Historia przedinternetowa Winkulii od połowy XVIII wieku do dzisiaj

[Erik Otton von Hohenburg]

Winkulijska Fundacja Obywatelska we współpracy z Instytutem Aleksandra van der Egvala postanowiła wydać proponowaną wersję historii Winkulii od 1753 roku do 1774. 

W połowie XVIII stulecia terytorium dzisiejszego Egvallandu było podzielone pomiędzy Chanat Kugarski na północnym-zachodzie, Saracennę w części centralnej i wschodniej. Pomiędzy tymi dwoma największymi państwami na półwyspie rozwijało się kilkanaście maleńkich, plemiennych państewek zależnych od nich, do największych z nich należało islamskie Al-Aleman i chrześcijańska Winkulia. W 1751 roku, na terytoria Królestwa Winkulii przybył hasselandzki arystokrata i podróżnik, Gabriel v-hr von Hohenburg. Widząc rosnące niezadowolenie Winkulijczyków spowodowane rosnącym trybutem pobieranym przez Saraacenńskich suwerenów oraz słabnącą pozycją ich Państwa, postanowił on wesprzeć powstanie jakie wybuchło dwa lata później, aby po pewnym czasie stanąć na jego czele.

Powstańcom sprzyjał fakt, iż dobrze znali teren walki, który doskonale nadawał się do wojny pojazdowej. Dodatkowo Saraacenna nie mogła wysłać większej ilości wojsk przeciw powstańcom w związku z wybuchem wojny z Królestwem Samundy. Gabriel wykorzystał ten fakt i w szybkim czasie udało mu się stworzyć dobrze zorganizowaną armię, która podporządkowała sobie obszar prawie całej Północnej Hohenburgii (z wyjątkiem sprzymierzonego z nim Al-Aleman).

Sułtan Saraacenny wysłał dywizje wojska przeciwko żołnierzom Gabriela, jednak ci odparli atak co jedynie umocniło morale Winkulijczyków i popularność ich przywódcy. Dnia 14 lipca 1754 r. został koronowany na Króla Hohenburgii zwanej również "Wielką Winkulią". Podbudowany tym Gabriel postanowił najechać Saraacennę i po zaledwie 2 miesiącach walk zajął blisko połowę ówczesnej Saracenny, czyli tereny dzisiejszej Hohenburgii Południowej i planował włączyć je do swojego państwa, jednak plany te w ostateczności pokrzyzowała kontrofensywa Sułtana, która zmusiła Winkulijczyków do odwrotu.

W następnym roku pod naciskiem państw ościennych podpisano porozumienie na mocy, którego uznano Gabriela władcą tych ziem oraz przyznano mu tytuł Beja Hohenburgii. Po podpisaniu traktatu Gabriel rozpoczął budowę państwa na wzór tego co znał w swojej ojczyźnie, rozpoczął budowę twierdzy na terenie obecnych Centrowic, które uczynił stolicą swego państwa. Zreformował administrację oraz system podatkowy, dzięki unii celnej z Al-Aleman, kraj znacznie rozwinął się gospodarczo. Do kraju zaczęli napływać również misjonarze z Hasselandu oraz Muratyki.

Gabriel zmarł w 1774 roku pozostawiając dobrze prosperujące Państwo swemu synowi Dagobertowi. Założył tym samym Nordacką gałąź rodu von Hohenburg. 

[Erik Otton von Hohenburg]

W tym artykule opiszemy panowanie pierwszego Króla Hohenburgii Dagoberta I i rozwój jego państwa w latach 1774—1813

