[Kanugard] Rada Gabinetowa, sprawy volkiańskie

[Erik Otton von Hohenburg]

kontynuacja narracji z tego wątku

Kanclerz Erik Otton von Hohenburg został późnym wieczorem poinformowany o zwołaniu przez Prezydenta Rady Gabinetowej, na której zjawić miał się on i ministrowie jego rządu, zaproszenie otrzymało jasną i wymowną klauzulę PILNE! i miało oczywiście traktować o wydarzeniach w Volkianie, Kanclerz pospiesznie zebrał swój rząd i udal się wraz z nim na Zamek Królewski na którym rezydował Prezydent Związkowy, wielkość i wystrój sali w której miało odbyć się posiedzenie Rady Gabinetowej, był tak znakomity w stosunku do Urzędu Kanclerskiego, że aż ukuła go lekka zazdrość. Kanclerz i ministrowie przywitali się z Prezydentem, poczym zasiedli każdy według wcześniej przygotowanej karteczki z imieniem i nazwiskiem, czekając na to aż JE Prezydent raczy wyjawić na czym polega powaga sytuacji i jaką mają w niej rolę do odegrania. 

[Mateusz Żmigrodzki]

W końcu, gdy wszyscy byli już za stołem, Żmigrodzki przemówił:
- Panowie, sytuacja w Volkianie jest znacznie poważniejsza, niż nam się to wcześniej wydawało. Okazało się, że nie są to spontaniczne protesty, ale planowana od dłuższego czasu akcja volkiańskiego antysocjalistycznego ruchu oporu o kryptominie "Biały Volkian". Ruch ten jest uzbrojony po szyje, ma swoje kanały komunikacyjne i oprócz tego zinfiltrował volkiańskie instytucje polityczne i policyjne. Według doniesień naszego wywiadu, wśród volkiańskich podoficerów jest dużo zwolenników tego ruchu. Jednym z najbardziej prominentnych był Jurij Novak, minister propagandy i wojny, przełożony SBV. Obecnie przewieźliśmy go do zakładu karnego na jednej z naszych wysp.
Panowie, musimy przygotować się na różne okoliczności. Plan jest taki na ten moment, aby wysłać do Krasnodarska delegację składającą się z przedstawicieli naszego rządu, Winkulijskiej Fundacji Obywatelskiej oraz przedstawicieli Arbetenfrontu - Frontu Pracy Winkulii. Delegacja ta, miałaby za zadanie, dojść do przywódców Białego Volkianu i podjąć rozmowy w celu deeskalacji sytuacji politycznej w Volkianie.
Mogę dodać, że rozważam również inne, dosyć ryzykowne, ale mogące przynieść wymierne korzyści rozwiązanie, ale to po kolei.

[Erik Otton von Hohenburg]

Kanclerz zapalił cygaro i wsłuchiwał się w przemowę Prezydenta, gdy Prezydent skończył już mówić, wyjął z ust ów przedmiot i zwrócił się bezpośrednio do głowy państwa:
— to chyba wszystko co na ten moment możemy zrobić.. Istotnie... ale jeśli mam być szczery to wątpię aby ów "Biały Volkian" był zainteresowany jakimiś rokowaniami — powiedział z przekąsem — SPV także aby nie stracić twarzy będzie dążyć do zdławienia siłą wszelkich prób podważenia swojej władzy. Uważam, że w pierwszej kolejności należy zabezpieczyć wyspiarskie obwody Volkianu, zwłaszcza te w pobliżu półwyspu, aby zamieszki się tam nie rozprzestrzeniły. — ciągnął dalej — jeśli jest tak jak nasz wywiad donosi, to pauza w postaci ew. negocjacji mogłaby pozwolić na reorganizacje sił powstańczych w dystrykcie i opracowanie strategi przejęcia kontroli nad całym Volkianem, a może nawet nad całym państwem. — Erik spojrzał się na ministrów i rozejrzał się po pomieszczeniu, jakby szukając natchnienia — ponadto wczoraj otrzymałem wiadomość od szefa Folksguarde, powiedział mi, że w ciągu ostatniego tygodnia udaremnili, conajmniej 5 zamachów terrorystycznych, i kwestią czasu jest kiedy któregoś dnia wybuchnie bomba w metrze, lub pod i nawet tym budynkiem... — Erik wziął znowu cygaro do ust na chwilę i nie czekając na odpowiedź Prezydenta ciągął dalej swój monolog — zamieszki te napewno są inspirowane przez kogoś z zewnątrz, uzbrojenie tych ludzi kosztowało grube miliony... Protest należałoby zgasić brutalną siłą winkulijskiej siły zbrojnej, zaś nad Volkianem ustanowić jakiś rodzaj większej kontroli.. ale na zakończenie dodam, jeśli takie jest życzenie Pana Prezydenta, to jakże mogę postąpić inaczej!  — wgniatając cygaro w popielniczkę, wbił wzrok w Żmigrodzkiego, jakby oczekując natychmiastowej odpowiedzi. 

