Obchody 3. rocznicy powstania Związku Winkulijskiego

[Alfred Fabian]

Prezydent Alfred spojrzał na zgromadzone tłumy. 2 metry odstępu pomiędzy osobami sprawiały, że wydawało się ich więcej, niż było faktycznie. Wszystko przez epidemię realiozy, przed którą zdecydowano się zabezpieczyć. Gdy zegar wybił 19:00, Alfred wszedł na scenę. Stres zjadał go doszczętnie, powoli tracił orientację w tym, co się wokół niego dzieje. W końcu wyksztusił z siebie:

  

Witam serdecznie wszystkich dostojnych gości. Me serce raduje się widząc tak wiele osób z zagranicy. Co więcej, cieszę się niezmiernie, że wśród zgromadzonych widzę również tak wielu Winkulijczyków. Jest to dla mnie ogromny zaszczyt, że właśnie dzisiaj, w dniu 3. rocznicy Związku Winkulijskiego mogę stać przed wami jako głowa naszego państwa. Wiele perypetii sprawiło, że poprzez Unię Trzech Narodów i Federację Nordacką dzisiaj jesteśmy tutaj razem. Chociaż nie jesteśmy w szczytowej formie demograficznej, to stale trzymamy bardzo dobry i stabilny wynik aktywnościowy. Jest to sukces, z którego powinniśmy się cieszyć.
  

Alfred spojrzał w kierunku loży VIP. Widząc Natalię uśmiechnął się lekko, a dalsze słowa płynęły z jego ust.

 
A przede wszystkim, cieszę się, że jesteśmy tutaj my. To osoby, tworzące Związek Winkulijski stanowią największą siłę tego państwa. To my pokazujemy sobie z każdym dniem, że możemy na siebie liczyć i chociaż nie zawsze się zgadzamy, to wiem, że razem jesteśmy w stanie przenosić góry i przelewać oceany. 

  

Pomimo tego, że przed nami ogromna reforma prawna, to mam nadzieję, że dzisiejsza uroczystość będzie dla nas wszystkim wytchnieniem od obowiązków i będziemy trzymać dalej taką samą stabilną formę jak dotychczas. Nie myślmy dzisiaj o sporach, a po prostu dobrze się bawmy.

Dziękuję, że jesteście

 

Wypowiadając ostatnie słowa prezydent ukradkiem otarł łezkę spływającą mu po policzku. Spojrzał jeszcze raz na tłumy, powtórzył dziękuję i zszedł ze sceny. Wiedział, że to nie jest jego ostatnie wystąpienie dzisiaj.