Nabór do Encyklopedii Winkulijskiej

[Mateusz Żmigrodzki]

Katedra Winkulistyki Uniwersytetu Winkulijskiego może z przyjemnością ogłosić nabór do redakcji Encyklopedii Winkulijskiej! Jest to projekt, którego założeniem jest zbieranie w jednym miejscu wszelkich najmniejszych porcji informacji na temat kultury, społeczeństwa i historii Winkulii (i nie tylko!)
Obecnie w skład Redakcji wchodzi tylko moja skromna osoba, jednakże zachęcam do dołączenia do zespołu! Jedyne wymogi to kreatywność i siła do działania! Wszystkich chętnych - zapraszam do współpracy!

[Erik Otton von Hohenburg]

Cywilizacja batawo-winkulijska

Wstęp.

Badając najnowsze dzieje Winkulii, w szczególności w kontekście jej tożsamości narodowej  jako wieloetnicznego i złożonego organizmu państwego, nie sposób pominąć ewidentnego wpływu kultury batwaskiej oraz osoby Szymona Uchastoka. Jak powszechnie wiadomo S. Uchastok nim przeszedł do historii jako założyciel Związku Winkulijskiego, był batawskim politykiem, a zarazem jego faktycznym twórcą. Batawia podobnie jak Winkulia, jako jeden z niewielu projektów utworzonych przez Szymona Uchastoka nosił znamiona projektu długofalowego, co przejawialo się chociażby poprzez wielokrotnie podejmowane wysiłki na rzecz odbudowy kraju i jego utrzymania. Uchastok tworząc Winkulię nadal jej podobną do batwaskiej formę urbanistyczną, kulturalną oraz legislacyjną. Batawię oraz Winkulię pomimo znacznej odległości geograficznej łączą zanadto pewne związki historyczne. Obszar Al-Aleman obecnie należący do Związku Winkulijskiego w 2016 stanowił część Wszechbatawskiej Republiki Ludowej. Niektóre poszlaki wskazują na to, że na obszarze macierzystym Batawii istniała Winkulia będąca regionem jednego z licznych wcieleń państwa batawskiego. Mimo ewidentych korzyści dla rozwoju kulturalnego Winkulii, przyjęcie bezpośrednich związków "Winkulii batwaskiej" oraz Związku Winkulijskiego, byłoby rażącym naginaniem prawdy. Rodzi to zatem potrzebę ściślejszego przebadania historii wzajemnych relacji i związków zachodzących pomiędzy Winkulią a Batawią. Niniejsza praca stanowi zatem próbę zasugerowania możliwego wyjaśnienia tak licznych podobieństw zachodzących pomiędzy obiema mikronacjami, bez wspominania o osobie założyciela państwa Batawskiego i Winkulijskiego.

Pradzieje

Około 1300 roku p.n.e doszło do rozpadu Batawo-winkulijskiej prarodziny językowej. Rodzimym obszarem użytkowników wspólnego Batawo-winkulijskiego języka były obszary dzisiejszego Królewca w Batawii. Najprawdopodobniej w wyniku zmian klimatycznych, część plemion z tego obszaru musiała przemieścić się na południe tworząc w ten sposób zaręby państwowości batwaskiej, natomiast część plemion winkulijskich przemieściła się na wschód przechodząc przez obszary dzisiejszej Brodrii oraz Magnifikatu docierając na obszar dzisiejszego półwyspu winkulijskiego. Hipoteza ta wyjaśnia wzajemne pokrewieństwo ludów i zanadto fakt, iż oba te ludy używają nazwy "Winkulii". W tym drugim przypadku najpewniej część współplemieńców prosto-winkulijczyków pozostała na obszarze północnej Nordaty tworząc swój własny organizm państwowy znany w historiografii średniowiecznej jako "Biała Winkulia" (Winqulia Alba) dla odróżnienia "Winkuli Czerwonej" znajdującej się na półwyspie winkulijskim.

