Samorozwiązanie lenna RO

[Erik Otton von Hohenburg]

W dniu 11 października do miasta Sehirja po raz kolejny przyjechał własciel całego regionu, obecnie jednak w całkowicie nowej jak się miało okazać roli. Przed Pałacem Prezydenckim w Sehirji zebrał się pokaźny jak na rozmiary miasta tłum, oczekujący w zniecierpliwieniu przemowy przywódcy Republiki Osaczesko — najstarszego winkulijskiego lenna. 

      Moi drodzy rodacy! 
Wiele miesięcy trwała dzialność naszego kraju w ramach Związku Winkulijskiego, i jesteśmy temu krajowi za to bardzo wdzięczni, że pozwolił nam kontynuowanie naszej tradycji i kultury, pomimo nieprzychylnych wiatrów historii, które próbowały wymazać nasz naród z powierzchni Nordaty i pamięci Mikroświata. 
      Jednakże samo trwanie, to nie wszystko czego należy oczekiwać i za wszelką cenę dążyć, istotny jest także rozwój naszej winkulijskiej ojczyzny, z którą zjednoczyć się chcieli zarówno ojcowie założyciele, jak i zwykli mieszkańcy Osaczeska. 
       Rozmowy ze zwykłymi mieszkańcami regionu, jak i z osobami szczególnie zasłużonymi w rozwój regionu, uświadomiły mi, że Republika Osaczesko nie ma nic do zaoferowania swym mieszkańcom, ani też jej mieszkańcy nie mają wizji dalszej egzystencji naszego kraju w obszarze Związku Winkulijskiego. 
        Niniejszym, biorąc to wszystko pod uwagę podjąłem bardzo trudną decyzję o zrzeczeniu się lenna i umożliwieniu powstania w jego miejscu, całkiem nowego, energicznego projektu, który jak mam, nadzieję będzie rozwijać się na tym obszarze. Niebawem wpłynie w ręce nowego Prezydenta Związkowego wniosek o odebranie mi lenna oraz jego podział na 4 części, tak jak wnioskowali o to jego mieszkańcy, starać się też będę o dokończenie lini kolejowej łączącej nasz region z resztą kraju. 
             Cieszę się, że mimo wszystko udało mi się prowadzić projekt zwany Osaczeskiem tak długo i dziękuję wszystkim osobom, które pomagały mi w tworzeniu tego kraju, w tej czy innej formie.