Wesele

[Jerzy I Izaak]

Na wesele przybył lekko spóźniony Krzysztof Windsor- Windsachen. Złożył serdeczne gratulacje młodej parze i chwilkę z nimi porozmawiał. 
Wszystkiego co najlepsze na nowej drodze życia. Niech się Wam powodzi!

-Dziękuję za przybycie. Jak tam na plebanii? 

Zapytał rozweselony

---

Gdy wesele już trwało Burek zjawił się u drzwi pałacu. Towarzyszyli mu kompanii - zarówno kilku stałych towarzyszy z Trinitzu, jak i paru wyglądających na abachaskich wieśniaków. Wszyscy z nich mieli już za sobą degustację wysokoprocentowych trunków, co było oczywiste dla wszystkich wokół. 

 

Początkowo służba pałacowa nie chciała wpuścić ich do środka. Ale dzięki zdolnościom dyplomatyczny jednego z nieocenionych kompanów - Adlmusa Musa (i jednemu z Abachazów, który swoim długim nożem wyrównywał sobie paznokcie), wszystkim udało się wejść do środka. 

 
Burek, zostawiając swoich towarzyszy w tyle, pośpieszył tam, gdzie spodziewał się zastać gospodarza z panną młodą. Gdy stanął przed nim, a w każdym razie przed czymś albo przed kimś, co lub kto wydawało się być Bazylem, złożył swoje gratulację.

 

- Oj, syneczku, miałem Wam dać prezent, ale cóż... może dostaniesz... może dostaniesz coś... za dwa... za dwa albo trzy tygodnie. A teraz, syneczku, ucałuj ode mnie swoją PIĘKNĄ MAŁŻONKĘ. 

Zdziwiony na widok "kompanii" Burka wysłuchał życzeń

-Bardzo dziękuje, nie musisz dawać nam prezentu. A twoi znajomi oczywiście też mogą zostać

Pokazał staremu Abachazowi gdzie znajduje się parkiet