Cywilizacja batawo-winkulijska
Wstęp.
Badając najnowsze dzieje Winkulii, w szczególności w kontekście jej tożsamości narodowej jako wieloetnicznego i złożonego organizmu państwego, nie sposób pominąć ewidentnego wpływu kultury batwaskiej oraz osoby Szymona Uchastoka. Jak powszechnie wiadomo S. Uchastok nim przeszedł do historii jako założyciel Związku Winkulijskiego, był batawskim politykiem, a zarazem jego faktycznym twórcą. Batawia podobnie jak Winkulia, jako jeden z niewielu projektów utworzonych przez Szymona Uchastoka nosił znamiona projektu długofalowego, co przejawialo się chociażby poprzez wielokrotnie podejmowane wysiłki na rzecz odbudowy kraju i jego utrzymania. Uchastok tworząc Winkulię nadal jej podobną do batwaskiej formę urbanistyczną, kulturalną oraz legislacyjną. Batawię oraz Winkulię pomimo znacznej odległości geograficznej łączą zanadto pewne związki historyczne. Obszar Al-Aleman obecnie należący do Związku Winkulijskiego w 2016 stanowił część Wszechbatawskiej Republiki Ludowej. Niektóre poszlaki wskazują na to, że na obszarze macierzystym Batawii istniała Winkulia będąca regionem jednego z licznych wcieleń państwa batawskiego. Mimo ewidentych korzyści dla rozwoju kulturalnego Winkulii, przyjęcie bezpośrednich związków "Winkulii batwaskiej" oraz Związku Winkulijskiego, byłoby rażącym naginaniem prawdy. Rodzi to zatem potrzebę ściślejszego przebadania historii wzajemnych relacji i związków zachodzących pomiędzy Winkulią a Batawią. Niniejsza praca stanowi zatem próbę zasugerowania możliwego wyjaśnienia tak licznych podobieństw zachodzących pomiędzy obiema mikronacjami, bez wspominania o osobie założyciela państwa Batawskiego i Winkulijskiego.
Pradzieje.
Około 1300 roku p.n.e doszło do rozpadu Batawo-winkulijskiej prarodziny językowej. Rodzimym obszarem użytkowników wspólnego Batawo-winkulijskiego języka były obszary dzisiejszego Królewca w Batawii. Najprawdopodobniej w wyniku zmian klimatycznych, część plemion z tego obszaru musiała przemieścić się na południe tworząc w ten sposób zaręby państwowości batwaskiej, natomiast część plemion winkulijskich przemieściła się na wschód przechodząc przez obszary dzisiejszej Brodrii oraz Magnifikatu docierając na obszar dzisiejszego półwyspu winkulijskiego. Hipoteza ta wyjaśnia wzajemne pokrewieństwo ludów i zanadto fakt, iż oba te ludy używają nazwy "Winkulii". W tym drugim przypadku najpewniej część współplemieńców prosto-winkulijczyków pozostała na obszarze północnej Nordaty tworząc swój własny organizm państwowy znany w historiografii średniowiecznej jako "Biała Winkulia" (Winqulia Alba) dla odróżnienia "Winkuli Czerwonej" znajdującej się na półwyspie winkulijskim.
Tymczasem w Winkulii "czerwonej" pojawiły się kolejne plemiona należące do rodziny ludów batawo-winkulijskich. Pod wpływem religi islamskiej, docierającej z Bialenii pojawili się Al-Alemańczycy, Winkulijczycy, którzy przyjęli naukę Narbazyja zaczęli określać się mianem Ossaków, zaś chrześcijańskie i inne, winkulijskie grupy etniczne określać zaczęły się mianem Albiończyków, Czarnokrajestańczyków (na bazie których powstał standardowy język winkulijski), czy też Izborczyków. Pozostały także grupy ludności nie-winkulijskiej i mieszanej (np. Nebtawczycy, Santyjczycy, Saracenni, Rohańczycy itp.) Jak się później okaże mnogość ludów występujących na tym obszarze utrudni zbudowanie silnego państwa.
XIX wiek — odrodzenie winkulijkiej i batwaskiej tożsamości, oraz panbatawizm.
W XIX większego znaczenia nabrały kwestie narodowościowe w całej Nordacie. Zarówno w Winkulii jak i w Batawii w siłę rosnąć zaczęły nowoczesne nacjonalizmy i kształtować się poczęła świadomość narodowa, a w tym także świadomość wspólnej, choć odległej przeszłości. Imperium Batawii równocześnie zaczęło rosnąć siłę w związku z wejściem w epokę przemysłową. Młode Państwo Batawskie dążyć zaczęło do rozszerzenia swojej strefy wpływów o tereny Sambanafryki oraz strategicznie ważny region półwyspu winkulijskiego. W związku z tymi czynnikami, popularność zyskały idee panbatawistyczne, czyli idea zjednoczenia wszystkich ludów Batawii i Winkulii w jednym państwie. Dzięki czemu państwo batawskiego zyskało pretekst do ingerowania w wewnętrzne sprawy winkulijskie, oraz do wasalizacji państw półwyspu. W 1927 roku ostatecznie udało się doprowadzić do upadku monarchii w Królestwie Winkulii w wyniku przewrotu tzw. czarnych pułkowników oraz proklamacji Związku Winkulijskiego, stanowiącej federację koloni batawskich na półwyspie. W 2008 roku doszło do wycofania się wojsk batawskich z obszaru półwyspu, w wyniku czego lokalne separatyzmy doprowadziły do likwidacji Związku Winkulijskiego i bałkanizacji obszaru. W 2016 roku Batawia na krótko odyzyskala kontrolę nad częścią swoich dawnych kolonii (Al-Aleman), po czym jednak opuściła region. W 2018 roku Szymon Uchastok przy użyciu części oddziałów wojskowych ponownie zunifikował region i przywrócił na mapę Nordaty Związek Winkulijski, tym razem jako niepodległe państwo.