Dagobert I — panował w latach 1774—1801 jako Bej Hohenburgii, a następnie jako jej król w latach 1801—1813 (39 lat). Rozpoczął swoje panowanie w momencie śmierci swojego ojca Gabriela, w wieku zaledwie 25 lat. Jego rządy charakteryzowała aktywna polityka zagraniczna oraz próba zrzucenia zależności Hohenburgii do Saracenny oraz ekspansji terytorialnej kosztem Al-Aleman i w Saraacenny. W 1780 roku zacieśnił współpracę gospodarczą oraz potajemnie wojskową z Chanatem Kugarskim, który planował podporządkować sobie cały półwysep. W 1791 roku w Al-Aleman wybuchła wojna domowa po śmierci Sułtana Ahmeda I zwanego srogim o sukcesję po zmarłym władcy. Bej Dagobert von Hohenburg zdecydował się wówczas wesprzeć najmłodszego z synów Ahmeda. Po roku walk wojska Hohenburgii rozpoczęły de facto okupacje Al-Aleman, wypedzając pozostałych konkurentów do korony i ustanawiając Sułtanem swojego kandydata, który jednak nie miał nic do powiedzenia w sprawach własnego kraju. Państwo Dagoberta pozyskało w ten sposób dostęp do morza. W późniejszych latach Saracenna próbowała wyprzeć Winkulijczyków z Al-Aleman, jednak bezskutecznie. 1796 roku wybuchła tzw. II wojna winkulijska spowodowana wzajemnymi roszczeniami Saracenny i Hohenburgii, zaś za pretekst do wypowiedzenia wojny stronie Saraacenńskiej posłużyła potyczka jaką stoczyły ze sobą armie obydwu państw na granicy w miejscowości Sza-am. W ciągu trwającej aż trzy lata wojny obie strony odniosły poważne straty liczone w dziesiątkach tysięcy, jednak dzięki kugarskiemu wsparciu, Dagobertowi udało się odeprzeć atak, a nawet podobnie jak, jego ojcu zdobyć ówcześnie największy port w tej części Nordaty — Nadmorzec. W 1799 roku podpisano zawieszenie broni, a następnie traktat pokojowy dwa lata później, na mocy którego wojska Hohenburgii wycofały się na północ, w zamian jednak Saracenna uznała zwierzchnictwo Hohenburgii nad Al-Aleman oraz formalnie uznały niepodległość kraju. Zachęcony tym sukcesem Dagobert koronował się w roku 1801 Królem "Winkulijczyków i Hohenburgii". Panowanie Jego Królewskiej Mości Dagoberta I charakteryzowało się licznymi niepokojami społecznymi związanymi z fatalną sytuacją ekonomiczną państwa, walką z rosnącym w siłe ruchem republikańskim oraz coraz silniejszą pozycją generalicji. W styczniu 1805 roku w Centrowicach rozpoczął się strajk środowisk rewolucyjnych i proletariackich przeciwko władzy absolutnej Króla, w odpowiedzi na to rząd zaczął strzelać do manifestantów, co ostatecznie zniszczyło opinie o władcy w kraju. Wydarzenie to zwane krwawym styczniem dało impuls do wybuchu rewolucji, która obieła znaczne połacie kraju. Król pragnąc złagodzić sytuację przystąpił do rozmów z przywódcami rewolucji. Na mocy porozumień zawartych w 1806 roku w Sehirji, w kraju wprowadzono monarchie konstytucyjną, w roku następnym powołany do życia został parlament zwany Izbą Poselską i w tym też roku Król mianował premierem pierwszego hohenburgijskiego rządu jednego z przywódców rewolucji 1805 roku — Daniela de Quoe. W 1810 roku Król po namowach generalicji zdecydował się niespodziewanie rozwiązać parlament i planował przejąć ponownie pełnię władzy nad krajem. Jednak w realizacji jego ambitnych zamierzeń przeszkodziła ciężka choroba na jaką zapadł. W 1811 roku niemal całkowicie wycofał się życia publicznego powołując na urząd premiera następcę tronu — bardzo liberalnego i lubianego w społeczeństwie Wielkiego Księcia Wilhelma, który nieco później został także regentem. Król Dagobert I dokonał żywota 21 grudnia 1813 roku w wieku 64 lat, wielu spośród jego podanych odetchnęło z ulgą na wieść o jego śmierci, jednak nikt nie śmiał negować jego osiągnięć chociażby w polityce zagranicznej. Do dziś jego postać sprawia historykom wiele problemów — jedni chcą widzieć w nim wielkiego wizjonera, twórcę nowej potęgi w regionie, a inni widzą w nim krwawego tyrana zatroskanego jedynie o siebie. 

