Historia przedinternetowa Winkulii od połowy XVIII wieku do dzisiaj

[Erik Otton von Hohenburg]

W tym artykule opiszemy panowanie pierwszego Króla Hohenburgii Dagoberta I i rozwój jego państwa w latach 1774—1813

Dagobert I — panował w latach 1774—1801 jako Bej Hohenburgii, a następnie jako jej król w latach 1801—1813 (39 lat). Rozpoczął swoje panowanie w momencie śmierci swojego ojca Gabriela, w wieku zaledwie 25 lat. Jego rządy charakteryzowała aktywna polityka zagraniczna oraz próba zrzucenia zależności Hohenburgii do Saracenny oraz ekspansji terytorialnej kosztem Al-Aleman i w Saraacenny. W 1780 roku zacieśnił współpracę gospodarczą oraz potajemnie wojskową z Chanatem Kugarskim, który planował podporządkować sobie cały półwysep. W 1791 roku w Al-Aleman wybuchła wojna domowa po śmierci Sułtana Ahmeda I zwanego srogim o sukcesję po zmarłym władcy. Bej Dagobert von Hohenburg zdecydował się wówczas wesprzeć najmłodszego z synów Ahmeda. Po roku walk wojska Hohenburgii rozpoczęły de facto okupacje Al-Aleman, wypedzając pozostałych konkurentów do korony i ustanawiając Sułtanem swojego kandydata, który jednak nie miał nic do powiedzenia w sprawach własnego kraju. Państwo Dagoberta pozyskało w ten sposób dostęp do morza. W późniejszych latach Saracenna próbowała wyprzeć Winkulijczyków z Al-Aleman, jednak bezskutecznie. 1796 roku wybuchła tzw. II wojna winkulijska spowodowana wzajemnymi roszczeniami Saracenny i Hohenburgii, zaś za pretekst do wypowiedzenia wojny stronie Saraacenńskiej posłużyła potyczka jaką stoczyły ze sobą armie obydwu państw na granicy w miejscowości Sza-am. W ciągu trwającej aż trzy lata wojny obie strony odniosły poważne straty liczone w dziesiątkach tysięcy, jednak dzięki kugarskiemu wsparciu, Dagobertowi udało się odeprzeć atak, a nawet podobnie jak, jego ojcu zdobyć ówcześnie największy port w tej części Nordaty — Nadmorzec. W 1799 roku podpisano zawieszenie broni, a następnie traktat pokojowy dwa lata później, na mocy którego wojska Hohenburgii wycofały się na północ, w zamian jednak Saracenna uznała zwierzchnictwo Hohenburgii nad Al-Aleman oraz formalnie uznały niepodległość kraju. Zachęcony tym sukcesem Dagobert koronował się w roku 1801 Królem "Winkulijczyków i Hohenburgii". Panowanie Jego Królewskiej Mości Dagoberta I charakteryzowało się licznymi niepokojami społecznymi związanymi z fatalną sytuacją ekonomiczną państwa, walką z rosnącym w siłe ruchem republikańskim oraz coraz silniejszą pozycją generalicji. W styczniu 1805 roku w Centrowicach rozpoczął się strajk środowisk rewolucyjnych i proletariackich przeciwko władzy absolutnej Króla, w odpowiedzi na to rząd zaczął strzelać do manifestantów, co ostatecznie zniszczyło opinie o władcy w kraju. Wydarzenie to zwane krwawym styczniem dało impuls do wybuchu rewolucji, która obieła znaczne połacie kraju. Król pragnąc złagodzić sytuację przystąpił do rozmów z przywódcami rewolucji. Na mocy porozumień zawartych w 1806 roku w Sehirji, w kraju wprowadzono monarchie konstytucyjną, w roku następnym powołany do życia został parlament zwany Izbą Poselską i w tym też roku Król mianował premierem pierwszego hohenburgijskiego rządu jednego z przywódców rewolucji 1805 roku — Daniela de Quoe. W 1810 roku Król po namowach generalicji zdecydował się niespodziewanie rozwiązać parlament i planował przejąć ponownie pełnię władzy nad krajem. Jednak w realizacji jego ambitnych zamierzeń przeszkodziła ciężka choroba na jaką zapadł. W 1811 roku niemal całkowicie wycofał się życia publicznego powołując na urząd premiera następcę tronu — bardzo liberalnego i lubianego w społeczeństwie Wielkiego Księcia Wilhelma, który nieco później został także regentem. Król Dagobert I dokonał żywota 21 grudnia 1813 roku w wieku 64 lat, wielu spośród jego podanych odetchnęło z ulgą na wieść o jego śmierci, jednak nikt nie śmiał negować jego osiągnięć chociażby w polityce zagranicznej. Do dziś jego postać sprawia historykom wiele problemów — jedni chcą widzieć w nim wielkiego wizjonera, twórcę nowej potęgi w regionie, a inni widzą w nim krwawego tyrana zatroskanego jedynie o siebie.