Tymczasem w Winkulii "czerwonej" pojawiły się kolejne plemiona należące do rodziny ludów batawo-winkulijskich. Pod wpływem religi islamskiej, docierającej z Bialenii pojawili się Al-Alemańczycy, Winkulijczycy, którzy przyjęli naukę Narbazyja zaczęli określać się mianem Ossaków, zaś chrześcijańskie i inne, winkulijskie grupy etniczne określać zaczęły się mianem Albiończyków, Czarnokrajestańczyków (na bazie których powstał standardowy język winkulijski), czy też Izborczyków. Pozostały także grupy ludności nie-winkulijskiej i mieszanej (np. Nebtawczycy, Santyjczycy, Saracenni, Rohańczycy itp.) Jak się później okaże mnogość ludów występujących na tym obszarze utrudni zbudowanie silnego państwa. 

XIX wiek — odrodzenie winkulijkiej i batwaskiej tożsamości, oraz panbatawizm.

W XIX większego znaczenia nabrały kwestie narodowościowe w całej Nordacie. Zarówno w Winkulii jak i w Batawii w siłę rosnąć zaczęły nowoczesne nacjonalizmy i kształtować się poczęła świadomość narodowa, a w tym także świadomość wspólnej, choć odległej przeszłości. Imperium Batawii równocześnie zaczęło rosnąć siłę w związku z wejściem w epokę przemysłową. Młode Państwo Batawskie dążyć zaczęło do rozszerzenia swojej strefy wpływów o tereny Sambanafryki oraz strategicznie ważny region półwyspu winkulijskiego. W związku z tymi czynnikami, popularność zyskały idee panbatawistyczne, czyli idea zjednoczenia wszystkich ludów Batawii i Winkulii w jednym państwie. Dzięki czemu państwo batawskiego zyskało pretekst do ingerowania w wewnętrzne sprawy winkulijskie, oraz do wasalizacji państw półwyspu. W 1927 roku ostatecznie udało się doprowadzić do upadku monarchii w Królestwie Winkulii w wyniku przewrotu tzw. czarnych pułkowników oraz proklamacji Związku Winkulijskiego, stanowiącej federację koloni batawskich na półwyspie. W 2008 roku doszło do wycofania się wojsk batawskich z obszaru półwyspu, w wyniku czego lokalne separatyzmy doprowadziły do likwidacji Związku Winkulijskiego i bałkanizacji obszaru. W 2016 roku Batawia na krótko odyzyskala kontrolę nad częścią swoich dawnych kolonii (Al-Aleman), po czym jednak opuściła region. W 2018 roku Szymon Uchastok przy użyciu części oddziałów wojskowych ponownie zunifikował region i przywrócił na mapę Nordaty Związek Winkulijski, tym razem jako niepodległe państwo. 

[Erik Otton von Hohenburg]

Érsfólk — (starowinkulijski: "pierwszy naród") termin stosowany w języku winkulijskim, stosowany jako zbiorcze określenie autochtonicznych ludów półwyspu. W szczególności Nebtawczyków, Santyjczyków, Burgiów i Saracennów. Termin ten pojawił się poraz pierwszy w "kronice winkulijskiej" w XIV wieku. 

[Erik Otton von Hohenburg]

"łuk zjednoczenia z 1892 r. w Kanugardzie"

Historia Flagi Związku Winkulijskiego W 1820 r. za ponowania Wilhelma I Hohenburga, młode, dynamicznie rozwijające się państwo winkulijskie wyznaczało sobie coraz ambitniejsze cele w polityce zagranicznej, dążąc do całkowitej unifikacji półwyspu. W tym też roku założona została ściśle tajne i konspiracyjne ugrupowanie "Pax Winquliana" ("pokój winkulijski"). Ugrupowanie stawiało sobie za cel obalenie monarchii i ustanowienie republiki i ostatecznie zjednoczenie wszystkich państw regionu w jedno, nowoczesne, liberalne, republikańskie państwo. Członkowie organizacji dążyli do osiągnięcia swoich celów w drodze zbrojnej rewolucji, która miała objąć w szczególności najuboższe warstwy społeczne, ponad podziałami religijnymi. Organizacja została rozwiązania wkrótce po zakończeniu III wojny Hohenburskiej, zaś jej przywódców stracono w 1825 r. ci zaś którzy nie zostali straceni, zmuszeni zostali udać się na emigrację. Jednak istnienie Pax Winquliana wydatnie przyczyniło się do stworzenia podawalin pod winkulijską świadomość narodową, zaś postulowana przez nich flaga federalnej Winkuli (z 1821) już w 1892 roku stała się oficjalną flagą państwa winkulijskiego.

