Inwazja Alorku

[Kamiljan de Harlin]

1. Korpus Unii szykował się do desantu na Alork. Jednostka miała się niedługo podzielić i wyruszyć na podbój Kortanu oraz Nowerdamu, lecz zabrakło jej wyposażenia. Po tylu akcjach i interwencjach doctrińskiego wojska, żołnierze dysponowali sprzętem w fatalnym stanie. Brakowało również amunicji, a fabryki wojskowe nie wyrabiały się z produkcją. Mimo tego, Harlin naciskał na dowództwo, aby Korpus ruszył do inwazji.

Zmęczone wojsko przepłynęło przez morze i zdesantowało się w dwóch miejscach: na jednej z wysp i niedaleko stolicy. Żołnierze byli radośnie witani prze ludność wiejską i mieli nadzieje, że Harlin uratuje ich od kryzysu gospodarczego. Nieliczne ardemskie organizacje paramilitarne i ochotnicze armie stawiały opór napaści doctrińskiej, a cały Alork został przejęty już po 4 godzinach. Jedynie stolica ufortyfikowała się, bo z nieznanych źródeł dowiedziała się o desancie i walczyła zaciekle. Doctrińczycy nie chcieli żadnych ofiar śmiertelnych, ale Kortanu nie dało się przejąć bez strat po stronie obrońcy. Czołgi wyruszyły na podbój i żaden sprzęt ardemczyków nie mógł przebić ich pancerza. Jednostki wjeżdżały w żołnierzy, a ci uciekali tuż przed spotkaniem z pojazdem. W ten sposób ciężko rannych zostało tylko 460 obrońców i 2 agresorów. Nie zginęła ani jedna osoba, a stolica była w posiadaniu Harlina. Zorganizowano krótki przemarsz wojskowy w centrum Kortanu i prawie cały Korpus powrócił do Gaudium. Kilka batalionów pilnowało porządku i tłumiło ostatnie protesty.