[Erik Otton von Hohenburg]

Dzisiaj nieco krótszy opis niż zwykle

Wilhelm I wstąpił na tron tydzień po śmierci swego ojca 28 grudnia 1813 roku w wieku zaledwie 30-lat, już wcześniej pełnił funkcję premiera oraz regenta. Młody władca znany był ze swoich liberalnych poglądów, przez co kształtujące się środowiska inteligenckie oraz niższe warstwy społeczne popierały nowego Króla, nie cieszył się natomiast uznaniem i autorytetem wśród generalicji na której swe rządy opierał jego ojciec. W styczniu 1814 roku zorganizowane zostały wybory do parlamentu, premierem Hohenburgii ponownie został Daniel de Quoe i pełnił tą funkcję przez kolejnych 10 lat. W 1816 roku doszło do próby odsunięcia Króla od władzy przez śródowiska wojskowe, jednak zamachowcy zostali schwytani i później straceni. Pomimo niekwestiowanego zwycięstwa władcy, wzmocnieniu jego pozycji i autorytetu w kraju, Król postanowił prowadzić politykę wewnętrzną w sposób bardziej roztropny i spowolił tempo wprowadzania zmian proponowanych przez parlament. W 1821 roku wybuchła tzw. III wojna winkulijska spowodowana pragnieniem włączenia południowych terenów Saraacenny w skład państwa Hohenburgów. W 1822 roku przy wsparciu Królestwa Batawii wojna zakończyła się zwycięstwem sprzymierzonych, Saracenna przestała odgrywać wiodącą rolę na półwyspie, jej południowe tereny pozostawały pod władzą Hohenburgów przez następne sto lat, zaś północne tereny Sułtanatu stały się de facto kolonią Królestwa Batawii. 1825 roku kraj został podzielony na dwie części Hohenburgie Północną zarządzaną bezpośrednio przez Króla oraz Hohenburgie Południową zarządzaną przez ministerstwo ds. nowych ziem. Przez dwadzieścia następnych lat Wilhelm umacniał pozycje swego kraju na arenie międzynarodowej i bezskutecznie usiłował ustanowić winkulijskie kolonie na Apfelisnel i w Sambanafryce, jednak silna konkurencja ze strony mocarstw ościennych uniemożliwiła realizację tegoż zamiaru. Za jego rządów powstał również uniwersytet w Nadmorzcu, poprawił się też stan infrastruktury drogowej, przeprowadzona została różnież reforma gospodarcza i odkryte nowe złoża złota i srebra w Południowej Hohenburgii, czego skutkiem było zwiększenie wpływów do skarbu państwa i gwałtowny rozwój gospodarczy kraju. Król zmarł 17 kwietnia 1842 roku w wieku 59 lat, po blisko 29 latach panowania. Po jego śmierci władze nad terytorium zjednoczonego królestwa przejął jego syn, zaledwie 22-letni Karol I. 

[Erik Otton von Hohenburg]

Ciekawostka na dziś: tak wyglądał herb królewski używany przez rząd oraz koronę Królestwa Winkulii, wprowadzony przez Króla Karola I w 1843 r., który był używany aż do czasu zniesienia monarchii w roku 1927. To dzisiaj na tyle, ale już niedługo przedstawimy państwu dalsze losy naszego kraju na przełomie XIX i XX wieku.

[Erik Otton von Hohenburg]

Ciekawostka na dziś: słowo "Winkulia", pochodzi od staroczarnokrajestańskiego "Woestgulia", co oznacza dosłownie "zachodnie wybrzeże" z czasem przekształconego w słowo "Winqullia", które po raz pierwszy zostało użyte w 867 roku. Początkowo określeniem tym określano jedynie obszary współczesnej północnej Hohenburgii.

[Erik Otton von Hohenburg]

Pisane na kolanie

Panowanie Karola I przeszło do historii jako okres kilku kolejnych wojen, które choć wyniszczyły i spustoszyły półwysep winkulijski, to jednak w ostatecznym rozrachunku doprowadziły do skutecznego wzmocnienia państwa Hohenburgów i praktycznego zjednoczenia państw na półwyspie winkulijskim w roku 1868.

