Lasy pod Norrington

[Alfred Fabian]

Alfred również ruszył. W końcu w zasięgu ich wzroku pojawiły się one. Chociaż niewyraźnie je widział, to były one - dwa jelenie, jeden młodszy, drugi starszy. Oba piękne brązowe z białymi podbrzuszami. Nie spodziewały się strzałów, niemniej bardzo szybko Alfred je rozpoznał.

 

 

- Czekaj - szepnął do syna, który już celował w starszego z pary - popatrz na nie - nie mógł pozwolić na to, aby dopuścić do strzału - to matka ze źrebięciem. Nie można do nich strzelić. Znajdziemy coś innego. - Nie mógł ukrywać, że sam był zawiedziony, że charty nie znalazły zwierzyny, którą mogliby upolować, ale jeszcze bardziej zawiedziony był jego syn, który nie mógł mu teraz zaimponować swoją celnością. A w nią Alfred nie wątpił ani trochę, przez co koniecznie musiał zareagować zanim doszło do rozlewu krwi.