III zjazd i samorozwiązanie

[Erik Otton von Hohenburg]

Tak jak w kwietniu najbardziej prominentni członkowie Unii Egvaliańskiej zebrali się w Mauzoleum Aleksandra van der Egvala w Nowym Mieście nad Widłą. Jednak tym razem nastroje wśród członków partii są zgoła inne niż te kiedy to w kwietniu zbierali się ostatnim razem. UE w swojej obecnej kondycji nie przypominała niczym swojej dawnej postury, to już nie oni wybierali rząd, Prezydenta, podsuwali im projekty ustaw i rozporządzeń. Wyciągu tych nieco ponad dwóch ostatnich miesięcy przestali odgrywać wiodącą rolę w prowincji stając się jedną z wielu partii politycznych działających w Egvallandzie, i to w dodatku tą najbardziej znienawidzoną.

Tymczasowe władze KC UE przedstawiły na zjeździe partyjnym projekt uchwaly ws. samorozwiązania przyjętej niemal jednomyślnie. Tak oto zakończył się pewnien etap w historii narodu winkulijskiego i Egvallandu. Pozostałości Unii Egvaliańskiej ostatecznie rozpadły się na kilka niewielkich ugrupowań, olbrzymi majątek organizacji został rozdzielony między 10 najważniejszych działaczy jacy pozostali z UE do końca jej politycznego żywota.