Wesele

[Jerzy I Izaak]

Gdy goście przybyli Bazyli wędrował od jednego przybyłego do kolejnego. 
Po odebraniu pięknych życzeń i prezentów zaprosił wszystkich na poczęstunek (kuchnie skarlandzką, winkulijską i oczywiście sarmacką). 
Pan młody niestety musiał tymczasowo zostawić gości w obecności małżonki i pojawić się z samego rana. 

---

Alfred gdy tylko zobaczył młodą parę, ruszył w ich kierunku. Nie mógł pozbawić sobie przyjemności złożenia jako jeden z pierwszych prezentu ślubnego. Co prawda, kopertę miał zamiar przekazać dopiero po ceremonii, niemniej obraz, stworzony przez najwybitniejszych malarzy chciał pokazać mu już teraz.

- Niech wam się wiedzie lepiej niż mi z mamusią - powiedział Alfred do syna - i z teściową - dodał, kierując uśmiech do Adelaidy

Po serii szczerych życzeń wiecznej miłości, szczęścia, pomyślności, bogactwa, spełnienia marzeń i innych ważnych rzeczy przekazał obraz 

- Ja się gdzieś tutaj zakręcę i mam nadzieję, że niebawem muzyka zacznie grać - dodał, odstępując miejsca innym gościom, którzy chcieli jeszcze złożyć młodej parze życzenia.

Uściskał mocno ojca i wziął w swe dłonie wspaniały obraz.

-Bardzo dziękuje że tak zadbałeś o każdy szczegół na obrazie, ojczulku.

---

Na uroczystość ślubną przybył również sarmacki współpracownik Pana Młodego. Kiedy nadszedł odpowiedni moment, złożył życzenia Młodej Parze: - Wszystkiego dobrego na wspólnej drodze życia Wam życzę, cieszcie się sobą i korzystajcie z przywilejów, jakie w mikroświecie daje małżeństwo. Wszystkiego dobrego!

-Bardzo dziękuje za tak piękne życzenia i ogółem za przybycie kiedy to w Sarmacji tyle obowiązków. Prosze się rozgościć

Wskazał miejsce przy stole

---

– Moi kochani!
Niemal krzyknęła radośnie podchodząc z wielkim uśmiechem na twarzy do pary młodej. Przytuliła ich i obcałowała wzruszona, jak na mamusię przystało.
– Pięknej wyglądacie! Sama uroczystość była wspaniała. Niestety małżonek musiał tuż po ślubie wracać do Grodziska ale ja zostałam. Udało mi się obowiązki przełożyć. 
Zaśmiała się na ostatnie słowa, puszczają oczko.
– Mam dla Was prezenty. Przyjmijcie wraz z gratulacjami oraz najlepszymi życzeniami ode mnie oraz Księcia. Biżuteria wprost od naszego znakomitego jubilera z Feru dla Adelki. A dla Ciebie synu mam zegarek pozłacany ze szlachetnymi kamieniami, który jest pamiątką rodzinną. Kiedyś Ci opowiem. Niech się Wam wiedzie! Dużo miłości!

Gdy obejrzeli prezenty służba od razu je zaniosła w bezpieczne miejsce. Jeszcze chwilę porozmawiała z młodą parą, poczym zostawiła ich samych i udała się do stołu bawić się dalej.

Ucałował dłoń matki po czym wtulił się w fałdy jej sukni. Obejrzał piękny zegarek

-Naprawde dziękuję. Nie moge doczekać się historii tego zegarka tak jak nie moge doczekać się dostawy amatorskiej betonówki...

Mrugnął do matki

---

Na uroczystości nie zabrakło także ministra spraw wewnętrznych Związku Winkulijskiego oraz kuzyna arcyksięcia Bazylego. Rządowa limuzyna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zatrzymała się przed pałacem, który teraz oblegali dziennikarze i reporterzy z całego kraju i z zza granicy. W asyście funkcjonariuszy Kongsversaherheit Erik z trudem przedarł się przez tłum reporterów Telewizji Winkulijskiej i Voog Winkuliersdeg i dostał się na wesele następcy tronu i złożył życzenia parze młodej.

- Wszystkiego najlepszego drogi Kuzynie! To wspaniały dzień dla winkulijskiej monarchii i całego rodu von Hohenburg! Życzę Wam obojgu wszystkiego dobrego z racji wejścia na nową drogę życia!

Uścisk prezesa z kuzynem potrwał około minuty zaś potem Bazyli poprowadził Erika w strone reszty gości

-Czuj się jak u siebie kuzynie! Dziękuje za życzenia

[Krzysztof Windsor]

Na wesele przybył lekko spóźniony Krzysztof Windsor- Windsachen. Złożył serdeczne gratulacje młodej parze i chwilkę z nimi porozmawiał. 
Wszystkiego co najlepsze na nowej drodze życia. Niech się Wam powodzi!

[Burek]

Gdy wesele już trwało Burek zjawił się u drzwi pałacu. Towarzyszyli mu kompanii - zarówno kilku stałych towarzyszy z Trinitzu, jak i paru wyglądających na abachaskich wieśniaków. Wszyscy z nich mieli już za sobą degustację wysokoprocentowych trunków, co było oczywiste dla wszystkich wokół. 

 

Początkowo służba pałacowa nie chciała wpuścić ich do środka. Ale dzięki zdolnościom dyplomatyczny jednego z nieocenionych kompanów - Adlmusa Musa (i jednemu z Abachazów, który swoim długim nożem wyrównywał sobie paznokcie), wszystkim udało się wejść do środka. 

 
Burek, zostawiając swoich towarzyszy w tyle, pośpieszył tam, gdzie spodziewał się zastać gospodarza z panną młodą. Gdy stanął przed nim, a w każdym razie przed czymś albo przed kimś, co lub kto wydawało się być Bazylem, złożył swoje gratulację.

