Złoto Rzeki Stołecznej

[Anastasia Windsachen]

Anastasia wyszła ze swojego namiotu z piersiówką w ręce. Zimne powietrze doliny owiało ją, orzeźwiając nieco. Wokół namiotu Bolesława zobaczyła tłum gapiów, którzy coś wskazywali i szeptali między sobą. Przymykając jedno oko by ostrzej widzieć, podeszła bliżej. Gdy to zrobiła, smród buchnął w jej twarz. Nic dziwnego, że większość zakrywała nosy chusteczkami. Na ziemi leżało ciało Bolesława, a przynajmniej tak wnioskowała bo tylko jego nie było w pobliżu, a głowę zdobiła już niegdyś biała szmata. No proszę, czyli pośród nas ktoś umie strzelać i bardzo zależy mu na zagarnięciu całości dla siebie... - pomyślała. Spojrzała po twarzach wszystkich, szukając kogoś kto wyda jej się podejrzany. Pociągnęła miksturkę z piersiówki i skupiła wzrok na Joachimie... Z tego, co pamiętała to brał udział w polowaniu, więc wie, jak strzelać. Lieselotte też potrafi ubić zwierza... Joahim? Nie podejrzewała swojego męża o takie coś, ale... pewności nigdy brak. 
- Brek. - zamiast słów wyrwało się jej soczyste beknięcie. Wiedziała by jednak coś przegryźć to by tak żołądek nie zareagował. - Przesłuchajmy Joahima! 
Palec wskazujący wystrzelił ku górze, maska powagi została nałożona, niby lustrujący wzrok powiódł po zebranych. Zakręciła się na pięcie i odeszła, zostawiając ich w milczeniu.