Kawiarnia "Królewska" w Vihres

[Artur Kardacz]

Kawiarnia, choć ostanio trochę zapomniana, nadal gościła dużą liczbę gości. Jest to miejsce spotkań rodzin, przyjaciół bądź biznesmenów próbujących ubić talrgu. Wieczorem odbywają się tutaj małe konkursy organizowane przez właścicieli, to szczególny czas gdy kawiarnia jest pełna gości i można usłyszeć wiele ciekawych informacji.  W ostatnim czasie dużo mówi się o nowej wyprawie kolonizacyjnej do odległych krain, ludzie wierzą że nowe ziemie pozytywnie wpłyną na handel i dadzą dostęp do niespotykanych wcześniej towarów. Uwadze nie umknęły również tematy budowy kompleksu do pozyskiwania wodoru który jest praktycznie na ukończeniu. Gdzieś w głębi sali słuchać jednak narzekania na rosnące ceny artykułów spożywczych, podobno wielka susza doprowadziła do zniszczenia wielu upraw warzyw i owoców. Czy Albion stoi pod groźba kryzysu żywnościowego?

[Alfred Fabian]

Kawiarnia Królewska dalej tętniła życiem. Liczni przechodni wstępowali tutaj całymi rodzinami, aby skosztować słynnego piwa z BECZKI, z którego Kawiarnia słynie już od dobrych 3 lat, kiedy to Tom Hagen pierwszy raz zdecydował się zaryzykować pytanie o trunki wysokoprocentowe. Od tego czasu w Kawiarni oferta coraz częściej pojawiały się różne alkohole, które powoli wykraczały poza oczekiwania smakoszy. To właśnie tutaj przybył również JKM Alfred Fabian, rozpoczynając swoją wędrówkę po historycznych miejscach Winkulii. 

 

Przy stolikach bywało dosyć głośno, ale kawiarnia została tak urządzona, aby hałasy zewnętrzne były tak stłumione, jak tylko jest to możliwe, na co Król musiał zdrowo przystać. Nie przeszkodziło mu to jednak w tym, aby podejść do stolików i porozmawiać z obywatelami. W końcu rzadko zdarza się, aby monarcha odwiedzał jakiekolwiek lokale, bez uprzedniej zapowiedzi.

 

- Słynne piwo z BECZKI poproszę - Monarcha skierował swoje słowa do barmana, który przygotowywał już trunki dla licznych gości. Potraktował on jednak Jego Królewską Mość priorytetowo, wobec czego chwilę później mógł już pić trunek z pięknego kryształowego kufla. Widział, że jest specjalnie traktowany, bo pozostałym gościom nalewał w zwyczajne szkło. 

 

Niemniej jednak, JKM Alfred nie zamierzał być tutaj tylko dla piwa. Rozsiadł się wygodnie przy stoliku, który został przeznaczony dla niego gdy tylko tutaj się pojawił i rozejrzał się po głównym pomieszczeniu kawiarni. Wiele elementów wystroju nadal pozostawało takie same, jak 3 lata temu gdy kawiarnię ponownie otwarto. Na ścianach były napisy stworzone różnymi narzędziami przez różnych gości, dotyczące winkulijskiej tytulatury. Nie brakowało tytułów abstrakcyjnych, jak i skopiowanych z Baridasu. Ostatecznie jednak nic z tego nie pozostało w Winkulii.

 

- Być może pora na to, aby zastanowić się, czy nie warto. - powiedział do siebie po cichu, pomimo tego, że nawet głośniejszych słów nikt by nie usłyszał.

[Artur Kardacz]

