Lasy pod Norrington

[Alfred Fabian]

- A myślałem, że to ja się spóźnię! - Alfred zaśmiał się do syna, który widocznie bardzo ucieszył się na jego widok - Miałem nadzieję, że uda się tutaj zaprosić również przyjaciół z Edelweiss, ale oni chyba ostatecznie wolą cieszyć się łódką. 

  

Alfred zsiadł z konia i przywiązał go do drzewa. Co prawda, nie bał się, że ucieknie, bo konie były tresowane, ale strzeżonego pan Bóg strzeże. Miał dobre wspomnienia związane z końmi. W jego stadninie nadal było kilka wspaniałych egzemplarzy. Pokazał zdjęcie prawdopodobnie najszybszego czempiona w stajni, które zawsze miał przy sobie Bazylemu.

  

- To Hordegwwaar. Najlepszy koń w mojej stadninie. Gdyby nie on, to pewnie bym ją zamknął. - Alfred opowiadał - A tak, czasami pościga się z resztą. Może wkrótce uda się wznowić wyścigi, to i zaraz pojawi się w mieście trochę hazardzistów. - plany były ambitne, ale motywacji czasami brakowało i tylko dlatego, to cały czas odwlekał w czasie. Może w końcu jednak się coś zmieni.