[Narracja] Centralny Szpital Kliniczny MSW w Krasnodarsku

[Henryk Wespucci]

Obskurny z zewnątrz, monumentalny kompleks budynków przy ulicy Kostnej na krasnodarskim Śródmieściu... To właśnie tutaj znajduje się Centralny Szpital Kliniczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Krasnodarsku. Jedna z najlepszych i najnowocześniejszych placówek na terenie całej Federacji. Pilnie strzeżony, po jego terenie przechadzali się funkcjonariusze ochrony, MO, ORMO. W środku od niedawna można było się natknąć też na nieoznakowanych agentów SBV.

To tutaj po postrzale przewieziony został Prezydent Waksman...

[John Boone]

Do szpitala z czasem zaczęli przybywać ludzie. Zraniony polityk wywołać musiał dość spory chaos w placówce, który nadrabiała tylko obecność służb porządkowych. A kolejni członkowie personelu medycznego wnikali do środka. Wśród tych osób wszystko się zgadzało. Każda z nich miała odpowiednią przepustkę oraz dokumenty. Każda z nich pozytywnie przechodziła weryfikację. I każda rozchodziła się gdzieś po szpitalu.

[Henryk Wespucci]

Ostatnim miejscem gdzie pracownik był weryfikowany było stanowisko pani Jadwigi Paździeż, emerytki. Dostrzegła ona swoim bystrym okiem człowieka ubranego w biały kitel, chcącego przemknąć obok niej bez "dzień dobry" i pokazania się.
- Młodzieńcze, tak do Ciebie mówię. Chodź tutaj do mnie - wskazała na człowieka.

[John Boone]

Ten przez chwilę nie wiedział, czy to na pewno do niego. Uniósł nieco brwi i podszedł do okienka.
- O co chodzi psze Pani?
Widać było, że mu się śpieszy.

[Henryk Wespucci]

Zerknęła pogardliwie na młodzieńca.
- Co to za brak kultury? Wasze nazwisko i przepustkę proszę pokazać. I co to za pognieciony kitel! Jak Wy do pracy przychodzicie! Jak ordynator Was zobaczy, to każe Wam się zastanowić nad sensem Waszego istnienia!

[John Boone]

Wyraźnie znudzony tym obrotem spraw lekarz dał przepustkę. Wszelkie dane na niej się zgadzały. Wyglądało na to, że jest czysty.
- Potocki. Proszę mi nie zawracać głowy. Tam człowiek umiera.

[Henryk Wespucci]

- Panie, tutaj co chwilę ktoś umiera. Ja na przykład umieram od 73 lat i proszę zobaczyć, jeszcze żyję. Dobra, wszystko w porządku. Możecie iść panie Potocki...

[John Boone]

Tak też zrobił. Poszedł dalej wgłąb kompleksu, by dołączyć do reszty. Tymczasem, gdy Kaspar Waksman walczył o życie, niektórzy z obecnych w szpitalu umieszczali dziwne pakunki w różnych miejscach budynku. Poukrywane w różnorakich dziurach, do których oko ludzkie samowolnie nie sięga. Równocześnie z tym, kilku członków personelu medycznego udało się na salę operacyjną prezydenta Muratyki. Kilkunastu innych opuszczało placówkę w nieregularnych odstępach czasu.

[Waksman]

Gdy Waksman miał zostać przewieziony na salę operacyjną, nagle do jego pokoju w którym leżał wszedł ordynator oddziału, i wydał rozkaz swoim pracownikom, aby ci przygotowali Prezydenta do opuszczenia szpitala, ze względu na zatrucie wody w jednym z kranów. Waksman został ubrany przez 2 pielęgniarki, a następnie posadzony na wózek, i odprowadzony do opancerzonego wozu przez wojskowych z Volkianu i Muratyki. Następnie samochód pojechał do miejsca, którego lokalizację zna tylko Waksman oraz H. Wespucci.

[John Boone]

Po krótkiej rozmowie prywatnej z pewną osobą, zdecydowałem że daje sobie spokój. A raczej powinienem napisać "pierd*lę to". Nie zamierzałem z początku bawić się w narrację i była wyraźna umowa. Zawarto w niej, że nikt nie będzie tu pisał prócz mnie i Pana Wespucciego. Tymczasem Kaspar Waksman tak po prostu sobie wskakuje w środku narracji i wszystko rozwala. Starałem się to zrobić uczciwie. Fabularnie, poprzez opisy działań. W zamian otrzymuje nieśmiertelnego polityka, który przeżył postrzał w głowę oraz serce, po czym darem jasnowidzenia przewidział, że w szpitalu zaraz coś złego się stanie. I uciekł. Do tego jakieś odloty, jak atak na karetkę, czy policja myśli. No ja przepraszam bardzo, ale czuję, że nie szanuje się mojego czasu włożonego w ten zamach. Zresztą dotarła do mnie informacja, że nikt tu i tak nie zamierza go respektować. Więc "pierd*lę to".

Dziękuję za wspólną, krótką zabawę. Ciekawie się pisało, ale nie zamierzam więcej się w to bawić, jeżeli w taki sposób ma to wyglądać. Nie ma sensu prowadzić zamachu na nieśmiertelnego Kaspara Waksmana. Miłego dnia i dobranoc.