Poniższe zapiski przedstawiają sposób oddawania czci Panu Światła.
Najpierw ofiarę (nord. irudy) należy oczyścić z ziemskich grzechów. Żeby tak się stało, musi wejść w stan cierpienia, bólu (nord. qogror hen ōdres).
Dzięki temu, podarunek do boga jest nieskazitelny oraz przepełniony miłością. Najczęściej, ofiara uzyskuje idealny stan, dzięki spłonięciu (nord. zālagon).
Krzyki, które wydobywają się z ofiary są najgłębiej skrywanymi sekretami, jakie ona znała. Gdy Pan Światła je słyszy, jest w stanie spełnić prośbę modlących się, jeżeli uzna je za godne tego.
Utopiony Bóg przyjmuje tylko i wyłącznie ludzi, którzy zostali utopieni w słonej, morskiej wodzie. Osoby takie są obmywane z grzechów, w momencie, gdy morska woda wdziera się do ich płuc. Moment, w którym ofiara zaczyna umierać, nazywany jest "ñuhoso". Oznacza to drogę przed oblicze samego Utopionego Boga, który decyduje co zrobić z taką ofiarą. Najczęściej wybraniec zostaje wysłany do Pana Śmierci, jednak nieliczni z poświęconych mają szanse zostać na podwodnym dworze Utopionego Boga i żyć jako podwodne stworzenie, które pomaga żeglarzom i rozbitkom.