[Mateusz Żmigrodzki]

- No może pokojowe rokowania nie zadziałają, ale warto spróbować. Z kolei jeśli chodzi o te próby zamachów terrorystycznych w Dystrykcie Egvalland, nasz wywiad mówi, że ten ruch oskarża nas o wspieranie volkiańskiego reżimu - czemu w sumie się nie dziwię. W każdym razie - chcę aby ta delegacja wyleciała jeszcze dziś w nocy. Wraz z tą delegacją wyślemy jeszcze przedstawicieli naszych niezależnych mediów, które zdemaskują volkiańskie kłamstwa.
Ogólnie rzecz biorąc, tutaj zwykłe użycie siły nie da rezultatu. Jesteśmy w przededniu wojny domowej w Volkianie. Ludowego powstania i gdy tylko się ono rozpęta, to będziemy świadkami piekła na ziemi. To będzie zacięty konflikt, który będzie ciągnął się latami. Więc winkulijskie wojsko tutaj nic nie pomoże, albowiem gdyby się tutaj zaangażowało - to by po prostu stało się stroną konfliktu. - urwał wyciągając listek gumy do żucia. - Poza tym, to jest burdel Volkianu - to oni doprowadzili do katastrofy to państwo. Oni tak rozgniewali ludzi. To jest ich wina, a nie Winkulii. Dlatego też dopóki rządzę tym krajem ani jedna kropla winkulijskiej krwi nie zostanie przelana za ten volkiański chaos.

[Erik Otton von Hohenburg]

Kanclerz złożył ręce w wieżyczkę i po wysłuchaniu Prezydenta Związkowego odpowiedział:
— nie zgadzam się z Panem Prezydentem w tej kwestii, że użycie siły zbrojnej nie rozwiązałoby sprawy, lepiej byłoby opanować region nim kontynentalna część Volkianu zostanie zajęta. Ale skoro Pan Prezydent tego ode mnie oczekuje, to jeszcze dziś udam się do Volkianu na rozmowy pokojowe. Rozumiem że wszystko jest już uzgodnione i samolot czeka? 

[Mateusz Żmigrodzki]

- Pan nie rozumie chyba, że opanowanie samego Krasnodarska nie ma sensu, albowiem rebelianci są w całym Volkianie. Więc znów powtarzam - wojsko nic nie pomoże. A co do samolotu, to tak, już czeka na naszym lotnisku. Zaliczycie po drodze międzylądowanie w Anatar, skąd zabierzecie przedstawicieli Frontu Pracy. Dodatkowo polecą z Wami agenci Folksguarde. To powinno zapewnić Wam wystarczające bezpieczeństwo.

[Erik Otton von Hohenburg]

— Panie Prezydencie, wystarczyłoby zdusić tą lokalną rebelie, zaś pozostałe niewielkie grupki terrorystów łatwo można byłoby spacyfikować, to w końcu małe wysepki oddalone od sobie o tysiące kilometrów! wystarczą wzmożone kontrolę statków i samolotów przylatujących w te regiony, a kontynentalny Volkian wymagałby trochę większego zaangażowaania z naszej strony. — powiedział szykując się do wyjścia, założył na siebie płaszcz i wraz z ministrami swojego rządu udał się za drzwi, poczym pojechał rządową limuzyną wraz z wiceministrem spraw wewnętrznych i dwoma ministrami bez teki na lotnisko skąd o godzinie 17:05 odleciał samolotem w kierunku Anater 

— za dwie godziny będziemy Panie Kanclerzu w Anater, tam czeka nas godzina przerwy, lot zajmie nam do Volkianu jakieś pięć godzin, także wylądujemy w Volkianie jakoś o pierwszej w nocy — powiedział kapitan statku powietrznego. 

— to dobrze — odpowiedział szef rządu — negocjacje najpewniej będą popołudniu, także może uda mi się zasnąć na kilka godzin przed spotkaniem — odpowiedział poczym podziękował za udzielenie mu tej informacji i kapitan podążył w kierunku swojej kabiny. 

[Erik Otton von Hohenburg]

Wieczorem na lotnisku w Kanugardzie wylądował Samolot z powracającym do kraju Kanclerzem, który prawie natychmiast zjawił się na minikonferencji prasowej zorganizowanej na płycie lotniska, gdzie wydał krótkie oświadczenie:

— Trwające prawie cały miesiąc (dokładnie 21 dni) negocjacje pomiędzy siłami "Białego Volkianu", a stroną rządu centralnego w Kanugardzie zakończyła się sukcesem, rządowym negocjatorom udało się przekonać rewolucjonistów do złożenia broni i pozostania w federacji, w zamian za dopuszczenie do udziału w sprawowaniu władzy nad Volkianem i zajęcia niektórych resortów w volkiańskim rządzie przez osoby z SBV.