Już w ósmym roku panowania władcy Ałstria rozpoczęłaś działania zbrojne przeciwko królestwu Winkulii w celu opanowania półwyspu — jako nowe i wyrastające na gruzach potęgi porty saracenskiej mocarstwo, zjednało sobie północne obszary kraju (Goruzje, Chersje, Trigród i część Neb Tawi) w podporządkowany sobie Związek Północnej Winkulii, stanowiący przeciwwagę dla zdominowanego przez Hohenburgów południa. Na mocy traktatu zawartego w Rutzelburgu w 1848 r. Neb Tawi pozostało podzielone pomiędzy Ałstrię, a Królestwo Winkulijskie, jednak już trzy lata później Ałstria wypowiedziała traktat argumentując to pomocą dla walczących Nebtaawijczyków. Wojska Carepubliki zajęły prawie całość obszaru, i zbliżały się do stolicy kraju, jednak Batawia oraz Santania widząc zagrożenie, jakie niósł za sobą upadek państwa winkulijskiego, wsparły Króla który wydał Ałstriakom decydującą bitwe na przedpolach Rectuemlicht, po której wojska Ałstriackie zostały rozbite, przez kolejne dwa lata wojna toczyła się na korzyść sprzymierzonych sił Brodrii, Batawii, Santani, Brugii i Winkuli. W efekcie działań wojenych Ałstria utraciła swoje wpływy na półwyspie, Goruzja trafiła pod Władze Santani i Brugii, Neb Tawi w całości zostało podporządkowane Królestwu Winkulii. Niekorzystne warunki handlu dla państw pozostających w Związku Północnej Winkulii przyczyniły się do marginalizacji ekonomicznej regonu, która trwa po dziś dzień, i doprowadziła do ostaecznego złamania się potęgi Ałstrii, która już nigdy potem się nie podniosła. W roku 1864 wymarła cherska rodzina panująca (jak niektórzy twierdzą był to przewrót pałacowy inspirowany przez winkulijskie Królewskie Służby Bezpieczeństwa Kongsversaherheit). W 1865 r. szlachta Imperium Cherskiego poparła kandydature królewskiego bratanka Johana na władcę państwa, co spotkało się z oporem dotychczasowego sojusznika Winkulii — Santani i Brugii, popieranej przez Kugarie, co doprowadziło do kolejnych napięć na kontynencie. Eskalacji konfliktu udało się zapobiec, min. dzięki staraniom dyplomacji bialeńskiej. Trzy lata później jednak osłabienie pozycji Kugarii i jej sojuszników, skłoniło Króla do rozpoczęcia działań zbrojnych, przeciwko pozostałym państwom winkulijskim — Goruzji, Ałstrii i Saracennii, co ostatecznie doprowadziło do zjednoczenia się półwyspu w roku 1868. Kugaria, długo nie godziła się z tym stanem rzeczy, jednak ostatecznie uznano pod naciskiem brodryjskim suwerenność i integralność Królestwa w granicach zbliżonychdo tych znanych obecnie w drugim traktacie w Rutzelburgu w roku 1882.

