. Drugą rzeczą jaka mi osobiście przeszkadza jest brak pewnej otoczki tożsamościowej, jaką intensywnie budowaliśmy w czasach WRE, w efekcie obserwujemy moim zdaniem swoiste zubożenie kultury, ale to wymaga szczególniejszego zespolenia ze sobą wszystkich jej elementów (języka, polityki, gospodarki, samorządu, religii).  Po trzecie wiadomo bez ludzi nic nie osiągniemy, ale tego nie da się pozyskać żadną metodą poza dobrowolnym zrzeszeniem — które nie wzbudza entuzjazmu na Nordacie.