Aura nad miastem o świcie

[Erik Otton von Hohenburg]

Aura nad miastem o świcie

Podążając ulicami w poszukiwaniu utraconych wspomnień
w pożądaniu aż zapadł nocy mrok,
widok dwojga dziewiczych oczu się ukazał.

wdziera się niczym brzask o świcie,
niczym ciepła zorza co z wieczora pada na wieczną chlubę tego miasta,
w aurze złota świateł krocząc, odchodzi ku roztopionym mrokom,
wyłania się zza murów katedry jej wzrok w zadumie podniesiony
jak w przedwiecznym geniuszu, co przybytek nakazał u słońca wschodu poczynić.

i ta zastygła jak kamień w bezruchu co czeka aż wiatr tchnie w nią znów formę i życie,
i odnowi zastygłe jakby przed wiekami młodości oblicze,
podrywając opromienione brzaskiem wszystkie życia chwile,
podmuchy zaś mimo to przędzą każdemu z nici chmur i gwiazd horoskopy.

gdy znów nie sprzymierzył wiatr dziejów,
gdy pustka z pustyni głosem martwej ciszy wola,
spośród pustego tronu i pustej książąt komnaty,
budynku którego nie tworzy mur a emocja, historia i życie,
wiedział o tym ten, co wie po cóż żyje.