Rokowania pokojowe w Emunik

[Mateusz Żmigrodzki]

Późnym wieczorem do willi burmistrza Emunik zjechały się delegacje na rozmowy pokojowe dotyczące konfliktu domowego na Azymutii. Na miejscu rokowań zjawili się już delegacja rządowa z Wicekrólem Żmigrodzkim na czele oraz Biuro Polityczne AKP i Komitet Główny WAF. Obecnie trwa oczekiwanie na przybycie delegacji admiralicji Ligi Morskiej i Kolonialnej.

[Artur Kardacz]

Do Emunik przybyła delegacja Ligi Morskiej i Kolonialnej. Składała się ona z najważniejszych lordów Ligi. Na czele delegacji stał sam Artur Kardacz. Panowie w ciężki, granatowych oficerskich płaszczach weszli do środka i zajęli miejsca przy dużym stole. - liczymy że rozmowy zakończą się satysfakcjonującym kompromisem dla wszystkich stron - rzucił Kardacz zajmując miejsce na szczycie. 

[Mateusz Żmigrodzki]

- My także mamy taką nadzieję - powiedział Żmigrodzki, po czym kontynuował. - Ogólnie to już trochę rozmawialiśmy z panem I sekretarzem Azymuckiej Partii Komunistycznej i przewodniczącym Winkulijskiego Ruchu Antykolonialnego i mamy propozycję warunków pokojowych. Ogólnie rzecz jasna Azymucka Armia Wyzwoleńcza zaprzestanie działań wojskowych i złoży broń na ręce Królewskich Sił Zbrojnych. Oprócz tego bojownicy objęci zostaną amnestią. Ponadto w niedługim czasie rozpisane zostaną wybory do lokalnego zgromadzenia przedstawicielskiego, które to później później wybierze aparat rządowy Nowej Winkulii. Czy Liga ma jakieś zastrzeżenia, co do niniejszego planu?

[Artur Kardacz]

- Liga poniosła duże straty podczas walk z komunistami - zaczął Kardacz - ci bandyci napadali na nasze magazyny i przysporzyli nam wielu problemów. Moglibyśmy wymierzyć sprawiedliwość na swój sposób, wierzymy jednak w pokojowej rozwiązanie sytuacji. Liga żąda postawienia zarzutów bojownikom którzy naruszyli nasze dobra oraz pokrycia 1/3 kosztów odbudowy miasta Helion. Takie są nasze zastrzeżenia. 

[Mateusz Żmigrodzki]

- Oczywiście zrekompensujemy starty, które zostały odniesione przez Ligę - odparł Żmigrodzki. Potem odezwał się I sekretarz AKP Banayan: - A Partia rzecz jasna wyda bojowników, którzy przyczynili się do tego aktu, który zresztą uważamy za haniebny. Jeśli będziemy mogli, to chętnie nasze siły komunistyczne włączą się w zbieranie środków na rzecz odbudowy Helionu. 

[Artur Kardacz]

Dziękuję za chęć pomocny - odpowiedział Kardacz - wspólny dialog i współpraca jest przyszłością Nowej Winkulii. Wszyscy zebrani podali sobie ręce i rokowania zmierzały ku końcowi. Porozumienie zostało osiągnięte, co bez zwątpienia ulżyło paru osobom. Gdy Żmigrodzki szykował się do wyjścia zaczepił go Kardacz - czy możemy zamienić parę słów na osobności? - zapytał. 

[Mateusz Żmigrodzki]

- Tak, oczywiście - odparł, po czym weszli do bocznego gabinetu. Żmigrodzki rozsiadł się w fotelu, wskazując jednocześnie miejsce Kardaczowi. - Tak więc, o czym Pan chciał porozmawiać?

[Artur Kardacz]

Kardacz usiadł na wyznaczonym miejscu i bez pytania sięgnął po butelkę burbona na stoliku. Wypełnił dwie szklanki i jedną z nich podał Żmigrodzkiemu - za pokój - uśmiechał się Kardacz i wypił zawartość - a teraz do rzeczy - Artur wygodnie rozłożył się w fotelu - Azymutia to trudny teren, ciężko jest przewidzieć co się wydarzy. Dziś ludzie Cię kochają a jutro nienawidzą. Możemy sobie wspólnie pomóc, wciąż mam wielu zwolenników na wyspie - Artur pochylił się nad biurkiem - jeśli przymkniesz oko na pewne interesy to pomogę Ci utrzymać władzę - powiedział ściszonym głosem i ponownie rozłożył się w fotelu. 

[Mateusz Żmigrodzki]

Żmigrodzki pomyślał chwilę, po czym odparł: - Dobrze, chętnie z korzystam z takiej pomocy. Chociaż chciałbym wpierw wiedzieć, jakie działania macie na myśli.

[Artur Kardacz]

Kardacz wpatrywał się przez chwilę w Żmigrodzkiego. Obaj siedzieli w kompletnej ciszy, wypijając co jakiś czas zawartość szklanek - przez Azymutie będzie przechodził bardzo cenny towar - zaczął mówić Kardacz - nielegalny w pewnych częściach naszego kraju - dodał i odstawił szklankę na stół. Wstał po chwili, podszedł do okna i wyjrzał na zewnątrz - liczę że dobijemy interesu - rzucił do Żmigrodzkiego wyglądając przez okno.