Kolor zielony symbolizować miał muzułmanów mieszkających na południu kraju(Saracennów, Sahijczyków, Nebtawczyków itd.), biel chrześcijan z północy (Santyjczyków, Burgiów, Czarnokrajestańczyków, Albionów itd.), zaś czerwień odnosiła się do ludów wyznania osaczeskiego (Osaków, Izborczykow, Chersów i innych.).

[Erik Otton von Hohenburg]

Imperium Wielkich Jeuopów

W schyłkowym okresie istnienia państwa anaterskiego, doszło do wtargniecia na obszar półwyspu winkulijskiego od strony zachodniej konfederacji plemion muratycko-westlandzkich tzw. Jeuopów (będących po dziś dzień zbiorczym określeniem wszystkich ludów zamieszkujacych na zachód od Winkulii). Jeuopi w krótkim czasie podporządkowali sobie cały półwysep z wyjątkiem nielicznych państw winkulijskich na południu. Stolicą Państwa Wielkich Jeuopów został wybrany Kanugard, ujednolicone zostało prawo, waluta, system miar. Kraj podzielono na chanaty zgodnie z podziałem na krainy historyczne, i które wkrótce potem przemianowano na Księstwa. W szybkim czasie roprzestrzenil się w nowym państwie islam, jednak została zachowana wolność religijna.

Pod koniec XIII wieku państwa południa półwyspu rozpoczęły serię wojen przeciwko Jeuopom zwanych wojnami Restytucyjnymi, które ostatecznie XV wieku doprowadziły do upadku potęgi Jeuopów i ponownego rozbicia półwyspu na kilka państw. Kolejna unifikacja półwyspu dokonała się dopiero w XIX wieku za sprawą monarchii Hohenburgów.

[Erik Otton von Hohenburg]

Skala Zmihtoia - skala temperatury opracowana pod koniec XIX wieku przez N. Zmihtoia.

Zero w skali Zmihtoia  odpowiada temperaturze topnienia azotu (wyznaczonej przez niego na - 215 stopni w skali celcjusza), zaś temperatura topnienia Wolframu wynosząca 5555 w skali celcjusza została oznaczona jako temperatura 2500 stopni w skali Zmihtoia (czyt. żmichuja), cyfra ta miała docelowo upamiętnienia 25 rocznicę wstąpienia na tron Króla Winkulii Dagoberta II w 1888 r. W efekcie chcąc przeliczyć temperature ze skali celcjusza na skalę Zmihtoia należy skorzystać ze wzoru:

(C+215)/2.308=Zt

Gdzie C - stopnie w skali celcjusza, Zt - stopnie w skali Zmihtoia.

I przy przeliczaniu ze skali Zmihtoia na skale celcjusza:

(Zt*2.308)-215=C

Od 1900 r. oficjalnie stosowana w Winkulii skala temperatury.

[Erik Otton von Hohenburg]

Powstanie 1960: Protesty i Przełom Społeczny w Historii Winkulii

W marcu 1960 roku, Winkulia, kolonia imperium batawskiego na wschodnim wybrzeżu kontynentu nordackiego, została wstrząśnięta serią protestów i wystąpień, które przeszły do historii jako "Powstanie 1960" lub "Wydarzenia Marcowe". Te niepokoje społeczne, spowodowane głębokim niezadowoleniem z pogarszającej się sytuacji gospodarczej, opresyjnych praktyk kolonialnych władz batawskich oraz narastającej frustracji związanej z ograniczeniami kulturowymi, doprowadziły do przełomu w historii Winkulii.

Jednym z głównych czynników, które skłoniły ludność do protestów, było aresztowanie 24 marca winkuliokatolickiego biskupa Lehnsberga Johana de Clomp. Aresztowanie to spotkało się z powszechnym oburzeniem społecznym, którzy uznali je za przejaw nieproporcjonalnej represji wobec ich religijnych przywódców.

Dodatkowo, ograniczenia narzucane przez kolonialne władze batawskie w zakresie używania języka winkulijskiego w szkołach i uczelniach wywołały silną reakcję wśród mieszkańców, którzy widzieli w tym atak na ich tożsamość kulturową i językową. Język jest nie tylko nośnikiem komunikacji, ale również fundamentem kulturowym, który odgrywa istotną rolę w kształtowaniu tożsamości narodowej.