W latach 1868—1892 r. pierwszy Król zjednoczonej Winkulii w polityce wewnętrznej korony prowadził politykę gospodarczą opartą przede wszystkim o interwencjonizm i protekcjonizm. Kapitał bialeński, sarmacki i dreamlandzki w znacznym stopniu przyczynił się do przemiany Winkuli z kraju rolniczego w kraj uprzemysłowiony. Aby utrzymać państwo w jedności rząd winkulijski przeprowadził reformę administracyjną, w efekcie której rozbito dawne państwa takie jak Neb Tawi, Trigród czy Gruzja, a na ich miejsce wprowadzono oderwane od tradycji komitaty, czyniąc Winkulię państwem unitarystycznym. Wzmacniano antagonizmy między różnymi grupami ludności w celu osłabienia napięć separatystycznych dawnych rywali Hohenburgów. Na znaczeniu zyskały dawniej mało znaczące grupy etniczne (Czarnokrajestańczycy, Netopczycy, Siyahijczycy). Król nakazał przenieść siedzibę rządu i  dworu do podbitego Kanugardu — wówczas jednego z największych ośrodków miejskich na kontynencie. Rozwiązany został paralment, a władza w coraz większym stopniu zaczęła zależeć od grupki arystokratów pod wodzą Króla. Stan ten jednak nie mógł trwać długo — w siłę rosły ruchy socjalistyczne, malało znaczenie tradycyjnej arystokracji nie umiejącej poradzić sobie w kapitalistycznych realiach. W 1879 zniesiono pańszczyzne, a 1881 odbyły się pierwsze od dwudziestu lat wybory do parlamentu. W 1884 uchwalono konstytucję czerwcową gwaranatującą obywatelom liczne swobody pomimo sprzeciwu Króla. W roku 1891 uchwalona ordynacja wyborcza przyczyniła się do powstania systemu dwupartyjnego — Partii Konserwatywnej (którego tradycje po dziś dzień kontynuuje Stronnictwo Polityki Realnej) i Wszechwinkulijkiej Partii Socjalistycznej. W ostatnich latach życia Król, zapadł na zdrowiu i ustanowił regentem swego syna, późniejszego Króla Winkuli Dagoberta II.

[Erik Otton von Hohenburg]

Wojna 15-letnia i jej skutki dla państwa winkulijskiego.

W 1635 roku po śmierci Ludwika IV, na tron Królestwa Winkulii wstąpił Mikołaj I z rodu de'Oobro. Przez kolejnych dziesięć lat narastały napięcia społeczne pomiędzy średnią i ubogą szlachtą, a stronnictwem magnatów, którzy za rządów jego poprzednika pozyskali znaczący wpływ na losy państwa. Na przełomie lat '30 i '40 XVII wieku, na ziemie winkulijskie dotarła reformacja religijna. Nowa, protestancka odmiana religii chrześcijańskiej, była szczególnie atrakcyjna dla ubogiej i średniozamożnej szlachty, centralnej Winkulii, jednakże winkulijska arystokracja z uwagi na silne powiązania gospodarcze z krajami rotriokatolickimi na Orientyce i z obawy przed utratą bogactw i wpływów zwalczała powstające w Winkulii ruchy reformatorskie. Król długi czas pozostawał po stronie rotriokatolickiego stronnictwa Stolcowników, wiernych stolcowi (tronowi) patriarszemu w Rotrii, starł się jednak zachować jedność i tak już mocno wten czas podzielonego kraju i przymykał oko na rosnące wpływy stolcosceptyków. Kościół i duchowieństwo rotryjskie przejmowało coraz silniejszą pozycję w państwie, bez zgody Króla magnateria konfiskowała majątki wyznawców innych religi, w końcu jednak Król popadł w konflikt z przywódcą partii stolcowników — popularnym w kulturze masowej Lordem Ztähu, który dążył do obalenia monarchii i wprowadzenia republiki szlacheckiej, w tej sytuacji Król zmuszony byl szukać poparcia wśród stronnictwa stolcosceptyków, czego skutkiem było uchwalenie przez Veneeralstag 13 września 1645 roku ustawy o winkulijskim kościele narodowym i ustanowieniem Mikołaja I jego głową. Stolcownicy wypowiedzieli posłuszeństwo królowi i wszczęli pucz, którego skutkiem było proklamowanie na wschodzie kraju Republiki Stolcownickiej,której upadek 15 lat później wyznacza umowny koniec wojny 15-letniej.

W wyniku wojny w roku 1660, ludność kraju zmniejszyła się o 25%, zniszczona została stolica kraju w Centrowicach. Sytuację wykorzystały państwa ościenne: Chersja i Czarnokrajestan ponownie stały się niezależne od Korony, a niewielkie państwo straciło wpływy na półwyspie, by dwadzieścia lat później popaść w zależność od sultanatu Saracennii, trwającej aż do czasu wstąpienia na tron Hohenburgów.