Historia przedinternetowa Winkulii od połowy XVIII wieku do dzisiaj

[Erik Otton von Hohenburg]

Pisane na kolanie

Panowanie Karola I przeszło do historii jako okres kilku kolejnych wojen, które choć wyniszczyły i spustoszyły półwysep winkulijski, to jednak w ostatecznym rozrachunku doprowadziły do skutecznego wzmocnienia państwa Hohenburgów i praktycznego zjednoczenia państw na półwyspie winkulijskim w roku 1868.

Już w ósmym roku panowania władcy Ałstria rozpoczęłaś działania zbrojne przeciwko królestwu Winkulii w celu opanowania półwyspu — jako nowe i wyrastające na gruzach potęgi porty saracenskiej mocarstwo, zjednało sobie północne obszary kraju (Goruzje, Chersje, Trigród i część Neb Tawi) w podporządkowany sobie Związek Północnej Winkulii, stanowiący przeciwwagę dla zdominowanego przez Hohenburgów południa. Na mocy traktatu zawartego w Rutzelburgu w 1848 r. Neb Tawi pozostało podzielone pomiędzy Ałstrię, a Królestwo Winkulijskie, jednak już trzy lata później Ałstria wypowiedziała traktat argumentując to pomocą dla walczących Nebtaawijczyków. Wojska Carepubliki zajęły prawie całość obszaru, i zbliżały się do stolicy kraju, jednak Batawia oraz Santania widząc zagrożenie, jakie niósł za sobą upadek państwa winkulijskiego, wsparły Króla który wydał Ałstriakom decydującą bitwe na przedpolach Rectuemlicht, po której wojska Ałstriackie zostały rozbite, przez kolejne dwa lata wojna toczyła się na korzyść sprzymierzonych sił Brodrii, Batawii, Santani, Brugii i Winkuli. W efekcie działań wojenych Ałstria utraciła swoje wpływy na półwyspie, Goruzja trafiła pod Władze Santani i Brugii, Neb Tawi w całości zostało podporządkowane Królestwu Winkulii. Niekorzystne warunki handlu dla państw pozostających w Związku Północnej Winkulii przyczyniły się do marginalizacji ekonomicznej regonu, która trwa po dziś dzień, i doprowadziła do ostaecznego złamania się potęgi Ałstrii, która już nigdy potem się nie podniosła. W roku 1864 wymarła cherska rodzina panująca (jak niektórzy twierdzą był to przewrót pałacowy inspirowany przez winkulijskie Królewskie Służby Bezpieczeństwa Kongsversaherheit). W 1865 r. szlachta Imperium Cherskiego poparła kandydature królewskiego bratanka Johana na władcę państwa, co spotkało się z oporem dotychczasowego sojusznika Winkulii — Santani i Brugii, popieranej przez Kugarie, co doprowadziło do kolejnych napięć na kontynencie. Eskalacji konfliktu udało się zapobiec, min. dzięki staraniom dyplomacji bialeńskiej. Trzy lata później jednak osłabienie pozycji Kugarii i jej sojuszników, skłoniło Króla do rozpoczęcia działań zbrojnych, przeciwko pozostałym państwom winkulijskim — Goruzji, Ałstrii i Saracennii, co ostatecznie doprowadziło do zjednoczenia się półwyspu w roku 1868. Kugaria, długo nie godziła się z tym stanem rzeczy, jednak ostatecznie uznano pod naciskiem brodryjskim suwerenność i integralność Królestwa w granicach zbliżonychdo tych znanych obecnie w drugim traktacie w Rutzelburgu w roku 1882.

W latach 1868—1892 r. pierwszy Król zjednoczonej Winkulii w polityce wewnętrznej korony prowadził politykę gospodarczą opartą przede wszystkim o interwencjonizm i protekcjonizm. Kapitał bialeński, sarmacki i dreamlandzki w znacznym stopniu przyczynił się do przemiany Winkuli z kraju rolniczego w kraj uprzemysłowiony. Aby utrzymać państwo w jedności rząd winkulijski przeprowadził reformę administracyjną, w efekcie której rozbito dawne państwa takie jak Neb Tawi, Trigród czy Gruzja, a na ich miejsce wprowadzono oderwane od tradycji komitaty, czyniąc Winkulię państwem unitarystycznym. Wzmacniano antagonizmy między różnymi grupami ludności w celu osłabienia napięć separatystycznych dawnych rywali Hohenburgów. Na znaczeniu zyskały dawniej mało znaczące grupy etniczne (Czarnokrajestańczycy, Netopczycy, Siyahijczycy). Król nakazał przenieść siedzibę rządu i  dworu do podbitego Kanugardu — wówczas jednego z największych ośrodków miejskich na kontynencie. Rozwiązany został paralment, a władza w coraz większym stopniu zaczęła zależeć od grupki arystokratów pod wodzą Króla. Stan ten jednak nie mógł trwać długo — w siłę rosły ruchy socjalistyczne, malało znaczenie tradycyjnej arystokracji nie umiejącej poradzić sobie w kapitalistycznych realiach. W 1879 zniesiono pańszczyzne, a 1881 odbyły się pierwsze od dwudziestu lat wybory do parlamentu. W 1884 uchwalono konstytucję czerwcową gwaranatującą obywatelom liczne swobody pomimo sprzeciwu Króla. W roku 1891 uchwalona ordynacja wyborcza przyczyniła się do powstania systemu dwupartyjnego — Partii Konserwatywnej (którego tradycje po dziś dzień kontynuuje Stronnictwo Polityki Realnej) i Wszechwinkulijkiej Partii Socjalistycznej. W ostatnich latach życia Król, zapadł na zdrowiu i ustanowił regentem swego syna, późniejszego Króla Winkuli Dagoberta II.