Sobór w Izbogradzie

[Mateusz Żmigrodzki]

Po wielu dniach soboru, wrota do sali otworzyły się i wyszła grupka biskupów. Jeden z nich rozwinął zwinięty rulon i zaczął czytać:

W imię Boga Wszechmogącego,

my, uczestnicy wszechwinkulijskiego soboru ekumenicznego w Izbogradzie, reprezentujący
chrześcijańskie wspólnoty Winkulii i Volkianu, chcąc złączyć misję chrystusową z misją odnowy narodowej postanawiamy, co następuje:

 

1. Wszystkie wspólnoty chrześcijańskie biorące udział w soborze, złączają się w jeden narodowy Kościół, zwany Kościołem Winkulii. Za wyznanie wiary Kościoła Winkulii obiera się prawy zapisane w Symbolu Apostolskim, uzupełnione o Artykuły Wiary Kościoła.
 
2. Na czele Kościoła Winkulii stać będzie jego Patriarcha, którego władanie granic nie posiada, a ograniczane być może tylko przez ogół wiernych wszystkich. Na Patriarchę Winkulii wyznacza się wielebnego ojca Henryka Wespucciego.
 
3. Patriarcha obowiązek ma w ciągu 3 miesięcy od chwili ogłoszenia konstytucji niniejszej, zwołać synod biskupi, który to sformułuje organizację Kościoła i akty prawne z nią związane.
 
4. Kościół Winkulii wraz z wyznaniami niechrześcijańskimi związuje organizację zwącą się Winkulijskim Frontem Religijnym. Przewodniczyć mu będzie Rada, na której czele stać będzie Patriarcha.
 
5. Kościół Winkulii i inne wyznania Winkulijskiego Frontu Religijnego wzywają świeckie władze Winkulii i Volkianu o rozpoczęcie odnowy państwa, poprzez uprzywilejowanie Kościoła i Frontu w prawodawstwie państwowym i przede wszystkim w życiu publicznym, oraz o zwalczanie wyznań wrogich Kościołowi i Frontowi, i interesowi narodowemu.
 
Ci, którzy postanowieniom niniejszej konstytucji wystąpią, niech przez Boga będą wyklęci.
 

Sollemni Fidelium Winkuliae

 

Archidux Anater

Matthaeus de domo Żmigrodzki

 

Rex Osaczesko

Erik Otton von Hohenburg

 

Praesidens Volkianum et Patriarchae Winkuliae

Reverendi Henricus de domo Wespucci

Po ogłoszeniu konstytucji w Izbogradzie rozlała się na ulicach euforia. Grupą, która szczególnie była głośna byli członkowie Ludowego Frontu Winkulii, którzy ogłosili, że wyruszą w marszu na Kanugard, aby wyegzekwować od Rady Egzekutywnej wypełnienie próśb Winkulijskiego Frontu Religijnego i doprowadzenie do odnowienia ducha religijnego.