Kanugard - przewodnik po mieście

[Erik Otton von Hohenburg]

Wstęp

                       Królewskie Miasto Kanugard znane dotychczas jako drugie największe miasto Związku Winkulijskiego i największe miasto kontynentalnej Winkulii do tej pory niedoczekało się kompleksowego przewodnika po mieśce, mimo nawet pełnienia przez wiele lat funkcji stołecznych. Obecna siedziba królów winkulijskich od roku 2018 pozostawała w zasadzie poza kręgiem zainteresowań badaczy z całego kraju. Na fali odrodzenia regionalizmów jaka nastąpiła w Winkulii w kontekście ostatnich kilku lat, pojawiło się zapotrzebowanie na publikacje dotyczące poszczególnych regionów kraju. Choć trend ten początkowo ominął niezagospodarowany przez nikogo Kanugard, to w końcu jednak ostatecznie środowisko regionalistyczne ponownie zainteresowało się stołecznym regionem oraz oferowanym przezeń destynacjami. Niniejsza publikacja ma na celu przypomnieć światu o naszym wspólnym dobru narodowym jakim jest królewskie miasto, oraz zachęcić do rozwoju branży turystycznej w naszym kraju, jak i spowodować powstawanie analogicznych publikacji poświęconych innym miastom Winkulii.

Pałac Uchastoków-Cheskich w Kanugardzie

(Widok od ul. rutzelburskiej)

                         Zabytkowy pałac będący ogniś siedzibą znanego w całej Winkulii rodu Cheskich. Rodzina Cheskich była odgałęzieniem rodu Uchastoków i sprawowała w czasach formowania się nowoczesnej państwowości winkulijskiej istotną rolę, wchodząc w skład XIX-wiecznej winkulijskiej arystokracji. Pałac wzniesiono z polecenia wicehrabiego Klemensa Cheskiego w 1887 roku, stanowił symbol majestatu i potęgi rodziny Cheskich oraz główną siedzibę ichniej ordynacji. Pałac pozostał w rękach potomków Klemensa aż do roku 2018, kiedy to wyszła na jaw jedna z największych afer w dziejach współczesnej Winkulii - otóż ostatnim dziedzicem Pałacu był sędzia sądu najwyższego Dorofel Cheski, będący klonem pierwszego przywódcy państwa - Szymona Uchastoka. Po upadku rządów uchastańskich, nowy Naczelnik Państwa Aleksander van der Egval podjął decyzję o konfiskacie majątku dawnej skorumpowanej elity rządzącej i przekazaniu jej skarbowi państwa. W roku 2023 w pałacu ma siedzibę Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Część pałacu została udostępniona turystom do zwiedzania.

(Jedna z prywatnych komnat rodu Cheskich-Uchastok w Kanugardzie, obecnie przekształcona w gabinet ministra spraw wewnętrznych)

[Erik Otton von Hohenburg]

Zamek von Heintschelów w Everec - jedna z najznamienitszych twierdz neogotyckich w Winkulii nazwana tak od batawskiego domu panującego von Heintschel, do którego należał również JKM Jan I (Grzegorz Zagrobelny). Na zamku tym urodził się również Józef von Everec - jeden z najważniejszych polityków winkulijskich w latach 2015-2018. Twórca Oddziałów Narodowych, będących prekursorem oddziałów paramilitarnych w Winkulii i być może poprzednikiem Folksguarde. Zamek wybudował pierwotnie zakon Szymonitów w XV wieku by chronić trakt prowadzący z Kanugardu do Vihres w czasie krucjat albiońskich. Wkrótce potem jednak wpadł w ręce Saaracennów, by powrócić do Winkulii w XIX wieku. W czasie trwającej blisko 90 lat z przerwami okupacji batawskiej, zamek służył jako siedziba winkulijskiej gałęzi rodu von Heintschelów. W trakcie wojny domowej w latach 2015-2018, zamek popadł w ruinę. Jednak w związku z ogłoszeniem przez Folkstag, roku 2024 rokiem Hansa von Heintschela władze Kanugardu zdecydowały się wyremontować zamek.

[Erik Otton von Hohenburg]

Budynek Uniwersytetu Winkulijskiego, a w zasadzie jego najstarsza część wchodząca w skład kampusu uniwersyteckiego została wybudowana 1624 roku przez rządzącą w Nebtawii rodzinę Ramsesso. Na Uniwersytecie wykładali uczeni ściągnięci z Santanii i Burgii, Lumerii i krajów orientyckich. Jest to jedna z najstarszych uczelnii wyższych nieprzerwanie działających w Winkulii, po założonej w 1134 Akademii Lehnsberskiej i uczelniach santyjsko-burgijskich.

