Zebranie zarządu krajowego SPR

[Mateusz Żmigrodzki]

Dowódcy Folksguarde, gdy został zaatakowany jeden z funkcjonariuszy zdobyli idealny pretekst do działania. Wydali rozkaz przez radia krótkofalowe, po czym oddziały szturmowe i prewencyjne sformowały się w odpowiednie kolumny. Po chwili rozległ się gwizd i policjanci pobiegli jak najszybciej w stronę stolcowników. Gdy już byli wśród tłumu rozpoczęli pacyfikację manifestacji. Większość manifestantów poddawała się Folksguarde, jednak część zaciekle walczyła. Wobec niej oddziały użyły ostrej amunicji, wskutek czego kilkanaście osób zostało rannych. Po chwili szturmowcy aresztowali przywódców stolcowników, w tym Norberta Durec'qo. Po około godzinie Plac Zamkowy był już pusty.

[Erik Otton von Hohenburg]

Po brutalnej pacyfikacji manifestacji antyrządowej w Kanugardzie, studenci Uniwersytetu Winkulijskiego oraz innych uczelni w całym kraju wyszli na ulice z żądaniem zaprzestania stosowania przemocy przez rząd, jego ustąpienia oraz demokratycznych wyborów. 

Tymczasem w Siyah miejscowy immam ogłosił świętą wojne przeciwko wladzom państwa. Do stolicy dotarły wieści, jakoby Folksguarde toczyło walki partyzanckie z miejscową ludnością. 

[Mateusz Żmigrodzki]

Sztab kryzysowy oraz Regent siedzieli przy stole w milczeniu. Właśnie przed chwilą została przedstawiona cała sytuacja wewnętrzna w Winkulii, która to jest napięta. W Kanugardzie wybuchła rewolta studencka, która to demoluje miasto, podczas gdy na północy, w Siyah, trwa wojna partyzancka z bojówkami religijnymi. Do tego doszły doniesienia Kongsversaherheit na temat rzekomej sekretnej mobilizacji sił albiońskich na granicy z terytorium rządowym. Wszyscy decydenci myśleli teraz o jakimś wyjściu z sytuacji.
- Trzeba zawiesić prawa obywatelskie - odezwał się głos z głębi sali. Był to porucznik Mayonga, który pochodził z Ramandii.
- Ale jak to zrobimy? - zapytał się jeden z generałów. - Każdy sąd winkulijski unieważni coś takiego. To niezgodne z konstytucjonalizmem...
- Jest jedna droga - odparł Mayonga. - Stan nadzwyczajny. Wasza Ekscelencja powinna wydać odpowiedni dekret, który by taki stan wprowadzał. - zwrócił się do Regenta.
Żmigrodzki pochylił się nad stołem. Przetarł twarz swoimi rękami, po czym rzekł:
- Zgoda. Nie mamy innego wyboru. Panie Kriepke - zwrócił się do sekretarza. - Proszę zwołać zespół prawników. Czas napisać ten dekret.
Wstał z krzesła i górując nad innymi mówił dalej:
- Nasze państwo znalazło się w stanie nadzwyczajnego niepokoju. Stoi ono na granicy upadku. Volkiańska samowolka, jazgot czarnych koszul i jeszcze do tego burdel, który nam urządzają te studenciny. Zapomniałbym jeszcze o dżihadzie, który nam wypowiedziały te arabskie barany z tego zasranego Siyah. Jeżeli nic się nie zmieni, to w końcu Kardacz ruszy tyłek i wyśle armię. To będzie koniec naszej Regencji. Podczas gdy tylko my jesteśmy gwarantem społecznego konsensusu - omiótł wzrokiem twarze wszystkich generałów. - Dlatego też umożliwię Wam odpowiednie kroki.
Wszyscy dowódcy gwałtownie stanęli na baczność.
- Pamiętajcie - zwrócił się do nich Regent. - W Waszych rękach spoczywa los tego kraju. Niech żyje Winkulia! - krzyknął.
- Niech żyje Winkulia! - wszyscy powtórzyli za nim.