Nie da się ukryć, że od dłuższego czasu w naszym kraju utrzymuje się stan permanentnego zastoju, i o ile zastój ten można wytłumaczyć po części wypaleniem, czy też zwykłym znudzeniem mikronacjami i życiem realnym, otyle jednak stan ten w głównej mierze zawdzięczamy brakowi pomysłu na samych siebie. Nie chcę aby ta dyskusja została mi poczytana jako skaraga, bo i ja mam też w tym swój udział, ani też nie chce zachęcać do ścigania się o to kto napisze więcej "postufff", bo jest to rzecz najpospoliciej rzecz ujmując infantylna. Chodzi mi niemniej ni więcej o to do czego zmierzamy i o to jakie macie pomysły na to aby zabawa w rozwijanie Związku Winkulijskiego przynosiła nam wszystkim choćby odrobinę satysfakcji. Zdaje sobie sprawę z tego, że większość państw regionu przeżywa podobne rozterki i myślę w związku z tym, że jest najwyższy czas pochylić się nad tematem reform i wizji kraju jaką powinniśmy realizować, i jaka jest w zasięgu naszych możliwości. Zachęcam do burzy mózgów i polemiki. 

To akurat nadinterpretacja moich słów — nie zamierzałem negować obranej ścieżki rozwoju, gdyż przynajmniej jak na tą chwilę integracja z innymi państwami wydaje mi się być rozsądną opcją. Chodziło mi bardziej o to, że cel nawet jeśli nie zostanie zrealizowany, to przynajmniej wygeneruje odrobinę "ruchu", ale nie będę tutaj rozwijał tej myśli, tym bardziej, że cytat jakim się posłużyłem jest może niejako nazbyt dosadny. Chodzi przede wszystkim o podjęcie jakiś konkretnych działań, może i decyzji. Żeby dyskusja zazębiała się o temat pozwolę sobie wyrazić zdanie o stanie naszego państwa. Po pierwsze jeśli chodzi o warstwę biurokratyczną, system lenny i zbudowany na nim ustrój jest niewypałem, który należałoby przynajmniej poprawić. Drugą rzeczą jaka mi osobiście przeszkadza jest brak pewnej otoczki tożsamościowej, jaką intensywnie budowaliśmy w czasach WRE, w efekcie obserwujemy moim zdaniem swoiste zubożenie kultury, ale to wymaga szczególniejszego zespolenia ze sobą wszystkich jej elementów (języka, polityki, gospodarki, samorządu, religii).  Po trzecie wiadomo bez ludzi nic nie osiągniemy, ale tego nie da się pozyskać żadną metodą poza dobrowolnym zrzeszeniem — które nie wzbudza entuzjazmu na Nordacie.

Cóż, to jest bardzo dobry wątek, aby powiedzieć, że udało mi się zrobić kompletnie nic, całkowicie nic, aby zmienić sytuację w Związku. Bo nie ukrywam, że po historiach z zagranicznymi mocarstwami, kilku kwasach, wywieranych wpływach zaczynam coraz bardziej powątpiewać w obraną przez siebie ścieżkę - którą jak słusznie zauważył Artur, obrałem.

 

Czasami jednak trzeba się wycofać. Nie mamy tyle energii, aby to zrobić, przeliczyłem nasze siły na moje zamiary. Chciałem, ale widzę, że nic z tego nie będzie. Ścieżkę trzeba obrać na nowo - tylko, to będzie jak słusznie zauważono - kolejna próba obrania kierunku, która równie dobrze może zakończyć się niewypałem.

 

Jednak z niewielu rzeczy, które mogę zaproponować, to, za przeproszeniem, wypierdolenie połowy tego co mamy i zrobienie tego od nowa.  Może nie powinniśmy pisać konstytucji i ustaw, a "zasady gry", zamiast rozporządzeń pisać fabularne decyzje? Podkreślić należy jednak, że brakuje chęci - bo jak ktoś słusznie kiedyś zauważył - po co bawić się w mikronacje, jak jest tyle ciekawszych rzeczy do zrobienia.

 

Może nie potrzebujemy Prezydenta, a Game Mastera, który będzie pilnował przebiegu rozgrywki? Zarządzał tworzonym przez graczy Rządem i Parlamentem? Zamiast ubierać decyzje w akty prawne - formułować je w zdaniach prostych lub nawet równoważnikach zdań? Ale podejmować decyzje, które bezpośrednio wpływają na rozgrywkę, a nie wybierać kolejnych urzędników do nic nierobienia.  

 

Czy faktycznie cała nasza aktywność musi opierać się na górnolotnej jakości prasy i literatury? Nie jest to sympatyczne dla grywalności, nie każdy chce przeznaczać 2 godziny na czytanie i 120 minut na pisanie odpowiedzi. Gdyby każdy z nas napisał teraz ścianę tekstu na 5000 słów w każdym aktualnym wątku, to zanim każdy by przeczytał te wiadomości, minęłyby kolejne 2 dni (dodać należy również odpowiedzi). Co innego natomiast przelecieć wzrokiem 50 postów po 100 słów i 5 dłuższych - ale nie przesadnie (do 500 słów). 

 

Obecny tekst ma prawie 400 wyrazów i nie sądzę, aby przeczytanie go zajęło dłużej niż 5 minut - co innego napisanie go - chociaż jest to proces trochę dłuższy, to jednak nie wyczerpuje to (generalnie) limitu, jaki możemy i chcemy przeznaczyć na mikronacje.

 

Czy to pora zmieniać formę? Zawsze pozostaje dalsza możliwość stania w miejscu i prób fabularyzacji tego, co mamy - chociaż czy w obecnej sytuacji jest to dla nas opłacalne? Możemy też zgasić światło i przenieść się na Discorda, dumnie mówić "Brukiewka, mój dom",?. Być w kontakcie z Nordatą, ale nie brać udziału w wydarzeniach. Tylko czy tego chcemy?

Nie wiem jaką ostatecznie każdy z nas obierze ścieżkę w najbliższej przyszłości, ale uważam, że mimo wszystko Winkulia jest projektem na tyle już dojrzałym, że powinna zostać zachowana w jakiejś formie — jeśli nie państwa, to przynajmniej w formie jednostki administracyjnej, albo czegoś na kształt kręgu kulturowego. Na pewno powinniśmy pozostawić po sobie jakąś pamiątkę po swojej obecności, zwłaszcza że byliśmy najpewniej najtrwalszym (lub w najgorszym razie) prawie najtrwalszym organizmem państwowym na tym półwyspie. W sprawie tożsamości, to celowałbym w sprawdzoną w czasach WRE feudalną (ale niezbyt hermetyczną) junte wojskową wzbogaconą o lokalne tradycje i pozostałości po państwach historycznych, ale bynajmniej nie chce aby tego typu decyzje były podejmowane ad hoc.