Żarty przedwyborcze

[Erik Otton von Hohenburg]

Krótka opowieść o tym dlaczego wypuszczanie Emrych na wolność to zły pomysł.

Dawno, dawno temu Urlich von Deen w ucieczce przed prokuratorem Żmigrodzkim zawędrował aż na zachodnie krańce Winkulii, gdzie się ukrywał przed winkulijskim wymiarem sprawiedliwości gdzieś na pustyni sahijskiej. W palącym słońcu Siyah jego skóra zaśniedziała, brakowało mu wody, a kurw jeszcze bardziej. Któregoś dnia natknął się na zakopaną w pustynnym piasku butelkę Harnasia, z której wydostał się dżin -  był to nie kto inny niż sam Fazil Emre!

- Król Alfred uwięził mnie tutaj przed trzema laty! - oznajmił dżin - ale dzięki tobie znów odzyskałem wolność! W nagrodę spełnię twoje trzy życzenia!

Urlich nie zastanawiał się długo i odparł:

- chcę być znów biały, mieć dużo wody i dużo dup! - oznajmił znalazca.

I wtedy sułtan zamienił go w sedes.