Księżyc wigilijny

[Erik Otton von Hohenburg]

Księżyc wigilijny

O księżycu twe skrzydła na niebie rozpostarte,
co piersią w ruch wprawiasz masy wodne ziemi wydarte,
by z tobą w wiecznym tańcu po nieboskłonie,
przyozdobić chmurną masą zimnych lodów skronie.

o księżycu żeglarzu samotny,
poisz się krzywdą swego utrapienia,
pyszniąc się słońcu odbierasz mu mocy,
w noce jesienne i śnieżne wieczory.

pryskasz śniegiem w pobladłe koni twarze,
czerwienisz węgle, cegielnie i szklarze,
podmuchy pokpiewcze dźwigasz w czarnej piersi.
usianej gwiazd milionami z skalistymi światami.

w przedwiecznej pielgrzymce w czarnych nieba strony,
rozdzierasz serce wydzierasz parę,
wieczny cykl przyrody zrównujesz z przetrwaniem,
krótki blask światełek z rozbłyskiem w eterze.

05.08.2023