07 Paż 2019, 20:51:58
Dzisiaj nieco krótszy opis niż zwykle
Wilhelm I wstąpił na tron tydzień po śmierci swego ojca 28 grudnia 1813 roku w wieku zaledwie 30-lat, już wcześniej pełnił funkcję premiera oraz regenta. Młody władca znany był ze swoich liberalnych poglądów, przez co kształtujące się środowiska inteligenckie oraz niższe warstwy społeczne popierały nowego Króla, nie cieszył się natomiast uznaniem i autorytetem wśród generalicji na której swe rządy opierał jego ojciec. W styczniu 1814 roku zorganizowane zostały wybory do parlamentu, premierem Hohenburgii ponownie został Daniel de Quoe i pełnił tą funkcję przez kolejnych 10 lat. W 1816 roku doszło do próby odsunięcia Króla od władzy przez śródowiska wojskowe, jednak zamachowcy zostali schwytani i później straceni. Pomimo niekwestiowanego zwycięstwa władcy, wzmocnieniu jego pozycji i autorytetu w kraju, Król postanowił prowadzić politykę wewnętrzną w sposób bardziej roztropny i spowolił tempo wprowadzania zmian proponowanych przez parlament. W 1821 roku wybuchła tzw. III wojna winkulijska spowodowana pragnieniem włączenia południowych terenów Saraacenny w skład państwa Hohenburgów. W 1822 roku przy wsparciu Królestwa Batawii wojna zakończyła się zwycięstwem sprzymierzonych, Saracenna przestała odgrywać wiodącą rolę na półwyspie, jej południowe tereny pozostawały pod władzą Hohenburgów przez następne sto lat, zaś północne tereny Sułtanatu stały się de facto kolonią Królestwa Batawii. 1825 roku kraj został podzielony na dwie części Hohenburgie Północną zarządzaną bezpośrednio przez Króla oraz Hohenburgie Południową zarządzaną przez ministerstwo ds. nowych ziem. Przez dwadzieścia następnych lat Wilhelm umacniał pozycje swego kraju na arenie międzynarodowej i bezskutecznie usiłował ustanowić winkulijskie kolonie na Apfelisnel i w Sambanafryce, jednak silna konkurencja ze strony mocarstw ościennych uniemożliwiła realizację tegoż zamiaru. Za jego rządów powstał również uniwersytet w Nadmorzcu, poprawił się też stan infrastruktury drogowej, przeprowadzona została różnież reforma gospodarcza i odkryte nowe złoża złota i srebra w Południowej Hohenburgii, czego skutkiem było zwiększenie wpływów do skarbu państwa i gwałtowny rozwój gospodarczy kraju. Król zmarł 17 kwietnia 1842 roku w wieku 59 lat, po blisko 29 latach panowania. Po jego śmierci władze nad terytorium zjednoczonego królestwa przejął jego syn, zaledwie 22-letni Karol I.