[Erik Otton von Hohenburg]

Cytadela Kanugardzka, wzniesiona przez Państwo Zakonu Szymonitów w XIV wieku, stanowiła monumentalną twierdzę mającą na celu ochronę przed atakami ze strony Saracenów. Zlokalizowana na strategicznym wzgórzu, cytadela dominowała nad okolicznym krajobrazem, zapewniając znakomity punkt obserwacyjny i obronny.

Architektura i funkcje obronne:

• Mury obronne: Grube, kamienne mury obronne były podstawowym elementem zabezpieczającym przed oblężeniami. Wysokie na kilkanaście metrów, mury te były wzmocnione licznymi basztami i wieżami strzelniczymi, umożliwiając skuteczną obronę przed atakującymi siłami.
  
• Brama główna: Główne wejście do cytadeli było strzeżone przez masywną bramę z żelaznymi wrotami oraz opuszczanym mostem zwodzonym, co dodatkowo utrudniało dostęp niepożądanym gościom.
  
• Bastiony: Na narożach murów znajdowały się potężne bastiony, z których można było prowadzić ogień obronny w kilku kierunkach jednocześnie, zwiększając efektywność obrony.
  

Wnętrze cytadeli:

• Zamek główny: Centralną część cytadeli stanowił zamek główny, będący siedzibą władz Zakonu. Zamek ten pełnił funkcję zarówno administracyjną, jak i mieszkalną, posiadając liczne sale reprezentacyjne, komnaty rycerskie oraz kaplicę.
  
• Koszary i magazyny: W obrębie cytadeli znajdowały się koszary dla załogi obronnej oraz magazyny, w których przechowywano żywność, broń i amunicję, co pozwalało na długotrwałą obronę podczas oblężenia.
  
  

Rola w XX i XXI wieku: W XX i XXI wieku, cytadela Kanugardzka zmieniła swoje pierwotne przeznaczenie i została przekształcona w więzienie przez władze batawskie. W tym okresie osadzono tam wielu winkulijskich patriotów, którzy walczyli o niepodległość Winkulii. Wśród więźniów znajdował się także odnowiciel Winkulii, Szymon Uchastok, który stał się symbolem oporu przeciwko batawskiej okupacji.
Znaczenie historyczne: Cytadela Kanugardzka jest nie tylko świadectwem średniowiecznej sztuki fortyfikacyjnej, ale również ważnym miejscem pamięci narodowej. Jej mury są niemy świadkiem zarówno heroicznej obrony przed Saracenami w XIV wieku, jak i tragicznych losów winkulijskich patriotów w XX i XXI wieku. Dzięki swojej bogatej historii, cytadela stanowi istotny element dziedzictwa kulturowego regionu, przyciągając zarówno historyków, jak i turystów.

[Artur Kardacz]

Instytut Organizacji i Zarządzania w Przemyśle 

W sercu Kanugardu, miasta o bogatej historii i dynamicznie rozwijającej się gospodarce, znajduje się charakterystyczny budynek Instytutu Organizacji i Zarządzania w Przemyśle (IOZiP). Budynek łączy w sobie elementy nowoczesnego designu z surową, minimalistyczną estetyką, która odzwierciedla ideę efektywności i innowacyjności, będących fundamentem instytutu. Budynek IOZiP powstał na początku lat 90. XX wieku, w czasach, gdy Kanugard przechodził intensywną transformację gospodarczą. Miasto, które kiedyś było znane głównie z przemysłu ciężkiego, zaczęło przekształcać się w ośrodek nowoczesnych technologii i usług. W odpowiedzi na potrzeby rosnącej liczby firm i przedsiębiorstw, które szukały wsparcia w zarządzaniu i organizacji, postanowiono założyć instytut, który mógłby służyć jako centrum badań, szkoleń i doradztwa. Budynek został zaprojektowany przez znanego architekta Marka Wiśniewskiego.

