Rozmowy na szczycie [NARRACJA]

[Mateusz Żmigrodzki]

Po powstaniu dwóch nowych sił politycznych w Winkulii - Winkulijskiej Partii Narodowej i Folksbundu - obie te siły zaczęły zdobywać w szybkim tempie duże poparcie społeczne. Wraz z nim pojawiły się również coraz liczniejsze bójki na ulicach WRE, w których brały udział bojówki Folksbundu i WPNu. Również w mediach coraz częściej można dostrzec kłócących się i obrzucających się nawzajem przedstawicieli tych dwóch ugrupowań. Folksbundowcy często wyzywają drugą stronę od "skorumpowanej bandy", "kryminalistów", "kułaków", czy też "totalistów", podczas gdy Narodowcy (jak ich ochrzcili publicyści) - od "wieśniaków", "volkiańskich agentów", "komunistów", "populistów", czy też "głupich kundli". Mimo, że te kłótnie potęgują się z dnia na dzień, kierownictwa Folksbundu i WPNu świetnie zdają sobie sprawę, że obecna systuacja polityczna zmierza do coraz to większej konfliktowości, co z kolei może doprowadzić do destabilizacji państwa winkulijskiego. Dlatego postanowiono podjąć odpowiednie kroki...

---

Z pociągu relacji Vihres-Kanugard, w pewnej wiejskiej stacji, która to była mniej więcej w połowie tej drogi wysiadł świeżo upieczony przywódca Folksbundu - Mateusz Żmigrodzki. Z racji powolnie kropiącego z chmur deszczu, szybko przemieścił się z peronu do małej kawiarenki, która na tej stacji była.

Żmigrodzki wszedł do niej, podszedł do lady pokazując barmanowi odręcznie wypisaną karteczkę. Ten, gdy ją ujrzał, zaprowadził Żmigrodzkiego do salki, znajdującej się za drzwiami, z tabliczką o treści "Tylko dla VIPów". W salce tej rozstawiony już był stolik, na który zarzucony był biały koronkowy obrus, na którym stała stara lampa naftowa. Obok niej był gliniany imbryczek, ręcznie zrobiony przez rzemieślników osackich oraz kilka filiżanek, na których to namalowane były motywy, przedstawiające sceny winkulijskiego folkloru oraz różnych zakładów przemysłowych. Żmigrodzki świetnie tą tematykę rozpoznawał - malunki te powstać musiały na fali ruchu folkistowskiego, który to miał miejsce podczas schyłku rządów Egvala. Obok imbryka stała szklana patera, na której były kawałki dwóch ciast: kremówki i szarlotki. Talerzyki miały z kolei, jak zauważył to Żmigrodzki, gdy już usiadł wreszcie przy stoliku, a barman wrócił za ladę, motywy z czasu nieudanego powstania Taka Sewybrała, które to przedstawiały Winkulijczyków zadających dźgających bagnetami Muratykan.

Żmigrodzki, gdy zasiadł wlał sobie do filiżanki trochę herbaty. Uszczknął jej łyk, co przyjemne dla niego było, albowiem wcześniej zmarzł podczas podróży...

[Erik Otton von Hohenburg]

Do salki z lekkim opóźnieniem wszedł Premier winkulijskiego rządu, usiadł naprzeciw Mateusza Żmigrodzkiego i po odbyciu kilkugodzinnej rozmowy z nim zadał jedno proste pytanie:
— czy jesteście zainteresowani zawarciem z nami koalicji rządowej ze mną jako Premierem na czele?

[Mateusz Żmigrodzki]

Żmigrodzki zmarszczył brwi i odrzekł:
- Tak, jednakże wymagałoby to od Was pewnych ustępstw.

[Erik Otton von Hohenburg]

Jestem gotów zgodzić się na wszelkie ustępstwa, jednakże szczegóły zostaną dopracowane przez komisje robocze w trakcie przygotowywania umowy koalicyjnej.

[Mateusz Żmigrodzki]

- Ja mam tylko jeden warunek. Chcę Waszej zgody na przeprowadzenie lustracji służb oraz wszystkich polityków w WRE. Jak się Pan zgodzi, możemy zawrzeć koalicję.

[Erik Otton von Hohenburg]

Zgoda.

[Mateusz Żmigrodzki]

- No to, pozostało mi tylko powiedzieć: witam w koalicji!