Powstanie 1960 było więc nie tylko wyrazem niezadowolenia z konkretnych działań rządzących, ale także manifestacją dążenia do zachowania i obrony własnej tożsamości kulturowej i religijnej. Protestujący domagali się zarówno uwolnienia aresztowanego biskupa, jak i zniesienia restrykcji dotyczących języka winkulijskiego w szkołach i na uczelniach wyższych.

W odpowiedzi na rosnącą presję społeczną, rząd batawski podjął próbę stłumienia protestów siłą, co tylko spotęgowało gniew społeczeństwa i doprowadziło do eskalacji konfliktu. Walki uliczne, represje ze strony władz oraz strajki paraliżujące gospodarkę były scenami codzienności podczas tych burzliwych dni. Do największy protestów doszło w stołecznym Kanugardzie oraz miastach Górnej Winkulii, a w szczególności w Lehnsbergu.

Mimo że powstanie zostało stłumione przez siły rządowe, jego skutki okazały się dalekosiężne. Wydarzenia te przyczyniły się do wzrostu świadomości społecznej, zjednoczenia narodowego i mobilizacji ludności do walki o swoje prawa. Powstanie 1960 stało się kamieniem milowym w historii Winkulii, symbolizującym determinację społeczeństwa do walki o godność, wolność i suwerenność narodową. Szacuje się, że w skutek wystąpień marcowych śmierć poniosło łącznie 214 osób po stronie winkulijskiej oraz 10 osób po stronie batawskiej. W reakcji na upadek powstania doszło do ożywienia winkulijskiego życia publicznego - w konspiracji związano min. Partie Narodzenia Winkulii czy też Winkulijską Partie Ludową, jak i wiele innych organizacji sprzeciwiających się batawskiej okupacji półwyspu.

[Erik Otton von Hohenburg]

Górnowinkulijskie Kurhany.

Przeszłość obszaru rozciągającego się od wybrzeża morza muratyckiego na zachodzie po Santanie i Burgie na połnocy oraz Nebtawii i Saracennie na wschodzie i południu, stanowiło przez wieki białą plamę na mapach Nordaty. Lecz to właśnie na tym obszarze w X wieku zrodziło się państwo przybyłego z Batawii plemienia Winkulian, zaś w trakcie wielusetletnich podbojów najstarsza macierz Winkulii otrzymała swoj obecny przydomek "Górnej Winkulii". Do najbardziej interesujących znalezisk z tego okresu bez wątpienia można zaliczyć górnowinkulijskie Kurhany. Jakkolwiek ten sposób pochówku był również praktykowany w innych regionach kraju, również przez inne ludy przed przybyciem Winkulijczyków, o tyle w regionie rządzonym z Lehnsberga, ten sposób pochówku zdawal się być najbardziej popularny. Według ostrożnych szacunków między rokiem 670 a 1170 wzniesiono na potrzeby lokalnego możnowładztwa blisko 800 tego typu miejsc pochówku. Dostarczając przy tym bezcennych informacji o zwyczajach i tradycjach twórców państwowosci winkulijskiej, które jak się okazuje oddziałują nawet dziś na niektóre aspekty życia społecznego w Winkulii. Pierwotnie Winkulijczycy byli ludem koczowniczym zajmującym stepy środkowej Nordaty. Jednak wraz z nadejściem wieków ciemnych w IV wieku naszej ery nastąpił kryzys państwowości Nebtawskiej, Burgijskiej i spowodował napływ na półwysep kolejnych grup ludności takich jak Santanowie czy plemiona batawskie. Gdy w końcu Winkulijczycy umocnili swe panowanie w regionie dzisiejszej Górnej Winkulii zaczął się proces stopniowego odchodzenia od gospodarki nomadycznej i powrót do osiadłego stylu życia, w tym również do wymiany handlowej z sąsiadami. Zapewne inspirując się rozmachem wnoszonych w Nebtawii pochówków, lokalna Winkulijską arystokracja zaczęła starała się upodobnić do władców sąsiedniej krainy budując sobie kurhany w kształcie piramidalnym. W tym czasie wpływ religii Nebtawskiej wpłynął również na wierzenia starożytnych Winkulijczyków, którzy coraz większe znaczenie zaczęli przywiązywać do życia po śmierci, co mogłoby wyjaśniać tak znaczne zagęszczenie nieraz monumentalnych grobowców na obszarze regionu. We wnętrzu komory grobowej znajdowaly się cenne przedmioty, w tym złota biżuteria rozkradziona w średniowieczu i wczesnej nowożytności przez złodziei. Tylko w nielicznych kurhanach udało się zachować szczątki dawnego bogactwa. W kurhanach oddajnowano malowidła naścienne, amulety i nieliczne inskrypcje wykonane w alfabecie starobatawskim. Na szczególną uwagę zasługują jednak tamagi malowane na amforach z prochami zmarłych książąt. Tamagi te jeszcze z czasów koczowniczych były znakami własności konkretnych klanów z jakich składał się naród winkulijski, w niektórych kurhanach znajdowano, także totemy pokryte symbolami bóstw opiekuńczych i członków rodu. Część z tych tamag została w średniowieczu zaadaptowana jako herby rycerskie i na ten podstawie wraz z badaniami DNA, możemy ustalić, że najważniejsze winkulijskie rody i klany, takie jak Cherscy, Uchastokowie czy Egvalowie brały udział w kształtowaniu się naszego państwa już VII wieku n.e. a w kolejnych wiekach udało im się zachować dominującą pozycję w państwie. Myślenie klanowe do tej pory stanowi bardzo istotny składnik winkulijskiej tożsamości i tradycji nawet na poziomie zwykłych ludzi. Zwyczaj pochówków kurhanowych ustąpił miejsca kościelnym cmentarzyskom, mogiłom i mauzoleom po wprowadzeniu i rozpowszechnieniu się chrześcijaństwa. Ostatniego takiego pochówku dokonano w 1170 dla członka klanu van der Egval.