- ale upał - rzucił Ludwik wchodząc do kawiarnii. Wybrał się tam wspólnie ze swoim przyjacielem. Oboje, jako że byli wysokiej rangi oficerami KSZ, uwielbiali przybywać w tym miejscu. Kawiarenka "Królewska" była miejscem spotkań wielu ważnych osobistości. Królowie, premierzy, ministrowie wszyscy zjeżdżali się do Vihres aby zakosztować  w wybornych trunkach, jadłach albo po prostu spędzić czas w doborowym towarzystwie. Ludwik i Aleksy zajęli miejsce przy oknie w samym rogu sali. - butelkę burbona Danielu - rzucił do znajomego kelnera Aleksy - i trochę tej kiełbasy... no wiesz, z dzika tej, dobrej - szybko dodał. Kelner momentalnie skinął głową i zniknął obu Panom z oczu. - jak tam u was w stolicy Ludwik? - zapytał Aleksy patrząc na przyjaciela. - a wiesz no, jak to w stolicy - odpowiedział uśmiechając się - masa papierkowej roboty i tyle - dodał oblizując wargi i oglądając się za kelnerem. Młody mężczyzna w białym garniturze pojawił się kilka minut później. Na tacy niósł fioletową, litrową butelkę burbona i pokrojoną kiełbasę, miejscowy przysmak jak twierdzili niektórzy. Kelner zręcznie zdjął wszystko z tacy i wyłożył na stole. Pierwszy za butelkę chwycił Aleksy, szybko ją odkręcił i wypełnił zawartością dwie, stojące na przeciwko nich, kryształowe szklanki. - za Winkulię! - powiedział unosząc szklankę w geście toastu i przechylił ją momentalnie. - za Winkulię - poszedł w ślady kolegi Ludwik. Mężczyźni szybko uporali się z zawartością i poczęstowali miejscowym "przysmakiem" żując go w zadumie. - ale podobno ściągają do was więcej wojska - przerwał ciszę Aleksy - po co? - zapytał. Ludwik zastanawiał się przez chwilę, nie dlatego że nie wiedział dlaczego, był przecież głównodowodzącym garnizonu kanugardzkiego, lecz dlatego że nie był pewny czy może powierzyć takie informacje swojemu przyjacielowi. - nie powinienem tego mówić - odpowiedział po chwili - jednak że względu na naszą przyjaźń zaufam Ci - kontynuował - szykuje się coś dużego....

[Artur Kardacz]

Kawiarenka "Królewska" zaprasza wszystkich bardzo serdecznie na słynne piwo z BECZKI!

Przyjdź do nas, spędź miło czas i skosztuj najlepszego piwa w mikroświecie. 

[Artur Kardacz]

- szybko, szybko - poganiał kelnerów stary Szymon, jeden z właścicieli tego szanowanego przybytku - szybciej mówię - nie szczędził młodym kelnerom i kelnerkom marudzenia - jutro przybędzie tutaj ważny gość, sam Król Hawilandu tu zagości - mówił zadowolony, głaszcząc się po grubym brzuchu. Wszyscy uwijali się jak w ukropie, każdy kąt kawiarni miał być dokładnie wyczyszczony i odświeżony. Gorączkowe przygotowania nie ominęły również kuchni. Kucharze sprawdzali stan zapasów, napojów oraz zamawiali na jutro świeże składniki. Już jutro, w godzinach popołudniowych, w skromnej kawiarence miał zagości ktoś szczególny. Kto wie co ta wizyta przyniesie?

[Tadeusz I Wielki]

O 20 do Kanugardu przybył Król Hawilandu, tutejszy dzień w Winkulii był upalny, dlatego wszedł szybko do Kawiarnii, aby nie czuć tego ciepła z zewnątrz. Po krótkim myśleniu usiadł.

- Poproszę Piwo z Beczki - powiedział Tadeusz do barmana, bowiem wcześniej dowiedział się że jest one dosyć sławne w mikroświecie. Po chwili odpoczynku, Tadeusz napisał się piwa, które było idealne. 

Podczas siedzenia zaczął rozmyślać o tym, co musi zrealizować, a co nie, widać było że piwo dało mu mocy. W Kawiarnii było dosyć cicho, jak na to że był to wieczór.

[Artur Kardacz]

Do kawiarni przybyła delegatura ministerstwa spraw zagranicznych. Minister Kardacz wysiadł z czarnego auta i wszedł do środka w asyście doradców. - Wasza Wysokość - ukłonił się Kardacz - dziękuję za przyjazd. Liczę że Wasza Wysokość zdążył już posmakować naszego sławnego piwa.

[Tadeusz I Wielki]

Tadeusz po zobaczeniu Kardacza postanowił podać mu ręke. - To ja dziękuje za propozycje - powiedział Tadeusz, po czym wstał. - A właśnie udało mi się posmakować waszego sławnego piwa, doskonałe! Da się gdzieś je sprowadzić? - dopowiedział humorystycznie Tadeusz

[Artur Kardacz]

Ależ oczywiście - odpowiedział Kardacz z uśmiechem - ale przechodząc do meritum. Chciałbym, aby nasze dzisiejsze spotkanie było finalizacją tematu współpracy wojskowej między ZW a Hawilandem. Wysłałem wcześniej do gabinetu Waszej Wysokości treść traktatu. Winkulia obejmie protekcją Hawiland, wyślemy tam swoich żołnierzy - ciągnął Kardacz - dodatkowo pomożemy w szkoleniu i umacnianiu wojska - tłumaczył jak najdokładniej Artur, podkreślając korzyści z tego traktatu - to duża szansa dla Hawilandu

[Tadeusz I Wielki]

- Doskonale o tym wiem, i właśnie dlatego się tu zjawiłem - odpowiedział Tadeusz uśmiechając się. - Jeśli nie było by korzystne, to po co przyjeżdzać? - dodał śmiejąc się.