[Erik Otton von Hohenburg]

Muzeum Naczelnika Państwa Winkulijskiego – Szymona Uchastoka
W Kanugardzie powstało nowe miejsce pamięci, które już przyciąga uwagę miłośników historii Winkulii. Fundacja Szymona Uchastoka, dzięki środkom zebranym podczas publicznej zbiórki, przekształciła dawny dom Naczelnika Państwa Winkulijskiego w nowoczesne muzeum, poświęcone tej ważnej postaci. Budynek, w którym Naczelnik mieszkał i pracował w latach 2015-2020, stał się świadkiem wielu wydarzeń historycznych. Teraz, dzięki pracy fundacji, miejsce to jest dostępne dla zwiedzających, oferując unikalne spojrzenie na życie i działalność Naczelnika.

Muzeum mieści się w dzielnicy Lehnsberskie Przedmieście (znanej wcześniej jako Słoneczna 1, Kanugard) i prezentuje bogaty zbiór eksponatów związanych z działalnością Naczelnika oraz jego wkładem w rozwój Winkulii. Na ekspozycji znajdują się nie tylko dokumenty i pamiątki osobiste, ale także fotografie i przedmioty codziennego użytku, które pozwalają odwiedzającym lepiej poznać osobowość tej wybitnej postaci. Każdy z eksponatów został dokładnie opisany, a muzeum wyposażono w nowoczesne technologie multimedialne, które ułatwiają zgłębianie wiedzy na temat historii kraju.

Fundacja Uchastoka dba o autentyczność każdego detalu – wnętrza pomieszczeń zostały odtworzone zgodnie z pierwotnym wyglądem z czasów, kiedy zamieszkiwał je Naczelnik. Zwiedzający mogą obejrzeć gabinet, w którym podejmowano kluczowe decyzje, a także salę spotkań, gdzie dyskutowano nad przyszłością państwa. Dzięki specjalnym przewodnikom oraz ścieżkom dźwiękowym, odwiedzający mają możliwość poznania historii Winkulii z pierwszej ręki i zrozumienia, jaką rolę odegrał w niej Naczelnik.

Warto odwiedzić stronę internetową, gdzie opisano szczegóły dotyczące historii budynku i jego roli w przeszłości: http://www.batawia.oxn.pl/viewforum.php?id=82. W ten sposób Fundacja Szymona Uchastoka nie tylko chroni pamięć o Naczelniku, ale także udostępnia to wyjątkowe miejsce wszystkim zainteresowanym.

[Artur Kardacz]

Pomnik Niepodległości 

1 lutego 2021 roku na placu im. Henryka Wespucciego powstał pomnik symbolizujący niepodległość naszego państwa. Inicjatywa wybudowania pomnika podjęta została przez ówczesnego Kanclerza Związku Winkulijskiego, Erika Ottona von Hohenburga. Prace nad pomnikiem ruszyły 10 listopada. Swoim kształtem budowla przypomina obelisk, zwężający się ku górze. Ma ponad 50 metrów wysokości a jego charakterystyczna biel symbolizuję pokój, wolność i nadzieję. Za opracowanie projektu pomnika odpowiedzialny był nieżyjący już rzeźbiarz Edward Uchacz. 

https://www.gpsmycity.com/img/gd_attr/50325.jpg

[Artur Kardacz]

(wizualizacja miasta)

Lotnisko im. 7 lutego 


Cytadela Kanugardzka


Zamek Królewski 


Stadion Narodowy 


Katedra pw. św Szymona Pustelnika

[Erik Otton von Hohenburg]

Park Jerzycjański

Ogród Wielki, znany również jako Park Jerzycjański, to monumentalna przestrzeń w sercu Stołecznego Miasta Kanugardzie, która została zbudowana z okazji 6. rocznicy powstania Związku Winkulijskiego, na mocy Dekretu Królewskiego z dnia 6 stycznia 2024 roku. Zgodnie z decyzją Jego Królewskiej Mości Jerzego Izaaka, park ma na celu nie tylko upamiętnienie tej ważnej rocznicy, ale także stworzenie miejsca, które będzie łączyć piękno natury z hołdem dla wybitnych postaci, które ukształtowały historię i kulturę Związku Winkulijskiego.

Rozciągający się na ogromnym obszarze, park stanowi serce miasta i symbol narodowej dumy. To przestrzeń, która nie tylko zachwyca zielenią i architekturą, ale również pełni rolę edukacyjną i kulturową. Jego projekt oparty jest na klasycznych zasadach ogrodów renesansowych, wzbogaconych o nowoczesne elementy krajobrazowe, które razem tworzą harmonijną całość.