 

- Oj, syneczku, miałem Wam dać prezent, ale cóż... może dostaniesz... może dostaniesz coś... za dwa... za dwa albo trzy tygodnie. A teraz, syneczku, ucałuj ode mnie swoją PIĘKNĄ MAŁŻONKĘ. 

[Adelajda Radziwiłłówna]

W trakcie, gdy goście skladali prezenty panna młoda przygotowywała się do pierwszego tańca. 

Po zdjęciu ciężkiej biżuterii, która utrudniała by taniec Adelaide przeszła w stronę męża. Wkrótce para młoda znalazła się na parkiecie

Gdy muzyka zaczęła grać małżonkowie zaczęli powolnie ruszać się w rytm muzyki. Po kilku powolnych obrotach muzyka delikatnie przyspieszyła i nowożeńcy mogli wykazać się swoimi umiejętnościami tanecznymi. 
Gdy muzyka przestała grać para młoda pocałunkiem zakończyła taniec. Głośno oklaskiwana para młoda zeszła z parkietu. Był to znak dla gości - zabawa wreszcie się rozpoczęła. 

[Jerzy I Izaak]

Na wesele przybył lekko spóźniony Krzysztof Windsor- Windsachen. Złożył serdeczne gratulacje młodej parze i chwilkę z nimi porozmawiał. 
Wszystkiego co najlepsze na nowej drodze życia. Niech się Wam powodzi!

-Dziękuję za przybycie. Jak tam na plebanii? 

Zapytał rozweselony

---

Gdy wesele już trwało Burek zjawił się u drzwi pałacu. Towarzyszyli mu kompanii - zarówno kilku stałych towarzyszy z Trinitzu, jak i paru wyglądających na abachaskich wieśniaków. Wszyscy z nich mieli już za sobą degustację wysokoprocentowych trunków, co było oczywiste dla wszystkich wokół. 

 

Początkowo służba pałacowa nie chciała wpuścić ich do środka. Ale dzięki zdolnościom dyplomatyczny jednego z nieocenionych kompanów - Adlmusa Musa (i jednemu z Abachazów, który swoim długim nożem wyrównywał sobie paznokcie), wszystkim udało się wejść do środka. 

 
Burek, zostawiając swoich towarzyszy w tyle, pośpieszył tam, gdzie spodziewał się zastać gospodarza z panną młodą. Gdy stanął przed nim, a w każdym razie przed czymś albo przed kimś, co lub kto wydawało się być Bazylem, złożył swoje gratulację.

 

- Oj, syneczku, miałem Wam dać prezent, ale cóż... może dostaniesz... może dostaniesz coś... za dwa... za dwa albo trzy tygodnie. A teraz, syneczku, ucałuj ode mnie swoją PIĘKNĄ MAŁŻONKĘ. 

Zdziwiony na widok "kompanii" Burka wysłuchał życzeń

-Bardzo dziękuje, nie musisz dawać nam prezentu. A twoi znajomi oczywiście też mogą zostać

Pokazał staremu Abachazowi gdzie znajduje się parkiet

[JKM Mikołaj III]

Bolesław podszedł do pary młodej i wręczył skromny upominek...


Tradycyjny zestaw do herbaty wraz z jej zapasem prosto z herbacianej stolicy WINK - Czernichowa.


PS: Przepraszam że nie mogłem wstawić tego wcześniej, realioza weszła za mocno...

[Jerzy I Izaak]

Bolesław podszedł do pary młodej i wręczył skromny upominek...


Tradycyjny zestaw do herbaty wraz z jej zapasem prosto z herbacianej stolicy WINK - Czernichowa.


PS: Przepraszam że nie mogłem wstawić tego wcześniej, realioza weszła za mocno...

Odebrał upominek i odstawił go bardzo delikatnie na stolik z prezentami.

-Bardzo dziękuje Bolku

Przytulił chrześniaka, klepiąc go po plecach

---

Bazyli powoli pomagał służbie sprzątać sale. Wesele dochodziło końca. Ostatni goście szykowali się do wyjazdu. Bazyli mógł od jutra odpoczywać i zająć się własnymi sprawami. Był bardzo wdzięczny wszystkim, którzy przybyli na uroczystości

P.S. Jeszcze raz wszystkim dziękuje za przybycie. <3

[Sussane Cargalho Windsachen]

Na wesele przybyła Sophie. Jakoże czas ją naglił weszła tylko na chwilę.

[img][/img]

 Podeszła do @Adelajda Radziwiłłówna oraz @Jerzy I Izaak i wręczyła im prezent

[img][/img]

[Kamiljan de Harlin]

Przed zwinięciem imprezy na wesele zdążył przybiec jeszcze Cesarz Kamiljan I z prezentami:
50 kilogramów ciecierzycy północnej
Zapas 500 insulijek (bezmleczny następca Harlinek)

[Erik Otton von Hohenburg]

Erik znniknął niespostrzeżenie z sali weselnej, jak się zdaje jego nieobecność nie wzbudziła w nikim zaniepokojenia, po chwili jednak wrócił trzymając w ręku zawiniętą folią, lekko wyblakłą tkaninę i podszedł z nią do pary młodej.

- To jest taki skromny upominek - rzekł Erik - jest to w zasadzie miniaturowy arras wykonany ręką mistrza Jana z Norington na zamówienie winkulijskiej rodziny królewskiej w XVI wieku. Od końca XIX wieku w zbiorach Wielkich Książąt Osaczeskich, z okazji ślubu moi kochani pomyśleliśmy, że będzie to doskonała okazja aby ów artefakt zdobił wasze komnaty, szczególnie iż arras ten wrócił przy okazji w swe ojczyste strony!