Fort Alexander

[Erik Otton von Hohenburg]

Przez wieki wnętrze największej wyspy południowej Nordaty, stanowiło białą plamę na mapach mikroświata. Jednakże strategiczne położenie wyspy spowodowało, że już w czasach wczesnosredniowiecznych (VIII wiek) kupcy bialenscy na wybrzeżu wschodniej azymutii utworzyli sultanat Emunik, ktory trwal az do XVII wieku, choć większość interioru pozostawala poza kontrolą ichnią. Przez wieki państwo to stanowiło wielką potęgę na morzu muratyckim. Złoty wieku sultanatu  przypadł na okres XV wieku, kiedy to rozciągał swe władztwo od dzisiejszej wyspy Emu, aż po południowe krańce Albionu stając na przecięciu ważnych szlaków handlowych prowadzących z Orientyki na Nordate, do rozkwitu gospodarczego państwa przyczyniła się również liczne zasoby naturalne regionu - takie złoto, srebro, miedź, a ponadto handel niewolnikami sprowadzonymi z głąb Azymutii oraz przybrzeżnych osad zachodniej Winkulii w wyniku rajdów pirackich. Rajdy pirackie znacznie pustoszyły gospodarkę Królestwa Winkulii, a już w szczególności w czasach osłabienia państwa w czasach republiki Winkulijskiej. Pod koniec XVI wieku w związku z nasilajacą się obecnością piratów na morzu muratyckim, Rząd Republiki zatwierdził paln budowy potężnej floty wojennej oraz handlowej. Podjęto próbę rozwiązania problemu piractwa przez podbój Azymutii, jednak inwazja przeprowadzona w 1598 roku zakończyła się porażką floty winkulijskiej w bitwie w cieśninie Emunik i całkowicie skompromitowała rząd Republiki. W związku z rosnącym niezadowoleniem szlachty wywołanym nieudolnością rządu, Folkstag w podjętej przez siebie ustawie z dnia 16 kwietnia 1601 roku zdecydował o przywróceniu monarchii i wprowadzeniu na tron Aleksandra Dostojewskiego panującego odtąd jako Aleksander I. Kontynuował on próby siłowego rozwiązania problemu azymuckiego piractwa. W 1629 roku odbudowano flotę i wykorzystano chaos jaki zapanował w azymuckim sułtanacie wywołanym kryzysem sukcesyjnym. W 1631 po dwuletniej wojnie, Winkulijczyków udało się narzucić sułtanatowi protekcję ze strony winkulijskiej korony. Azymuccy bialeńczycy jednak nie pogodzili się z tym stanem rzeczy i wszczęli powstanie w 1648 roku, które poniosło całkowitą klęskę. W 1651 Król Zygmunt I postanowił o likwidacji Sultanatu Azymuckiego i jego aneksji do korony jako depedencji zamorskiej. W 1652 roku założono na cześć zmarłego króla miasto Fort Aleksander, będące po dziś dzień symbolem wknkulijskiej obecności na wyspie. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych na wyspę zaczęli przybywać winkulijskokatoliccy misjonarze z zamiarem nawracania miejscowej ludności na chrześcijaństwo. Niektórzy poczęli oni wykupywać azymuckich niewolników z rąk bialenskich, chrzcić ich i zwracać im wolność. Na ogół jednak Kościół Winkulijski nie potępiał tych praktyk. Do najbardziej znamienitych winkulijskich misjonarzy działających w południowej i wschodniej Azymutii należy zaliczyć św. Franciszka z Vihres (1620 - 1687), który prócz ewangelizacji miejscowych optował za zniesieniem niewolnictwa, założył najstarszą istniejacą do dziś szkole na Azymutii w Fort Aleksander w 1669 roku, a także zajmował się badaniem języka rdzennych azymutczyków, był autorem pierwszego słownika azymucko-winkulijskiego, wydanego już po jego śmierci w 1693, oraz przetłumaczył Biblię na język azymucki. To właśnie on zaproponował alternatywną nazwę wyspy czyli Siedmiogród gdyż jak odkrył w lokalnym języku "Asim"oznacza liczbę siedem, "Utis" warownie. Innym zasłużonym Winkulijczykiem na ziemii azymuckiej był biskup św. Ignacy z Izborii, który podobnie jak św. Franciszek z Vihres prowadził działania na rzecz poprawy jakości życia miejscowych, organizował wykup niewolników i publicznie potępiał praktyki stosowane przez bialenskich handlarzy niewolników, czym ściągnął na siebie ich gniew. Gdy w 1698 roku wybuchło antywinkulijskie powstanie zorganizowane przez Bialeńczykow, Ignacy z Izborii został pojmany, torturowany a następnie stracony w Emunik. Nim jednak się to stało zdążył on ostrzec załogę Fortu Alexander o zbliżających się wojskach powstańczych, dzięki czemu miasto nie zostało zdobyte natychmiast i uniemożliwiło to wyparcie Winkulijczyków z wyspy. Po stłumieniu powstania ciało Świętego zostało zawiezione do Katedry w Lehnsbergu, gdzie spoczywa do dziś, zaś Folkstag zezwolił Królowi Aleksandrowi II na wypędzenie wszystkich Bialeńczykow (stanowiących ok. 7% ludności) z obszaru depedencji azymuckiej w 1699 roku. W 1701 roku Azymutia Winkulijską stała się głównym dostawcą drewna, złota i srebra do kraju, z Winkulii natomiast na mocy tzw. przywileju mryńskiego płynęła produkcja rzemieślnicza powodując tym samym wzrost zamożności mieszkańców korony. W wyniku serii wojen w latach '20 i 30 XVIII wieku Winkulia utraciła Azymutie w 1736 r. w XIX wieku Azymutia stała się niepodległą republiką (1821 rok), jednak wciąż opartą o eksploatację surowców i tanią siłę roboczą. W wyniku powszechnego niezadowolenia społecznego na początku XXI wieku wybuchła tzw. rewolucja siedmiogrodzka, która doprowadziła do ustanowienia Ludowej Republiki Siedmiogrodu, jednakże ta szybko upadła i na jej miejsce powrócił stary system utrwalający niesprawiedliwość społeczną. W końcu w wyniku działań mocarstw ościennych Azymutia ponownie trafiła pod rządy mocarstw ościennych tj. Muratyki i Winkulii, które trwają po dziś dzień.