Zielona przestrzeń i elementy dekoracyjne

Park podzielony jest na liczne sekcje, z których każda ma swój unikalny charakter. Wzdłuż szerokich alei, wyłożonych kostką brukową, rozmieszczono liczne ławeczki, które zapraszają do odpoczynku i refleksji. Każdy spacerujący może na chwilę zatrzymać się, usiąść i podziwiać malownicze widoki, jakie oferują przestrzenie ogrodu. Dodatkowo, w różnych częściach parku, znajdują się tablice pamiątkowe, które honorują wybitnych poetów i twórców literackich Związku Winkulijskiego.

Tablice pamiątkowe i pomniki

W Ogrodzie Wielkim, na specjalnych tablicach pamiątkowych, upamiętnieni zostali wybitni poeci winkulijscy: Aleksander Novak, którego wiersze odznaczają się głęboką refleksją nad ludzką naturą, Fazil Emre, mistrz słowa, który inspirował pokolenia do odkrywania piękna w codziennym życiu, oraz Johan Geber, którego twórczość wprowadziła nową jakość do literatury Związku Winkulijskiego. Tablice te stanowią hołd dla ich nieocenionego wkładu w rozwój kultury narodowej i są zaproszeniem do zatrzymania się na chwilę i refleksji nad ich dorobkiem.

W sercu parku znajdują się również majestatyczne pomniki upamiętniające wybitnych przywódców Związku Winkulijskiego. Pomnik Aleksandra van der Egvala, twórcy podstaw politycznych państwa, znajduje się w centralnej części parku, przypominając o jego roli w kształtowaniu przyszłości kraju. Niedaleko niego wznosi się pomnik Szymona Uchastoka, legendarnego przywódcy wojskowego, który poprowadził Winkulijczyków do wielu zwycięstw na polach bitew, oraz figura Klemensa V, jedynego Winkulijczyka, który zasiadał na tronie Rotryjskim. Klemens V, Patriarcha Kościoła Rotriokatolickiego, jest symbolem duchowego wpływu Związku Winkulijskiego na szerszy świat. Jego pomnik, usytuowany w cichym zakątku ogrodu, przypomina o nieocenionym wkładzie duchowości w rozwój państwa.

Przestrzeń dla przyszłych pokoleń

Ogród Wielki w Kanugardzie jest nie tylko miejscem odpoczynku, ale także żywym pomnikiem historii Związku Winkulijskiego, stworzonym z okazji 6. rocznicy jego powstania. Każda tablica, pomnik, a także ławeczka, zachęcają do zadumy i uczczenia przeszłych pokoleń, które przyczyniły się do rozwoju państwa. To tutaj, w cieniu drzew, spacerowicze mogą poczuć więź z historią Związku Winkulijskiego, a także z jego przyszłością, bowiem park jest symbolem jedności narodowej i nieprzerwanego rozwoju.

Budowa Ogrodu Wielkiego, jako część Dekretu Królewskiego, ma na celu stworzenie przestrzeni, która będzie służyła mieszkańcom Kanugardu, jak i przyszłym pokoleniom Winkulijczyków. To miejsce, w którym historia, kultura i duchowość spotykają się w jednej, harmonijnej całości, a każdy element parku opowiada o tradycji, której fundamenty zostały zbudowane przed sześcioma laty, w chwili powstania Związku Winkulijskiego.

[Erik Otton von Hohenburg]

Staw Uchastoka w Kanugardzie to jedna z najbardziej urokliwych przestrzeni rekreacyjnych w stolicy Związku Winkulijskiego. Położony w samym sercu miasta, teren ten przez lata funkcjonował pod nazwami Park Centralny lub potocznie kanugardzki Hyde Park — jako miejsce spacerów, spotkań, wydarzeń publicznych i swobodnej wymiany myśli obywateli.
Obecna nazwa, Staw Uchastoka, została nadana na cześć założyciela Związku Winkulijskiego, wyrażając symboliczne uznanie dla jego wkładu w powstanie i rozwój państwa. Centralnym punktem przestrzeni jest staw, po którym pływają łódki i rowery wodne — popularna atrakcja zarówno wśród mieszkańców, jak i turystów. Przy brzegu znajduje się historyczny pawilon w stylu secesyjnym, dziś pełniący funkcję kawiarni i miejsca wydarzeń kulturalnych.
Miejsce to, mimo upływu lat, nie straciło swojego charakteru jako otwartej, demokratycznej przestrzeni miejskiej — oazy spokoju, refleksji i wspólnoty w samym centrum tętniącego życiem Kanugardu.