Zebranie zarządu krajowego SPR

[Erik Otton von Hohenburg]

W dniu piątego mają 2021 roku odbył się pierwszy od ponad dwóch lat zjazd zarządu krajowego Stronnictwa Polityki Realnej w Al-Aleman. Z tej okazji zorganizowano wielką manifestacje zwolenników monarchii. Przed zgromadzonym tłumem wystąpił prezes stronnictwa.

— Szanowni Państwo!
Oto dziś rozpoczyna się historyczny moment dla naszego kraju. Nasze stronnictwo będzie jaskółką przemian ustrojowych, które po wsze czasy zatryumfują w Winkulii, a następnie w całej Nordacie! Będziemy siłą zdolną powstrzymać komunistyczno-kalkilistyczny terror, jaki zapanował w naszym kraju. No i przy okazji Folksbund, który popierają słabowyksztaceni ludzie z Winkulii C. Już niebawem przestawimy program naszej partii, a tym czasem zdradzę państwu, iż odtąd nie będziemy już Stronnictwem Polityki Realnej, a Stronnictwem Polityki Radykalnej!

[Erik Otton von Hohenburg]

Nazajutrz przed Pałacem Królewskim przemówił Jan II
— Dążymy do rządzenia narodem... albo dadzą nam władzę, albo ją weźmiemy, zbiegając do Kanugardu i chwytając za gardło nędzną klasę panujących polityków! Nie pozwolimy aby Mateusz Żmigrodzki wciąż bezprawnie łączył stanowisko szefa rządu i Regenta Związku Winkulijskiego! Nadszedł czas aby naród mógł zadecydować, to zostanie nowym Ministrem Stanu Rządu Królewskiego!

Po wygłoszeniu tych słów były Król, ruszył wraz z dziesięcioma tysiącami swoich zwolenników w pieszą wędrówkę do Kanugardu, aby zarządać od Regenta spełnienia postulatu nowych wyborów.

[Artur Kardacz]

Jan II obmyślający plan ponownego przejęcia władzy

[Erik Otton von Hohenburg]

Po przebyciu blisko dwudziestu kilometrów, do marszu zwolenników Stronnictwa Polityki Radykalnej, dołączyło kilkuset ochotników z okolicznych wiosek, a także co ciekawsze kilka znanych postaci ze świata winkulijskiej polityki, takich jak chociażby były premier i przywódca winkulijskich nowofaszystów Durec'qo. 

[Erik Otton von Hohenburg]

Jan II obmyślający plan ponownego przejęcia władzy

Jan II, po tym jak już wymyślił program dla liderów wszystkich ugrupowań poza SPR (

i reszty narodu). 

[Erik Otton von Hohenburg]

Po przebyciu 40 kilometrów pochód zatrzymał się w Vässel de Äne, gdzie władze lenna przyjęły delegatów z regionów kraju osaczeskiego i po ich wysłuchaniu przyjęły prawo zasadnicze zapewniające ochronę praw do zachowania autonomii kulturalnej regionów historycznych. Na mocy tzw. Statutu z Vässel de Äne, Osaczesko otrzymało status Wielkiego Księstwa, zwołana została Rada Wielkoksiążeca, a także przeniesiono stolice kraju do Rutzelburga.

O godzinie 7:00 pochód ruszył dalej, po drodze dołączali kolejni uczestnicy, ku zaskoczeniu organizatorów, do marszu dołączyło blisko 1000 członków i zwolenników Partii Regionów, w tym kilka osób ze ścisłego kieriwnictwa. 

[Erik Otton von Hohenburg]

Pochód wreszcie dotarł do Kanugardu — ku zdziwieniu większości mieszkańców ZW, pochód odbył się bez przeszkód ze strony policji i rządu. W między czasie wyszło na jaw iż uczestnicy marszu podzielili się na dwie frakcje: stolcowników i antystolcowników, z których ci pierwsi domagali się wprowadzenia Wielkiej Winkulii Katolickiej, wypowiedzenia wojny wszystkim państwom Nordaty i zawarcia sojuszu z Królestwem Jezusa Chrystusa w Niebie. Antystolciwnicy na czele z Janem II odeszli. Zachował się zapis rozmowy pomiędzy przywódcą stolcowników (Durec'qo,) skandującym pozdrowienie "bajo jajo" i Janem II, nim on i jego zwolennicy odeszli z marszu. Tymczasem Stolcownicy poszli przejąć władze w kraju.. 

[Mateusz Żmigrodzki]

Wydarzenia z ostatnich dni bacznie obserwował regent Żmigrodzki. Początkowo ignorował tą demonstrację, uważając ją za ostatni jęk dogorywającego faszyzmu. Jednak ku jego zaskoczeniu prawej stronie udało się zebrać odpowiednią liczbę zwolenników i dojść do Kanugardu. Żmigrodzki najbardziej jednak obawiał się tzw. stolcowników, najbardziej radykalnej frakcji, która na dodatek zyskiwała poparcie kanugardzkich studentów.
Żmigrodzki siedział teraz za biurkiem wysłuchując raportu oficera Folksguarde - Hermanna. Pod Zamkiem koczowało kilkanaście tysięcy stolcowników. Z kolei na placu Egvala miało powstać nielegalne obozowisko antystolcowników.
- Ogólnie myślę, że można by ich spałować i rozpędzić - podsumował Hermann.
- Co? A nie, nie... - odparł wyrwany z zamyślenia. - Nie możemy wyjść na autokratów. Albion tylko czeka na okazję, aby przeprowadzić interwencję. Zróbmy tak - trzeba zmobilizować oddziały Folksguarde.
- I co potem? - spytał się Hermann.
- Na razie czekamy na ich ruch. Ich, czyli tej hołoty czarnej. Jeśli zagalopują się za bardzo, to wtedy użyjemy nadzwyczajnych środków...

[Mateusz Żmigrodzki]

Stolcownicy od niedzielnego poranka protestowali na Placu Zamkowym, na którym to również koczowali. Nagle wieczorem na obrzeże Placu zjawiły się oddziały szturmowe Folksguarde oraz też zwykłe patrole policyjne. Protestujących trochę to zdziwiło, lecz jeden z podoficerów wyjaśnił że to dla ochrony protestujących, co oni sami przyjęli z aprobatą.

Oddziały zwyczajne Folksguarde

[Erik Otton von Hohenburg]

Po trwających kilka dni protestach, doszło do przepychanek pomiędzy Folksguarde a Stolcownikami. W wyniku zamieszek ranny został jeden z funkcjonariuszy Folksguarde, pobito kilku członków i sympatyków Folksbundu, a także próbowano podpalić jego siedzibę. Następnie Stolcownicy przystąpili do oblężenia Pałacu Królewskiego...