Lenno: Republika Osaczesko

[Erik Otton von Hohenburg]

Mieszkańcy Al-Aleman z entuzjazmem przyjęli informacje o tym, iż Erik Otton von Hohenburg został Prezydentem Federacji Nordackiej — oto ten niewielki, do niedawna nieistniejący w zasadzie na mapie mentalnej obywateli mikroświata, zakątek dzisiaj może się poszczycić człowiekiem piastującym najwyższy urząd w największym państwie Nordaty, przy czym potrafi zatroszczyć się o ich potrzeby, nawet będąc tak daleko i mając na głowie dużo poważniejsze zmartwienia.

Z ciekawszych wydarzeń, jakie miały miejsce dotuchczas w Al-Aleman, można wymienić nadanie miastu Sehirja, nowego herbu zgodnego z winkulijską tradycją heraldyczną, przy czym nawiązującego do osaczeskich założycieli miasta oraz obecnie zamieszkujących je osaczeskich emigrantów i uchodźców.


Herb "mały"

Herb "wielki" Sehirji

[Erik Otton von Hohenburg]

Prócz Osaków, Winkulijczyków i Alemańczyków, w tym państwie stanowym pomieszkują również inne nacje, o starożytnym jak na historie wirtualną rodowodzie, są to min. Rohańczycy, przybyli na tereny Al-Aleman z południowo-wschodniego Rohanu, po upadku ich państwa. Niewielka część dawnego Królestwa Rohanu, o którym wspominał chociażby JE Andrzej Swarzewski na II szczycie Rady Państw Nordaty w Kanugardzie, znajduje się w granicach Egvallandu (zachodnia część Dystryktu Ughtu-Saracenna). Rohańczycy w Al-Aleman zajmują się głównie hodowlą koni, z których także słynęli w czasach swej świetności. Jest to stosunkowo niewielka społeczność obejmująca mniej niż 1000 osób, z których zdecydowana większość jest zrzeszona w Związku Rohańskim z siedzibą w Sehirji.

Flaga dawnego Królestwa Rohanu,
którą posługują się
Alemańczycy pochodzenia rohańskiego.

Obecnie kultura i język dawnego Rohanu jest praktycznie na wymarciu w skutek polityki narodowościowej prowadzonej przez państwa zajmujące jego dawne terytorium, w skutek czego po obecności potężnego imperium na obszarze WRE, ostało się jedynie kilka wiosek przy granicy z Westlandem i Muratyką, do których udać się ma ekspedycja naukowa finansowana przez powstający w Sehirji uniwersytet.

[Erik Otton von Hohenburg]

Gospodarz w Al-Aleman właśnie powrócił na swe włości, aby odwiedzić tym razem inne dosyć stare i pamiętające lepsze czasy miasta tegoż Państwa stanowego — min. Gerogrod

— trzeba będzie opisać lepiej ów zacną mieścine i aktywnie zachęcać turystów do odwiedzana Gerogrodu, wszakże Al-Aleman, to coś więcej niż tylko Sehirja! — powiedział do miejscowego włodarza Erik.

Później rozmowa toczyła się w zupełnie innym kierunku niż pierwotnie planowano, miejscowy zarządca pytał urzędującego Prezydenta o to jak przebiegała droga z Leocji do Kanugardu i oto jak się mają Jugowice oraz winkulijskie rządy wokół niej.

— cóż... Potencjał regionu nie został przez obecny rząd Winkulii należycie spożytkowany, powiedzmy to sobie szczerze. Zamiast rządów cywilnych, władze w tym regionie powinno się sprawować przy użyciu żelaznej ręki Folksguarde — oni to by w moment zaprowadzili porządek! Jakby tam Folksguarde sprawowało bezpośrednio rządy, to przed pierwszym preegvaldora, nie byłoby tam nikogo, kto nie krzyczałby "Vøg bëjot Winküliern!", a tak to obecności winkulijskiej w tamtym regionie świata nie widać... Może w końcu ktoś zrobi tam porządek, zwłaszcza że niebawem ma wejść w WRE ustawa o sądach, która da możliwość przekształcenia Azymutii w kolonie karną. Z resztą podobno w Netopi, która zawsze szanowała Folksguarde i rządy silnej ręki już się buntują przeciwko rządowi, do rozlewu krwi raczej nie dojdzie, ale może wreszcie coś się w tym kraju pozytywnego zadzieje...

Po tej rozmowie Prezydent udał się popołudniu na plażę odległą od Gerogrodu o kilkadziesiąt kilometrów, aby rozkoszować się smakiem zawsze ciepłego winkulijskiego słońca zachodzącego nad pieniącym się Morzem Muratyckim, poczym udał się w podróż Jugowic gdzie czekać na niego będzie delegacja z Socjalistycznej Republiki Volkianu (dokładnie 11 marca) do której uda się aby podpisać historyczne porozumienie władz federalnych i Reżimu Administratorskiego.

[Erik Otton von Hohenburg]

Chwilę po przekształceniu lenna Al-Aleman w odradzającą się Republikę Osaczesko, w pałacu Pana Stanowego zebrała się po raz ostatni Wielka Rada Al-Aleman, która oficjalnie dokonała swego samorozwiązania i powitała nową Wielką Radę Republiki Osaczeskiej. Lennik podziękował swej wiernej administracji za ich dotychczasową pracę na rzecz państwa stanowego, aby chwilę po tym debatować wraz z nową administaracją Republiki nad sprawami bieżącymi i organizacyjnymi, uchwalony został nowy statut, wprowadzono uproszczony system administracji krajem, aby nie naruszać uczuć dumnych ze swego kraju Al-Alemańczykow, którzy nie wszyscy zgadadzają się na odbudowę namiastki osaczeskiej państwowości, na ich ziemiach (którą Osacy również uważają za swoją własną, jako że w średniowieczu ziemię te należały do korony Arcyksięstwa Osaczeskiego). Nie jest pewne jak potoczy się dalsza współpraca dwóch grup ludności o dlatego w czasie posiedzenia Rady, pojawił się pomysł wzmocnienia Gwardii Narodowej lub ściągnięcia do regionu dodatkowych sił wojsk WRE i ZVW.

Po odbytych rozmowach, lennik występując tym razem w roli winkulijskiego Premiera udał się Domu Kultury Hasselandzkiej w Sehirji, który to zajmuje się pielęgnacją dorobku kultury zamieszkałych od roku 1803 w Al-Aleman Hasselandczyków, którzy tu przybyli na zaproszenie Króla Winkulii Dagoberta I, większości z północnych ziem Królestwa (obszar należącej do rodziny von Hohenburg Baronii Ziemi Smoczej). Premier WRE podczas pobytu w DKH, oznajmił iż państwo zwiększy nakłady na edukacje w języku volkiańskim i hasselandzkim. Obiecał również intensyfikacje działań na rzecz odnowienia Uniwersytetu Świetopełka Wielkiego.

[Erik Otton von Hohenburg]

Szanowni Państwo!

4 maja minie równo rok odkąd Król Netopi nadał mi we władanie lenno Al-Aleman, Królestwo nie przetrwało do naszych czasów za to moje lenno już tak. Cieszę się, że w tym czasie udało mi się rozwinąć Idee systemu lennego w Egvallandzie, oraz nieco rozwinąć ten zapomniany przez wszystkich kawałek Nordaty.

Mam nadzieję, iż obywatele naszego kraju oraz przybysze zza granicy znajdą czas aby odwiedzić pałacyk lennika, w którym odbędzie się 4 maja uroczysty bankiet z tej okazji.