Wieści z zagranicy

[Burek]

Najstarsza polska mirkonacja - Dreamland, świętuje 25 lat istnienia. Macie jakieś życzenia?

https://forum.dreamland.net.pl/viewtopic.php?t=12488
https://szf.leocja.org/znaczek.php?id=244 - Znaczek z tej okazji, dzisiaj o 20-tej.

[Mateusz Żmigrodzki]

Najstarsza polska mirkonacja - Dreamland, świętuje 25 lat istnienia. Macie jakieś życzenia?

A niechaj dalej żyją. W końcu oni byli pierwsi, zatem są oni istotną częścią dziedzictwa mikronacyjnego i szkoda jakby przepaść mieli w odmętach historii.

[Burek]

https://szf.leocja.org/znaczek.php?id=244
Trwa emisja znaczka z okazji 25-lecia Dreamlandu. Zostało 18 sztuk.

[Mateusz Żmigrodzki]

W II Federacji Nordackiej rozpisane zostały wybory prezydenckie. Czas na zgłaszanie kandydatur trwa do 8 sierpnia (godz. 18-tej), samo głosowanie zaś będzie trwało od 11 sierpnia (g. 6-tej) do 13 sierpnia (g. 18-tej). Jeśli żaden z kandydatów nie uzyska więcej niż 50% głosów, to wtedy Efen czeka druga tura (dokładny termin nie jest podany; będzie to gdzieś między 15 a 20 sierpnia).

Na ten moment (tj. 5 VII, g. 17:50) zgłosiło się trzech kandydatów: Tadeusz Henrykowski (znany także jako Tadeusz I Wielki) z ramienia Opcji Konserwatywnej, Albert Fryderyk de Espada z ramienia Partii Demokratycznej oraz Piotr Romanow jako kandydat bezpartyjny. 

Co prawda być może na to jest jeszcze za wcześnie, ale każda z tych osób jest nam jako tako znana, więc takie czysto abstrakcyjne pytanie: jakiego z tych kandydatów najchętniej byście widzieli w fotelu prezydenta II FN?

[Burek]

Zarówno Tadeusz i Romanow są głowami państw trzecich. Ciekawe czyim interesom by przede wszystkim służyli? I po co się tam w ogóle pchają? W przypadku Tadeusza jest to jeszcze zrozumiałe, jako że Hawiland ma dość bliskie stosunki z Efen... ale Romanow? Espada będzie chyba kandydatem najbardziej stabilnym, najsensowniejszym, i stety lub niestety najnudniejszym dla sytuacji międzynarodowej.

[Mateusz Żmigrodzki]

Romanow po prostu lubi pannordatyzm oraz stołki (bez urazy, to nie ma mieć zabarwienia pejoratywnego). Ponadto jakoś był zawsze związany z IV RM, więc może dlatego? Kto to wie...

[Burek]

Są już jakieś programy/obietnice wyborcze?

[Mateusz Żmigrodzki]

Tak, oto one:

- tutaj program Opcji Konserwatywnej: https://kustosz.stempel.org.pl/1174/1003...206832.pdf

- a tutaj Partii Demokratycznej: http://nordata.pl/article/26

[Burek]

W programie demokratów zainteresował mnie "System Ewidencjonowania Pracy Eksploatacyjnej". Myślę, że mógłby to być ciekawy projekt.
 
Program konserwatystów - ciekawe, że nie ma nic o relacjach czy stosunkach z nami. No i możemy się dowiedzieć, że podążamy zgubną drogą z powodu dobrych stosunków z Sarmacją. W jaki sposób jest to droga zgubna - nie wiadomo. Zresztą nasze obecne stosunki są poprawne, ale raczej niezbyt intensywne (poza osobą Alfred, który angażuje się w tamtejszą politykę, ale zresztą i to już nie).

[Erik Otton von Hohenburg]

Ciekawe programy nie powiem. Na tą chwilę wydaje mi się, że Romanow ma najmniesze szanse z całej trójki. Espada był już obecny w czasach starego FN, jest to polityk doświadczony i z zapleczem politycznym tj. Muratyką, za to konserwatyści nadrabiają właśnie świeżością spojrzenia i energią neofitów, ale co ważniejsze najbardziej rozbudowaną linią programową. Cieszy mnie, że Winkulia pojawia się w programach obu partii jako partner z którym warto utrzymywać relacje, choć trochę dziwi mnie wskazanie na nas jako przykład zgubnej "prosarmackiej" polityki i tak jak wskazał Burek nie uważam ani relacji z KS za zbyt intensywne, ani tym bardziej zgubne ani też, nie uważam, że KS ma swoje złote czasy za sobą, niezależnie od tego czy jesteśmy sarmatofilami czy też nie.

Troszeczkę też uderzająca jest zgodność linii programowych obu partii. Wszyscy chcą dobrych relacji z sąsiadami, być potęgą regionalną i lokalnym hegemonem, potęgą informatyczną i może pokojowo, ale jednak wchłaniać sąsiednie kraje. Prywatnie uważam, że polityka polega przede wszystkim na akcentowaniu różnic i kontrpropozycji. Na Nordacie długo nie znajdziemy nikogo z charyzmą zbliżoną do Witta, PTRa albo chociaż Chamberlaina i van Nassaua, czyli aktorów na scenie politycznej, których działania znał i zapartym tchem oglądał cały mikroświat. Problemem ichniej sceny politycznej, podobnie jak i w pewnym sensie naszej jest brak uwypuklonego podziału na zwolenników rozwiązania X i rozwiązania Y, który mogłby napędzać rozwój publicystyki, dyskusji i w końcu prasy. Poza antysarmatyzmem i programami socjalnymi ichnie propozycje są dość oczywiste i ogólnie zarysowane więc program będzie miał tu znaczenie trzeciorzędne w stosunku do osobistej charyzmy i oczekiwanej aktywności.