Historia przedinternetowa Winkulii od połowy XVIII wieku do dzisiaj

[Erik Otton von Hohenburg]

Wojna 15-letnia i jej skutki dla państwa winkulijskiego.

W 1635 roku po śmierci Ludwika IV, na tron Królestwa Winkulii wstąpił Mikołaj I z rodu de'Oobro. Przez kolejnych dziesięć lat narastały napięcia społeczne pomiędzy średnią i ubogą szlachtą, a stronnictwem magnatów, którzy za rządów jego poprzednika pozyskali znaczący wpływ na losy państwa. Na przełomie lat '30 i '40 XVII wieku, na ziemie winkulijskie dotarła reformacja religijna. Nowa, protestancka odmiana religii chrześcijańskiej, była szczególnie atrakcyjna dla ubogiej i średniozamożnej szlachty, centralnej Winkulii, jednakże winkulijska arystokracja z uwagi na silne powiązania gospodarcze z krajami rotriokatolickimi na Orientyce i z obawy przed utratą bogactw i wpływów zwalczała powstające w Winkulii ruchy reformatorskie. Król długi czas pozostawał po stronie rotriokatolickiego stronnictwa Stolcowników, wiernych stolcowi (tronowi) patriarszemu w Rotrii, starł się jednak zachować jedność i tak już mocno wten czas podzielonego kraju i przymykał oko na rosnące wpływy stolcosceptyków. Kościół i duchowieństwo rotryjskie przejmowało coraz silniejszą pozycję w państwie, bez zgody Króla magnateria konfiskowała majątki wyznawców innych religi, w końcu jednak Król popadł w konflikt z przywódcą partii stolcowników — popularnym w kulturze masowej Lordem Ztähu, który dążył do obalenia monarchii i wprowadzenia republiki szlacheckiej, w tej sytuacji Król zmuszony byl szukać poparcia wśród stronnictwa stolcosceptyków, czego skutkiem było uchwalenie przez Veneeralstag 13 września 1645 roku ustawy o winkulijskim kościele narodowym i ustanowieniem Mikołaja I jego głową. Stolcownicy wypowiedzieli posłuszeństwo królowi i wszczęli pucz, którego skutkiem było proklamowanie na wschodzie kraju Republiki Stolcownickiej,której upadek 15 lat później wyznacza umowny koniec wojny 15-letniej.

W wyniku wojny w roku 1660, ludność kraju zmniejszyła się o 25%, zniszczona została stolica kraju w Centrowicach. Sytuację wykorzystały państwa ościenne: Chersja i Czarnokrajestan ponownie stały się niezależne od Korony, a niewielkie państwo straciło wpływy na półwyspie, by dwadzieścia lat później popaść w zależność od sultanatu Saracennii, trwającej aż do czasu wstąpienia na tron Hohenburgów.