Projekt nowej konstytucji ZWiV

[Erik Otton von Hohenburg]

Szanowni Państwo,

Po chwili namysłu postanowiłem odrzucić, a w zasadzie zatrzymać przynajmniej do czasu aż wszyscy posłowie wyrażą na zgodę na skrócenie debaty. Ze swojej strony już jako poseł, mogę powiedzieć tylko tyle, iż misją Parlamentu jest możliwie jak najrzetelniejsze zbadanie danego problemu i wprowadzenie możliwie jak najlepszych jego rozwiązań. Nie wiem do kogo skierowany był wniosek Pana Wespucciego odnośnie odrzucenia ostatniej autopoprawki Pana Artura, jeżeli do mnie, to oczywiście ten wniosek zmuszony jestem odrzucić z przyczyny tejże, że nie mam ku temu odpowiednich uprawnień i godziłoby to w etykę pracy parlamentarnej. 

Przechodząc teraz do meritum problemu, to choć nie jestem przekonany w stu procentach do przekazania władzy absolutnej Folksfühterowi, to jednak nie jestem temu przeciwny, jeżeli ma to zapewnić stabilność władzy i zmniejszyć zapotrzebowanie na rozwiązywanie kwestii niezgodności określonych praw z konstytucją i granic kompetencji organów władzy. Podoba mi się także projekt poprawki drugiej, jako że daje możliwość współuczestniczenia w sprawowaniu rządów przez obywateli. Trzecia poprawka, to z kolei problem, który wymaga skrupulatnego zbadania pod kątem użyteczności publicznej. 

Uważam, że z jednej strony utrzymanie obecnego status quo w postaci dualistycznego, bezpłciowego (choć może nie aż tak bardzo jak nieboszczka FN) tworu politycznego jest uciążliwe, ale z drugiej strony całkowite zaoranie i zbudowanie wszystkiego od nowa, też wydaje mi się słabym wyjściem. Pośrednią drogą byłoby przekształcenie ZWiV w państwo stworzone z jednej prowincji, która otoczyłaby drugą prowincje swoją opieką i autonomią. Np. Egvalland stałby się częścią Volkianu, albo też (bardziej prawdopodobne) Volkian stanie się w pełni autonomiczną częścią Winkulijskiej Republiki Egvallandu, z zagwarantowaną autonomią, własną administracją, a nawet prawem do secesji. To tylko takie moje rozważania, ale może ktoś wymyśli rozwiązanie satysfakcjonujące całą naszą społeczność. Nie stać nas na utratę, chociażby jednego obywatela i zignorowanie jego potrzeb.