Podbój Batyksu

[Erik Otton von Hohenburg]

Dnia trzeciego miesiąca Martius, Erik Otton von Hohenburg znany odtąd jako boski Gratius Kleptomanus Lumpus, wbrew woli Folkstagu Republiki Winkulijskiej przekroczył wraz ze swymi legionami rzekę Ghrandoimanitraskeite i wyruszył na północ w celu podporządkowania plemion batyksańskich dopuszczających się wypraw łupieżczych na komitaty szwecilandzki i santyjsko-brugijski. Spoglądając ostatni raz w strone dotychczasowej północnej rubieży Winkulii rzekł "kości zostały rzucone", po czym wyciągnął z kieszeni zdrapkę z lotto.

[Erik Otton von Hohenburg]

Inwazja najwyraźniej zaskoczyła Batyksan, w wielu miejscach legiony winkulijskie nie napotkały żadnego oporu i już po kilkunastu godzinach dotarły do stolicy regiony - grodu Batyks, znanego również jako Patrykpolis. Magister Militum Spiritus Maximus z Wespusianum przystąpił do oblężenia miasta, to jednak nie widząc nadziei na skuteczną obronę i odparcie najeźdźców, poddało się wkrótce. Gratius Klemptomanus Lumpus odbył wjazd triumfalny w dawnej stolicy kraju i proklamował powstanie Kleptomanatu Baksytanii, ogłaszając siebie najwyższym kleptokratą Batyksu. Po tym wyczynie Najwyższy kleptokrata nakazał legionom batyksańskim skierować się na północ i wschód w celu zdławienia resztek oporu.

[Erik Otton von Hohenburg]

Na wschodzie kraju doszło do starcia pomiędzy legionami Kleptomanatu Batyksanii a braćmi zakonnymi, którzy podjęli desperacką próbę odbicia stolicy - Batyksu i  odbudowy Liwonii, legiony Najwyższego Kleptokraty początkowo musiały ustąpić z pola bitwy pod naporem przeważających sił wroga, szczęśliwie jednak dla winkulijskich legionów na pomoc ruszyli kozacy dehreińscy, którzy pokrzyżowali szyki przeciwnika i umożliwili legionom odzyskać utracone pozycję. Po dwugodzinnej bitwie wojska zakonne zostały rozbite, a Spirytus Maximus ruszył w pościg za resztkami sił nieprzyjaciela, aż do wybrzeża morza Ruhn. Tym samym nic nie stoi już praktycznie na przeszkodzie aby Kleptomanat roztoczył swe jakże mądre i sprawiedliwe rządy nad całym Batyksem, a może i całą Nordatą. Gratius Kleptomanus Lumpus nakazał przeć dalej na północ w stronę dawnych granic Konsulatu Batyksu.

[Erik Otton von Hohenburg]

W krótce po bitwie resztki nieprzyjaciół rozpierzchły się, nielicznym udało się zbiec dalej na wschód na pobrodryjskie obszary bez przynależności państwowej. Niektórzy starali się przedostać na wyspy Abelee i Praest, leżące u wybrzeży Kleptomanatu, ale tam czekało ich spotkanie z flotą Scypiona Sambanafrykańskiego. Najwyższy Kleptokrata Baksytanii Gracius Kleptomanus Lumpus po przybyciu na wyspy wyciągnął zdrapkę z lotto i wyrzekł:
- przybyłem, zobaczyłem, nic na zdrapcę niezwyciężyłem.
i tak zakończyła się wojna batyksyjska, która trwała krócej nawet od inwazji na Danię.

Najwyższy Kleptokrata Kleptomanatu Baksytanii mógł zatem zająć się organizowaniem nowych praw w celu budowy raju podatkowego w centrum Nordaty. Wkrótce po tym zbierze się Senat który zadecyduje o przyszłości kraju.