[Erik Otton von Hohenburg]

Santanya to unikalna sztuka walki, która swoje początki miała w XIV wieku w Państwie Zakonu Szymonnitów, znajdującym się na terenie dzisiejszego Albionu. Jej twórcą był Floryn Santyjczyk, admirał floty zakonu, pochodzący z Santanii i Burgii. System ten powstał z kodyfikacji różnych technik samoobrony pochodzących z Sambanafryki i Azymutii.

Santanya szybko zyskała popularność w południowej i zachodniej Winkulii, stając się podstawą szkolenia rycerzy Zakonu Szymonnitów. Była wykorzystywana przez rycerzy do końca XVII wieku, kiedy to znaczenie Zakonu zaczęło maleć w związku z powstaniem Republiki Winkulijskiej i postępem techniki wojskowej. W rezultacie, Santanya stopniowo traciła na znaczeniu.

Na nowo odkryta została w XIX wieku, w czasie odrodzenia zainteresowania średniowiecznym dziedzictwem Winkulii. W 1898 roku, dzięki reformie wojska przeprowadzonej przez ministra spraw wojskowych Jahna von Kahne, Santanya znów stała się podstawą wyszkolenia winkulijskich żołnierzy. W 1902 roku założono winkulijską federację tej sztuki walki, a następnie światową federację.

Pomimo utraty niepodległości przez Winkulię w 1927 roku, zainteresowanie Santanyą nadal rosło, szczególnie w Batawii, która okupowała Winkulię. Od lat 90. XX wieku, Santanya zyskuje na popularności także w innych krajach. Współcześnie w Winkulii jest ona podstawą szkolenia jednostek specjalnych, co podkreśla jej znaczenie i skuteczność w nowoczesnych warunkach bojowych

Współczesny trening Santanyi obejmuje:

Techniki walki wręcz: uderzenia, kopnięcia, chwyty, dźwignie i techniki unieruchamiania przeciwnika.

Techniki broni białej: posługiwanie się mieczem, sztyletem, halabardą i innymi tradycyjnymi broniami.

Trening fizyczny: rozwijanie siły, wytrzymałości, zwinności i koordynacji.

Elementy taktyczne: strategie walki indywidualnej i grupowej, ćwiczenia scenariuszowe i symulacje bojowe.

Santanya pozostaje żywym elementem winkulijskiego dziedzictwa, łącząc tradycję z nowoczesnością i inspirując kolejne pokolenia wojowników i miłośników sztuk walki na całym świecie.