Galeria sztuki w Bordo

[Alfred Fabian]

Pejzaż Żmigrodzki

Pejzaż Żmigrodzki to jedno z pierwszych dzieł Ruhna. Ukazuje on niemalże idealny, ale zarazem pusty pejzaż wiejski. W tle zielone wzgórza i tętniąca życiem wieś sugerują obfitość, jednakże de facto, jest to wyraz tęsknoty de Ruhna za przyjaźnią. Ludzie odizolowani są od niego, są odlegli. Wczesne poranne światło, choć ciepłe, rzuca długie cienie, podkreślając odległość między nim, a pozostałymi ludźmi, pomiędzy nim, a uczuciem intymności i bliskości.

[Alfred Fabian]

Rynek Kanugardzki

Obraz prezentuje żywą scenę rynkową, pełna barw i ruchu, z ludźmi angażującymi się w codzienne interakcje, handlujący ze sobą, podziwiający drogocenne towary, bądź też po prostu rozmawiający ze sobą. Z jednej strony artysta obrazuje życie społeczności miejskiej, z drugiej – podkreśla wewnętrzne poczucie odosobnienia Ruhna. Mimo otaczającego go tłumu, żaden z przedstawionych ludzi nie wydaje się być bliski jego sercu, jego uczucia nie są w stanie być zaspokojone przez mnogość ludzi całkowicie mu obcych, co odzwierciedla brak relacji w życiu malarza. W tle widać również zamglone zabudowania, będące idealnym miejscem odosobnienia, symbolizujące stan duchowy artysty.

[Alfred Fabian]

Samotność na Jantarze

 

De Ruhn mnóstwo podróżował nie tylko po Winkulii, ale również po całym mikroświecie. Jedną z kluczowych wypraw malarza była jednak wizyta w winkulijskiej miejscowości Paderewski, gdzie jak głoszą legendy, wynajął kajak i bez wiedzy swoich opiekunów, dbających o każdy jego włos wypłynął na rzekę (Jantarę) wczesnym świtem. Spokojny pejzaż rzeczny z samotną łodzią i rybakiem w centrum kompozycji to bezpośrednie nawiązanie do tych wydarzeń. Symbolizuje poszukiwanie ciszy i wewnętrznego spokoju przez Ruhna, chociaż faktycznie, żył w obliczu wewnętrznej pustki. Majestatyczne góry i malownicza rzeka, choć piękne, podkreślają dystans między pięknem świata, a pragnieniami serca, pragnieniem miłości, które pozostaje niezaspokojone.

[Alfred Fabian]

Rodriguez przy pracy

De Ruhnowi samotność doskwierała zdecydowanie bardziej niż komukolwiek. Szczególnie objawiło się to na starość, gdy w poszukiwaniu relacji i interakcji, zdecydował się "powołać" do życia Rodrigueza, skarlandzkiego rzemieślnika, który był jego "przyjacielem w wyobraźni". Portret skupionego rzemieślnika, świadczący o pasji do rzemiosła, oddaje też uczucie osamotnienia de Ruhna. Przedstawienie mężczyzny w tej sytuacji życiowej jest w kontekście życia Ruhna bardzo trafną metaforą oddalenia od interakcji z innymi ludźmi i wskazuje skupienie na samotnej, twórczej pracy jako więzieniu przed otaczającą go rzeczywistością. 

[Alfred Fabian]

Święto Wina

Jednym z najpopularniejszych obrazów de Ruhna z pewnością jest właśnie święto wina. Powstałe w trakcie wojaży po Nordacie upamiętnia dzień goruzyjskiego - tak - święta wina. Scena festiwalu, chociaż wydaje się być pełna życia i radości, w subtelny sposób ujawnia uczucie osamotnienia. Tłumy świętujących razem ludzi tworzą kontrast z wewnętrznym światem Ruhna. Festiwal jest miejscem, gdzie wszyscy są blisko, aby razem świętować. De Ruhn wie, że nie jest to jego świat, a przedstawia on tylko marzenie, jakie ma o byciu częścią społeczności. Magia wspólnoty, choć blisko, jest dla niego nieuchwytna, podkreślając jego samotność.

[Santi Vilarte]

Ostatni obraz niczego sobie, licytowałbym

[Alfred Fabian]

Być może jeszcze w tym roku będzie okazja wygrać rzeczywistą reprodukcję

[Santi Vilarte]

Żeby rozruszać trochę z powrotem galerię, podarunek od Muzeum Sztuki Inteligentnej w Angemoncie - obraz z serii widoków za oknem, autorstwa popularnej malarki narracyjnej Avileny Solís.